ଚକ୍ରୁର୍ଵିଷାଦଂ ତୋଯେ ଚ ନଗ୍ନାସ୍ତା ରୁରୁଦୁର୍ଭୃଶମ୍
ପାଣିରେ ନଗ୍ନ ହୋଇ ଦଁଡାଇ, ସେମାନେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ ଏବଂ ବହୁତ କାନ୍ଦିଲେ।
କୃତ୍ଵା ଵିଷାଦଂ ତତ୍ରୈଵ ତମୂଚୁର୍ଗୋପକନ୍ଯକାଃ
ସେଠାରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ଗୋପୀମାନେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଗୋପାଲିକା ଊଚୁଃ ନିବୋଧଯାତ୍ମାନମେଵ ସ୍ପର୍ଶଂ କର୍ତୁଂ ତ୍ଵମର୍ହସି
ଗୋପୀମାନେ କହିଲେ: ଆପଣ ନିଜକୁ ଜାଣନ୍ତୁ, ଏହିଠାରେ ଛୁଅିବାକୁ ଆପଣ ହିଁ ଯୋଗ୍ୟ।
ଵ୍ରତାର୍ହାଣି ଚ ଵସ୍ତୂନି ଦେଵସ୍ଵାନି ଚ ସାମ୍ପ୍ରତମ୍
ବ୍ରତ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ଜିନିଷ ଓ ଦେବତାଙ୍କର ସମ୍ପତି ଏବେ ଆପଣଙ୍କ ପାଖରେ ଅଛି।
ଦେହି ଧୌତାନି ଧୃତ୍ଵା ଚ କରିଷ୍ଯାମୋ ଵ୍ରତଂ ଵଯମ୍
ଧୋଇଥିବା ଜମାକପଡ଼ା ଦିଅନ୍ତୁ, ପିନ୍ଧି ଆମେ ବ୍ରତ କରିବା।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ତତ୍ର ଶ୍ରୀଦାମା ଵସ୍ତ୍ରପୁଞ୍ଜିକାମ୍
ଏହି ସମୟରେ, ଶ୍ରୀଦାମା ସେଠାରେ ଜମାକପଡ଼ାର ଗଠି ନେଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସଵସ୍ତ୍ରଂ ଗୋପାଲଂ ସର୍ଵାସାମୀଶ୍ଵରୀ ପରା
ଜମାକପଡ଼ା ସହିତ ଗୋପାଳଙ୍କୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବୀ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଶ୍ରୀରାଧିକୋଵାଚ କଦମ୍ବମାଲେ ହେ କୁନ୍ତି ଯମୁନେ ସର୍ଵମଙ୍ଗଲେ
ଶ୍ରୀରାଧିକା କହିଲେ: ହେ କଦମ୍ବ ମାଳିକା, ହେ କୁନ୍ତି, ହେ ଯମୁନା, ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳର ମୂଳ।
ହେ ପଦ୍ମମୁଖି ସାଵିତ୍ରି ପାରିଜାତେ ଚ ଜାହ୍ନଵି 4.27.
ହେ ପଦ୍ମମୁଖୀ ସାବିତ୍ରୀ, ପାରିଜାତ ଓ ଜାହ୍ନବୀ,
କାଲିକେ କମଲେ ଦୁର୍ଗେ ହେ ସରସ୍ଵତି ଭାରତି
ହେ କାଳି, କମଳା, ଦୁର୍ଗା, ସରସ୍ବତୀ ଓ ଭାରତୀ,
କୃଷ୍ଣପ୍ରିଯେ ମଧୁମତି ଚମ୍ପେ ଚନ୍ଦନନନ୍ଦିନି
କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପ୍ରିୟା, ମଧୁମତୀ, ଚମ୍ପା ଓ ଚନ୍ଦନର କନ୍ୟା,
ସର୍ଵା ରାଧାଜ୍ଞଯା ତୂର୍ଣଂ ସମୁତ୍ଥାଯ ଜଲାତ୍କ୍ରୁଧା
ସମସ୍ତେ ରାଧାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ତୁରନ୍ତ କ୍ରୋଧରେ ପାଣିଠାରୁ ବାହାରିଲେ ।
ଏତାସାଂ ସହଚାରିଣ୍ଯୋ ଗୋପ୍ଯସ୍ତୂର୍ଣଂ ସହସ୍ରଶଃ
ସେମାନଙ୍କ ସହଚାରିଣୀ ଗୋପୀମାନେ ମଧ୍ୟ ହଜାରେ ହଜାରେ ତୁରନ୍ତ ବାହାରିଲେ ।
ଵେଗେନ ଦୁଦ୍ରୁଵୁଃ ସର୍ଵାଃ ଶ୍ରୀଦାମାନଂ ଚ ବାଲିକାଃ
ସମସ୍ତ ଝିଅମାନେ ଶୀଘ୍ର ଦୌଡ଼ିଲେ, ଶ୍ରୀଦାମାଙ୍କ ସହିତ ।
ଜଗାମ ଶୀଘ୍ରଂ ଶ୍ରୀଦାମା ଯତ୍ର ଗୋପାଃ ସହାଂଶୁକାଃ
ଶ୍ରୀଦାମା ତୁରନ୍ତ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଗୋପମାନେ ତାଙ୍କର ପୋଶାକ ସହିତ ଥିଲେ ।
ଵସ୍ତ୍ରଚୋରାଂଶ୍ଚ ଗୋପାଂଶ୍ଚ ଵେଷ୍ଟଯାମାସୁରାଶୁ ତାଃ
ସେ ଝିଅମାନେ ତୁରନ୍ତ ବସ୍ତ୍ରଚୋର ଓ ଗୋପମାନେ ଉପରେ ଘେରା ଦେଲେ ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣସହିତାନ୍ବାଲାନ୍ଵରଯାମାସୁରାଶୁ ଚ
ସେମାନେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହିତ ଥିବା ପୁଅମାନେଠାରେ ତୁରନ୍ତ ଅନୁରୋଧ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ ।
ମାଧଵଃ ସ୍ଥାପଯାମାସ ସ୍କନ୍ଧେ ସ୍କନ୍ଧେ ତରୋସ୍ତଥା
ମାଧବ ବସ୍ତ୍ରର ଗଠୁଡ଼ିକୁ ଗଛର ଡାଳିରେ ରଖିଦେଲେ ।
ଵସ୍ତ୍ରାଣାଂ ପୁଂଜିକାଃ ସର୍ଵାଃ ସ୍କନ୍ଧେଷୁ ଵିନିଧାଯ ଚ 4.27.
ସେ ସମସ୍ତ ବସ୍ତ୍ରର ଗଠୁଡ଼ିକୁ ଗଛର ଡାଳିରେ ରଖିଲେ ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ ଵସ୍ତ୍ରଯାଞ୍ଚାଂ ପ୍ରକର୍ତୁଂ ଚ କୁରୁତାଶୁ ପୁଟାଞ୍ଜଲିମ୍
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: 'ତୁମେ ଯଦି ବସ୍ତ୍ର ଚାହଁ, ତେବେ ତୁରନ୍ତ ହାତ ଜୋଡ଼ ।'
ଗତ୍ଵା ଵଦତ ଯୁଷ୍ମାକମୀଶ୍ଵରୀମଥ ରାଧିକାମ୍
ଯାଅ, ତୁମମାନଙ୍କର ମାଲିକା ରାଧିକାଙ୍କୁ କହ ।
ଅନ୍ଯଥାଽହଂ ନ ଦାସ୍ଯାମି ଯୁଷ୍ମଭ୍ଯମଂଶୁକାନି ଚ
ନହେଲେ, ମୁଁ ତୁମେମାନଙ୍କୁ ବସ୍ତ୍ର ଦେବିନାହିଁ ।
ଵ୍ରତାରାଧ୍ଯା ଚ ଯା ଦେଵୀ ସା ଵା ମେ କିଂ କରିଷ୍ଯତି
ଯେ ଦେବୀକୁ ତୁମେ ଉପବାସ ଓ ପୂଜାରେ ମନ୍ଦିର କର, ସେ ମୋ ପାଇଁ କଣ କରିପାରିବେ ?
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତାଃ ସର୍ଵା ଗୋପକନ୍ଯକାଃ
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ସମସ୍ତ ଗୋପକନ୍ୟାମାନେ,
ଚକ୍ରୁର୍ନିଵେଦନଂ ଗତ୍ଵା ଯଦୁଵାଚ ହରିଃ ସ୍ଵଯମ୍
ଗଲେ ଓ ନିଜର ଅନୁରୋଧ ରଖିଲେ, ଏବଂ ହରି ନିଜେ କହିଲେ ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତାସାଂ ଚ ଵଚନଂ ପୁଲକାଞ୍ଚିତଵିଗ୍ରହା
ସେମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ଆନନ୍ଦରେ ଶରୀର କୁଞ୍ଚିତ ହୋଇଯାଇଲେ ।
ଜଲେ ଯୋଗାସନଂ କୃତ୍ଵା ଦଧ୍ଯୌ କୃଷ୍ଣପଦାମ୍ବୁଜମ୍
ଜଳରେ ଯୋଗାସନରେ ବସି, ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପଦପଦ୍ମକୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ।
ସ୍ମାରଂସ୍ମାରଂ ପଦାମ୍ଭୋଜଂ ସାଽଶ୍ରୁସଂପୂର୍ଣଲୋଚନା
ସେ ପୁନିପୁନି ସେହି ପଦପଦ୍ମକୁ ସ୍ମରଣ କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଆଖି ଲୁହାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଯାଇଥିଲା।
ହେ ଦୀନବନ୍ଧୋ ଦୀନେଶ ସର୍ଵେଶ୍ଵର ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ ।। 4.27.
ହେ ଦୁଃଖୀଙ୍କର ବନ୍ଧୁ, ଦୁଃଖୀଙ୍କର ନାଥ, ସମସ୍ତଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଗୋପେଶ ଗୋସମୂହେଶ ଯଶୋଦାନନ୍ଦଵର୍ଧନ
ହେ ଗୋପମାନଙ୍କର ନାଥ, ଗୋମାନ୍ୟଙ୍କର ନାଥ, ଯଶୋଦାଙ୍କର ଆନନ୍ଦକୁ ବଢ଼ାଇଥିବା।