ଗତ୍ଵା ଵଦତ ଯୁଷ୍ମାକମୀଶ୍ଵରୀମଥ ରାଧିକାମ୍
ଯାଅ, ତୁମମାନଙ୍କର ମାଲିକା ରାଧିକାଙ୍କୁ କହ ।
ଅନ୍ଯଥାଽହଂ ନ ଦାସ୍ଯାମି ଯୁଷ୍ମଭ୍ଯମଂଶୁକାନି ଚ
ନହେଲେ, ମୁଁ ତୁମେମାନଙ୍କୁ ବସ୍ତ୍ର ଦେବିନାହିଁ ।
ଵ୍ରତାରାଧ୍ଯା ଚ ଯା ଦେଵୀ ସା ଵା ମେ କିଂ କରିଷ୍ଯତି
ଯେ ଦେବୀକୁ ତୁମେ ଉପବାସ ଓ ପୂଜାରେ ମନ୍ଦିର କର, ସେ ମୋ ପାଇଁ କଣ କରିପାରିବେ ?
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତାଃ ସର୍ଵା ଗୋପକନ୍ଯକାଃ
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ସମସ୍ତ ଗୋପକନ୍ୟାମାନେ,
ଚକ୍ରୁର୍ନିଵେଦନଂ ଗତ୍ଵା ଯଦୁଵାଚ ହରିଃ ସ୍ଵଯମ୍
ଗଲେ ଓ ନିଜର ଅନୁରୋଧ ରଖିଲେ, ଏବଂ ହରି ନିଜେ କହିଲେ ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତାସାଂ ଚ ଵଚନଂ ପୁଲକାଞ୍ଚିତଵିଗ୍ରହା
ସେମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ଆନନ୍ଦରେ ଶରୀର କୁଞ୍ଚିତ ହୋଇଯାଇଲେ ।
ଜଲେ ଯୋଗାସନଂ କୃତ୍ଵା ଦଧ୍ଯୌ କୃଷ୍ଣପଦାମ୍ବୁଜମ୍
ଜଳରେ ଯୋଗାସନରେ ବସି, ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପଦପଦ୍ମକୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ।
ସ୍ମାରଂସ୍ମାରଂ ପଦାମ୍ଭୋଜଂ ସାଽଶ୍ରୁସଂପୂର୍ଣଲୋଚନା
ସେ ପୁନିପୁନି ସେହି ପଦପଦ୍ମକୁ ସ୍ମରଣ କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଆଖି ଲୁହାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଯାଇଥିଲା।
ହେ ଦୀନବନ୍ଧୋ ଦୀନେଶ ସର୍ଵେଶ୍ଵର ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ ।। 4.27.
ହେ ଦୁଃଖୀଙ୍କର ବନ୍ଧୁ, ଦୁଃଖୀଙ୍କର ନାଥ, ସମସ୍ତଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଗୋପେଶ ଗୋସମୂହେଶ ଯଶୋଦାନନ୍ଦଵର୍ଧନ
ହେ ଗୋପମାନଙ୍କର ନାଥ, ଗୋମାନ୍ୟଙ୍କର ନାଥ, ଯଶୋଦାଙ୍କର ଆନନ୍ଦକୁ ବଢ଼ାଇଥିବା।
ଶତମନ୍ଯୋର୍ମନ୍ଯୁଭଗ୍ନ ବ୍ରହ୍ମଦର୍ପଵିନାଶକ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅହଂକାର ଭଙ୍ଗ କରିଥିବା, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଗର୍ବ ନଶ କରିଥିବା।
ଶିଵାନନ୍ତେଶ ବ୍ରହ୍ମେଶ ବ୍ରାହ୍ମଣେଶ ପରାତ୍ପର
ଶିବଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ଅନନ୍ତଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ସମସ୍ତଠାରୁ ଉଚ୍ଚ।
ଚରାଚରତରୋର୍ବୀଜ ଗୁଣାତୀତ ଗୁଣାତ୍ମକ
ଚଳାଚଳ ସମସ୍ତ ଜଗତର ବୀଜ, ଗୁଣ ଉପରେ ଅତିତ, ତଥା ଗୁଣର ମୂଳ ସ୍ୱରୂପ।
ଅଣିମାଦିକସିଦ୍ଧୀଶ ସିଦ୍ଧେଃ ସିଦ୍ଧିସ୍ଵରୂପକ
ଅଣିମା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସିଦ୍ଧିର ନାଥ, ସିଦ୍ଧିର ସ୍ୱରୂପ।
ଯଦନିର୍ଵଚନୀଯଂ ଚ ଵସ୍ତୁ ନିର୍ଵଚନୀଯକମ୍
ଯାହା ବର୍ଣ୍ଣନା କରିହେବ ନାହିଁ, ଓ ଯାହା ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇପାରେ—ସେ ସବୁ ଆପଣଙ୍କର।
ଅହଂ ସରସ୍ଵତୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ଦୁର୍ଗା ଗଙ୍ଗା ଶ୍ରୁତିପ୍ରସୂଃ
ମୁଁ ସରସ୍ୱତୀ, ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ଦୁର୍ଗା, ଗଙ୍ଗା, ଶ୍ରୁତିରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛି।
ସ୍ପର୍ଶନେ ଯସ୍ଯ ଭୃତ୍ଯାନାଂ ଧ୍ଯାନେନ ଚ ଦିଵାନିଶମ୍
ଯାହାଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶରେ, ଯାହାଙ୍କ ଧ୍ୟାନରେ ଦିନ ଓ ରାତି, ଭୃତ୍ୟମାନେ—
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ସା ଦେଵୀ ଜଲେ ସଂନ୍ଯସ୍ଯ ଵିଗ୍ରହମ୍
ଏଭଳି କହି, ସେ ଦେବୀ ଜଳରେ ନିଜ ଦେହକୁ ରଖିଲେ।
ରାଧାକୃତଂ ହରେଃ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ତ୍ରିସନ୍ଧ୍ଯଂ ଯଃ ପଠେନ୍ନରଃ 4.27.
ଯିଏ ଏହି ରାଧା ରଚିତ ହରିଙ୍କ ଷ୍ଟୋତ୍ରକୁ ଦିନର ତିନି ବେଳେ ପଢ଼େ—
ଵିପତ୍ତୌ ଯଃ ପଠେଦ୍ଭକ୍ତ୍ଯା ସଦ୍ଯଃ ସଂପତ୍ତିମାପ୍ନୁଯାତ୍
ଯିଏ ଦୁଃଖବେଳେ ଭକ୍ତିସହିତ ଏହା ପଢ଼େ, ସେ ସତ୍ୱରା ସମୃଦ୍ଧି ପାଇଥାଏ।
ଵସ୍ତୁଵୃଦ୍ଧିର୍ଭଵେତ୍ତସ୍ଯ ପ୍ରସନ୍ନଂ ମାନସଂ ପରମ୍
ତାଙ୍କର ଧନସମ୍ପତି ବଢ଼ିବ, ଏବଂ ମନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେବ।
ପତିଭେଦେ ପୁତ୍ରଭେଦେ ମିତ୍ରଭେଦେ ଚ ସଂକଟେ
ପତି, ପୁଅ କିମ୍ବା ବନ୍ଧୁ ବିୟୋଗର କଷ୍ଟରେ—
ଭକ୍ତ୍ଯା କୁମାରୀ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଚ ଶୃଣୁଯାଦ୍ଵତ୍ସରଂ ଯଦି
ଯଦି କୌଣସି କୁମାରୀ ଭକ୍ତିସହିତ ଏହି ଷ୍ଟୋତ୍ରକୁ ଏକ ବର୍ଷ ଶୁଣେ—
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମଵୈଵର୍ତେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଜନ୍ମଖଣ୍ଡେ ରାଧାକୃତଂ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସ୍ତୋତ୍ରମ୍ ସ୍ତୁତ୍ଵୈଵଂ ଚକ୍ଷୁରୁନ୍ମୀଲ୍ଯ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୃଷ୍ଣମଯଂ ଜଗତ୍
ଏଭଳି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମବୈବର୍ତ୍ତ ପୁରାଣରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଜନ୍ମଖଣ୍ଡରେ, ରାଧା ରଚିତ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଷ୍ଟୋତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ତାଙ୍କ ଆଖି ଖୋଲିଲେ ଓ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ କୃଷ୍ଣମୟ ଦେଖିଲେ।
ଦଦର୍ଶ ଯମୁନାତୀରଂ ଵସ୍ତ୍ରଦ୍ରଵ୍ଯମଯଂ ମୁନେ
ମୁନି, ସେ ଯମୁନା ତୀରରେ ବସ୍ତ୍ର ଓ ବିଭିନ୍ନ ସାମଗ୍ରୀ ଦେଖିଲେ।
ଯତ୍ର ସ୍ଥାନେ ଯଦାଧାରେ ଯଦ୍ଦ୍ରଵ୍ଯଂ ସଂସ୍ଥିତଂ ପୁରା
ଯେଉଁ ସ୍ଥାନରେ, ଯେଉଁ ଆଧାରରେ, ପୂର୍ବରୁ ଯେଉଁ ସାମଗ୍ରୀ ରଖାଯାଇଥିଲା, ସେଠାରେ ସେ ସବୁ ଥିଲା।
ଜଲାଦୁତ୍ଥାଯ ତାଃ ସର୍ଵା ଵ୍ରତଂ କୃତ୍ଵା ମନୀଷିତମ୍
ସେ ସମସ୍ତ ଜଣେ ଜଳରୁ ବାହାରି, ନିଜେ ଚିନ୍ତା କରିଥିବା ପ୍ରକାରେ ବ୍ରତ ପାଳନ କଲେ।
ନାରଦ ଉଵାଚ କାନି ଦ୍ରଵ୍ଯାଣି ଦେଯାନି କା ଦେଯା ତତ୍ର ଦକ୍ଷିଣା
ନାରଦ ପଚାରିଲେ: ଏଠାରେ କେଉଁସବୁ ବସ୍ତୁ ଦେବାକୁ ହେବ, ଏବଂ କେଉଁଟି ଠିକ୍ ଦକ୍ଷିଣା?
ଵ୍ରତାନ୍ତେ କିଂ ରହସ୍ଯଂ ଚ ବଭୂଵ ସୁମନୋହରମ୍ ।। 4.27.
ବ୍ରତ ଶେଷରେ କଣ ଏମିତି ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଗୁପ୍ତ କଥା ଘଟିଲା?
ସୂତ ଉଵାଚ କଥାଂ କଥିତୁମାରେଭେ କଵୀନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ଗୁରୋର୍ଗୁରୁଃ
ସୂତ କହିଲେ: କବିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୁରୁ ଏହି କଥା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।