ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ରଂ ଚ ଗୃହୀତ୍ଵା ସ ସନିଦ୍ରଂ ଶ୍ରୀହରିଂ ସ୍ମରନ୍
ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ନେଇ, ସେ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ, ଯିଏ ଶୟନ କରୁଥିଲେ।
ସ୍ତୋତ୍ରେଣାନେନ ତାଂ ଦୁର୍ଗାଂ କୃତ୍ଵା ଗୋପାଲିକା ସ୍ତୁତିମ୍
ଏହି ସ୍ତୋତ୍ରରେ ଦୁର୍ଗାଙ୍କୁ ଗୋପାଳିକା ରୂପେ କରି, ଷ୍ଟୁତି କଲେ।
ଗୋପକନ୍ଯା କୃତଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ସର୍ଵମଙ୍ଗଲନାମକମ୍
ଗୋପୀମାନେ ରଚିଥିବା ଏହି ସ୍ତୋତ୍ରର ନାମ 'ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳକାରୀ'।
ତ୍ରିସନ୍ଧ୍ଯଂ ଯଃ ପଠେନ୍ନିତ୍ଯଂ ଭକ୍ତିଯୁକ୍ତଶ୍ଚ ମାନଵଃ
ଯେ କୌଣସି ମଣିଷ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ରକୁ ଦିନର ତିନିବେଳେ ଭକ୍ତିସହିତ ପଢ଼େ,
ରାଜଦ୍ଵାରେ ଶ୍ମଶାନେ ଚ ଦାଵାଗ୍ନୌ ପ୍ରାଣସଂକଟେ
ରାଜଦ୍ୱାରରେ, ଶ୍ମଶାନରେ, ଜଙ୍ଗଲର ଅଗ୍ନିରେ କିମ୍ବା ପ୍ରାଣସଙ୍କଟରେ,
ଶତ୍ରୁଗ୍ରସ୍ତେ ଚ ସଂଗ୍ରାମେ କାରାଗାରେ ଵିପଦ୍ଗତେ
ଶତ୍ରୁଙ୍କ ହାତରେ ପଡ଼ିଲେ, ଯୁଦ୍ଧରେ, କାରାଗାରରେ କିମ୍ବା ବିପଦରେ,
ସ୍ଥାନଭ୍ରଷ୍ଟେ ଧନଭ୍ରଷ୍ଟେ ଜାତିଭ୍ରଷ୍ଟେ ଶୁଚାଽନ୍ଵିତେ
ପଦ ହରାଇଲେ, ଧନ ହରାଇଲେ, ଜାତି ହରାଇଲେ କିମ୍ବା ଶୋକରେ ପଡ଼ିଲେ,
ସ୍ତୋତ୍ରସ୍ମରଣମାତ୍ରେଣ ସଦ୍ଯୋ ମୁଚ୍ଯେତ ନିର୍ଭଯଃ
ମାତ୍ର ସ୍ତୋତ୍ରଟିକୁ ସ୍ମରଣ କଲେ ସହଜରେ ଭୟ ଛାଡ଼ି ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ଇହ ଲୋକେ ହରେର୍ଭକ୍ତିଂ ଦୃଢାଂ ଚ ସତତଂ ସ୍ମୃତିମ୍ 4.27.
ଏହି ଜଗତରେ ହରିଙ୍କ ଉପରେ ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତି ଓ ସଦା ସ୍ମରଣ ଲାଭ ହୁଏ।
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମଵୈଵର୍ତେ ଗୋପକନ୍ଯାକୃତଂ ସର୍ଵମଂଗଲାସ୍ତୋତ୍ରମ୍ ପ୍ରଣେମୁଃ ପରଯା ଭକ୍ତ୍ଯା ଯାଵନ୍ମାସଂ ଵ୍ରଜାଙ୍ଗନାଃ
ଏଭଳି, ବ୍ରହ୍ମବୈବର୍ତ୍ତରେ ଗୋପୀମାନେ ରଚିଥିବା ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ସ୍ତୋତ୍ରକୁ ବ୍ରଜର ମହିଳାମାନେ ଏକମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭକ୍ତି ସହିତ ଅର୍ପଣ କଲେ।
ଏଵଂ ପୂର୍ଣେ ଚ ମାସେ ଚ ସମାପ୍ତିଦିଵସେ ତଥା
ଏଭଳି ଏକମାସ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲାପରେ, ସମାପ୍ତିର ଦିନରେ,
ନାନାଵିଧାନି ଦ୍ରଵ୍ଯାଣି ରତ୍ନମୂଲ୍ଯାନି ନାରଦ
ନାନାପ୍ରକାର ଦ୍ରବ୍ୟ ଓ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ନେଇଯାଇଥିଲେ, ହେ ନାରଦ,
ତୀରାଵୃତାନ୍ଯସଂଖ୍ଯାନି ତୈଶ୍ଚ ତୀରଂ ସୁଶୋଭନମ୍
ସେମାନେ ଅସଂଖ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ନଦୀପାରକୁ ନେଇଯାଇ, ତାହାକୁ ଅତି ସୁନ୍ଦର କରିଦେଲେ।
ନୈଵେଦ୍ଯୈଶ୍ଚ ବହୁଵିଧୈଃ କାଲଦେଶୋଦ୍ଭଵୈଃ ଫଲୈଃ
ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ନୈବେଦ୍ୟ ଓ ସମୟ ଓ ସ୍ଥାନ ଅନୁଯାୟୀ ଫଳ ଦ୍ୱାରା,
ଜଲେ କ୍ରୀଡୋନ୍ମୁଖା ଗୋପ୍ଯୋ ବଭୂଵୁଃ କୌତୁକେନ ଚ
ଗୋପୀମାନେ ଜଳରେ ଖେଳିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୃଷ୍ଣଶ୍ଚ ଵସ୍ତ୍ରାଣି ଦ୍ରଵ୍ଯାଣି ଵିଵିଧାନି ଚ
କୃଷ୍ଣ ଜଣେଇଲେ, ସେଠାରେ ଥିବା ବସ୍ତ୍ର ଓ ବିଭିନ୍ନ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦେଖି,
ଗତ୍ଵା ଦୂରଂ ଚ ଗୋପାଲାସ୍ତସ୍ଥୁଃ ସର୍ଵେ ମୁଦାଽନ୍ଵିତାଃ
ଗୋପାମାନେ ଦୂରକୁ ଯାଇ ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ।
ଶ୍ରୀଦାମା ଚ ସୁଦାମା ଚ ଵସୁଦାମା ତଥୈଵ ଚ
ଶ୍ରୀଦାମ, ସୁଦାମ, ବସୁଦାମ ଏମିତି,
ଚନ୍ଦ୍ରଭାନୋ ଵୀରଭାନଃ ସୂର୍ଯଭାନସ୍ତଥୈଵ ଚ 4.27.
ଚନ୍ଦ୍ରଭାନୁ, ବୀରଭାନ, ସୂର୍ଯ୍ୟଭାନ ମଧ୍ୟ ତାହାରେ ଥିଲେ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣୋ ବଲଦେଵଶ୍ଚ ପ୍ରଧାନାଶ୍ଚ ଚତୁର୍ଦଶ
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ବଳରାମ ଓ ଚୌଦ ଜଣ ପ୍ରଧାନ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।
ଵସ୍ତ୍ରାଣ୍ଯାଦାଯ ତେ ସର୍ଵେ ତସ୍ଥୁରେକତ୍ର ଦୂରତଃ
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ନିଜ ଜମାକପଡ଼ା ନେଇ, ଏକ ସ୍ଥାନରେ ଦୂରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇ ଦାଉଁଥିଲେ।
କିଂଚିଦ୍ଵସ୍ତ୍ରଂ ସମାଦାଯ କୃତ୍ଵା ଚ ପୁଞ୍ଜିକାଂ ମୁଦା
କିଛି କପଡ଼ା ନେଇ, ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଏକ ଗଠି ତିଆରି କଲେ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ କୃତ୍ଵା ଵିଧାନଂ ମଦ୍ଵାକ୍ଯଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା କ୍ରୀଡତ ମନ୍ମଥାତ୍
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: ମୋ କଥା ଶୁଣି ଯେପରି ନିୟମ କରିଛ, ଏଠାରେ ପ୍ରେମରେ ଖେଳିବା।
ସଂକଲ୍ପିତେ ଵ୍ରତାର୍ହେ ଚ ମାସେ ମଙ୍ଗଲକର୍ମଣି
ଯେଉଁ ମାସରେ ବ୍ରତ ଧରିବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ, ସେଠାରେ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛି।
ପରିଧେଯାନି ଵାସାଂସି ପୁଷ୍ପମାଲ୍ଯାନି ଯାନି ଚ
ବ୍ରତ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ଜମାକପଡ଼ା ଓ ଫୁଲର ମାଳା ପିନ୍ଧିବା ଉଚିତ।
ଵ୍ରତେ ତୁ ନଗ୍ନା ଯା ସ୍ନାତି ତାଂ ରୁଷ୍ଟୋ ଵରୁଣଃ ସ୍ଵଯମ୍
କିନ୍ତୁ ବ୍ରତ ସମୟରେ ଯେଉଁଠି ନଗ୍ନ ହୋଇ ସ୍ନାନ କରେ, ସେଉଠି ଭଗବାନ ବରୁଣ ରୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି।
କଥଂ ଯାସ୍ଯଥ ନଗ୍ନାଶ୍ଚ ନ ଵ୍ରତସ୍ଯା ଭଵିଷ୍ଯତି
ନଗ୍ନ ହୋଇ କିପରି ଯିବେ? ବ୍ରତର ଫଳ ମିଳିବ ନାହିଁ।
ଚିନ୍ତାଂ କୁରୁତ ତାଂ ପୂଜ୍ଯାଂ ତୁଷ୍ଟାଵ ବଲିରୀଶ୍ଵରୀମ୍
ଏଥିରେ ଚିନ୍ତା କର, ଏବଂ ବଳିଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିବା ପୂଜ୍ୟା ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କର।
କଥଂ ଵ୍ରତଫଲଂ ସା ଵା ଦାତୁଂ ଶକ୍ତା ସୁରେଶ୍ଵରୀ 4.27.
ସେ ସୁରମଣି ଦେବୀ କିପରି ବ୍ରତର ଫଳ ଦେଇପାରିବେ?
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଚିନ୍ତାମାପୁର୍ଵ୍ରଜସ୍ତ୍ରିଯଃ
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ବ୍ରଜର ମହିଳାମାନେ ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ।