ସର୍ଵ ମଙ୍ଗଲଶବ୍ଦଶ୍ଚ ସଂପୂଣୈଶ୍ଵର୍ଯଵାଚକଃ
ସେ ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳର ଶବ୍ଦ ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଐଶ୍ୱର୍ୟର ପ୍ରତିକ।
ନାମାଷ୍ଟକମିଦଂ ସାରଂ ନାମାର୍ଥସହସଂଯୁତମ୍
ଏହି ଅଷ୍ଟନାମ ଏହି ସାର, ନାମର ଅର୍ଥ ସହିତ ଯୁକ୍ତ।
ତସ୍ମୈ ଦତ୍ତ୍ଵା ନିଦ୍ରିତଶ୍ଚ ବଭୂଵ ଜଗତାଂ ପତିଃ
ତାଙ୍କୁ ଏହା ଦେଇ, ଜଗତର ନାଥ ଶୟନ କଲେ।
ସ୍ତୋତ୍ରେଣାନେନ ସ ବ୍ରହ୍ମା ସ୍ତୁତିଂ ନତ୍ଵା ଚକାର ହ
ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା ବ୍ରହ୍ମା ନମ୍ରତାରେ ଷ୍ଟୁତି କଲେ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣକଵଚଂ ଦିଵ୍ଯଂ ସର୍ଵରକ୍ଷଣନାମକମ୍
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ଦିବ୍ୟ କବଚ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବାର ନାମରେ ପରିଚିତ।
ସ୍ତୋତ୍ରଂ କୁର୍ଵନ୍ତି ନିଦ୍ରାଂ ଚ ସଂରକ୍ଷ୍ଯ କଵଚେନ ଵୈ
ସେମାନେ ସ୍ତୋତ୍ର ପଠନ କରନ୍ତି ଏବଂ କବଚରେ ସୁରକ୍ଷିତ ହୋଇ ଶୟନ କରନ୍ତି।
ତତ୍ରାଜଗାମ ଭଗଵାନ୍ଵୃଷରୂପୀ ଜନାର୍ଦନଃ
ସେଠାରେ ଭଗବାନ ଜନାର୍ଦନ ବୃଷ ରୂପରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ସରଥଂ ଶଂକରଂ ମୂର୍ଧ୍ନି କୃତ୍ଵା ଚ ନିର୍ଭଯଂ ଦଦୌ
ସେ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ରଥ ସହିତ ମୁଣ୍ଡରେ ରଖି ଅଭୟ ଦେଲେ।
ସ୍ତୋତ୍ରସ୍ଯୈଵ ପ୍ରଭାଵେଣ ସଂପ୍ରାପ୍ଯ କଵଚଂ ଵିଧିଃ 4.27.
ଏହି ସ୍ତୋତ୍ରର ଶକ୍ତିରେ ବିଧି କବଚ ପାଇଲେ।
ବ୍ରହ୍ମା ଦଦୌ ମହେଶାଯ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଚ କଵଚଂ ଵରମ୍
ବ୍ରହ୍ମା ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସ୍ତୋତ୍ର, କବଚ ଏବଂ ଵର ଦେଲେ।
ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ରଂ ଚ ଗୃହୀତ୍ଵା ସ ସନିଦ୍ରଂ ଶ୍ରୀହରିଂ ସ୍ମରନ୍
ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ନେଇ, ସେ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ, ଯିଏ ଶୟନ କରୁଥିଲେ।
ସ୍ତୋତ୍ରେଣାନେନ ତାଂ ଦୁର୍ଗାଂ କୃତ୍ଵା ଗୋପାଲିକା ସ୍ତୁତିମ୍
ଏହି ସ୍ତୋତ୍ରରେ ଦୁର୍ଗାଙ୍କୁ ଗୋପାଳିକା ରୂପେ କରି, ଷ୍ଟୁତି କଲେ।
ଗୋପକନ୍ଯା କୃତଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ସର୍ଵମଙ୍ଗଲନାମକମ୍
ଗୋପୀମାନେ ରଚିଥିବା ଏହି ସ୍ତୋତ୍ରର ନାମ 'ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳକାରୀ'।
ତ୍ରିସନ୍ଧ୍ଯଂ ଯଃ ପଠେନ୍ନିତ୍ଯଂ ଭକ୍ତିଯୁକ୍ତଶ୍ଚ ମାନଵଃ
ଯେ କୌଣସି ମଣିଷ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ରକୁ ଦିନର ତିନିବେଳେ ଭକ୍ତିସହିତ ପଢ଼େ,
ରାଜଦ୍ଵାରେ ଶ୍ମଶାନେ ଚ ଦାଵାଗ୍ନୌ ପ୍ରାଣସଂକଟେ
ରାଜଦ୍ୱାରରେ, ଶ୍ମଶାନରେ, ଜଙ୍ଗଲର ଅଗ୍ନିରେ କିମ୍ବା ପ୍ରାଣସଙ୍କଟରେ,
ଶତ୍ରୁଗ୍ରସ୍ତେ ଚ ସଂଗ୍ରାମେ କାରାଗାରେ ଵିପଦ୍ଗତେ
ଶତ୍ରୁଙ୍କ ହାତରେ ପଡ଼ିଲେ, ଯୁଦ୍ଧରେ, କାରାଗାରରେ କିମ୍ବା ବିପଦରେ,
ସ୍ଥାନଭ୍ରଷ୍ଟେ ଧନଭ୍ରଷ୍ଟେ ଜାତିଭ୍ରଷ୍ଟେ ଶୁଚାଽନ୍ଵିତେ
ପଦ ହରାଇଲେ, ଧନ ହରାଇଲେ, ଜାତି ହରାଇଲେ କିମ୍ବା ଶୋକରେ ପଡ଼ିଲେ,
ସ୍ତୋତ୍ରସ୍ମରଣମାତ୍ରେଣ ସଦ୍ଯୋ ମୁଚ୍ଯେତ ନିର୍ଭଯଃ
ମାତ୍ର ସ୍ତୋତ୍ରଟିକୁ ସ୍ମରଣ କଲେ ସହଜରେ ଭୟ ଛାଡ଼ି ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ଇହ ଲୋକେ ହରେର୍ଭକ୍ତିଂ ଦୃଢାଂ ଚ ସତତଂ ସ୍ମୃତିମ୍ 4.27.
ଏହି ଜଗତରେ ହରିଙ୍କ ଉପରେ ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତି ଓ ସଦା ସ୍ମରଣ ଲାଭ ହୁଏ।
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମଵୈଵର୍ତେ ଗୋପକନ୍ଯାକୃତଂ ସର୍ଵମଂଗଲାସ୍ତୋତ୍ରମ୍ ପ୍ରଣେମୁଃ ପରଯା ଭକ୍ତ୍ଯା ଯାଵନ୍ମାସଂ ଵ୍ରଜାଙ୍ଗନାଃ
ଏଭଳି, ବ୍ରହ୍ମବୈବର୍ତ୍ତରେ ଗୋପୀମାନେ ରଚିଥିବା ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ସ୍ତୋତ୍ରକୁ ବ୍ରଜର ମହିଳାମାନେ ଏକମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭକ୍ତି ସହିତ ଅର୍ପଣ କଲେ।
ଏଵଂ ପୂର୍ଣେ ଚ ମାସେ ଚ ସମାପ୍ତିଦିଵସେ ତଥା
ଏଭଳି ଏକମାସ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲାପରେ, ସମାପ୍ତିର ଦିନରେ,
ନାନାଵିଧାନି ଦ୍ରଵ୍ଯାଣି ରତ୍ନମୂଲ୍ଯାନି ନାରଦ
ନାନାପ୍ରକାର ଦ୍ରବ୍ୟ ଓ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ନେଇଯାଇଥିଲେ, ହେ ନାରଦ,
ତୀରାଵୃତାନ୍ଯସଂଖ୍ଯାନି ତୈଶ୍ଚ ତୀରଂ ସୁଶୋଭନମ୍
ସେମାନେ ଅସଂଖ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ନଦୀପାରକୁ ନେଇଯାଇ, ତାହାକୁ ଅତି ସୁନ୍ଦର କରିଦେଲେ।
ନୈଵେଦ୍ଯୈଶ୍ଚ ବହୁଵିଧୈଃ କାଲଦେଶୋଦ୍ଭଵୈଃ ଫଲୈଃ
ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ନୈବେଦ୍ୟ ଓ ସମୟ ଓ ସ୍ଥାନ ଅନୁଯାୟୀ ଫଳ ଦ୍ୱାରା,
ଜଲେ କ୍ରୀଡୋନ୍ମୁଖା ଗୋପ୍ଯୋ ବଭୂଵୁଃ କୌତୁକେନ ଚ
ଗୋପୀମାନେ ଜଳରେ ଖେଳିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୃଷ୍ଣଶ୍ଚ ଵସ୍ତ୍ରାଣି ଦ୍ରଵ୍ଯାଣି ଵିଵିଧାନି ଚ
କୃଷ୍ଣ ଜଣେଇଲେ, ସେଠାରେ ଥିବା ବସ୍ତ୍ର ଓ ବିଭିନ୍ନ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦେଖି,
ଗତ୍ଵା ଦୂରଂ ଚ ଗୋପାଲାସ୍ତସ୍ଥୁଃ ସର୍ଵେ ମୁଦାଽନ୍ଵିତାଃ
ଗୋପାମାନେ ଦୂରକୁ ଯାଇ ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ।
ଶ୍ରୀଦାମା ଚ ସୁଦାମା ଚ ଵସୁଦାମା ତଥୈଵ ଚ
ଶ୍ରୀଦାମ, ସୁଦାମ, ବସୁଦାମ ଏମିତି,
ଚନ୍ଦ୍ରଭାନୋ ଵୀରଭାନଃ ସୂର୍ଯଭାନସ୍ତଥୈଵ ଚ 4.27.
ଚନ୍ଦ୍ରଭାନୁ, ବୀରଭାନ, ସୂର୍ଯ୍ୟଭାନ ମଧ୍ୟ ତାହାରେ ଥିଲେ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣୋ ବଲଦେଵଶ୍ଚ ପ୍ରଧାନାଶ୍ଚ ଚତୁର୍ଦଶ
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ବଳରାମ ଓ ଚୌଦ ଜଣ ପ୍ରଧାନ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।