ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଚ ନମସ୍କାରଂ କୃତ୍ଵା ଦତ୍ତ୍ଵା ଚ ଦକ୍ଷିଣାମ୍
ଏପରି ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ନମସ୍କାର କରି ଏବଂ ଦକ୍ଷିଣା ଦେଇ।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଭକ୍ତ୍ଯା ଗୋପାଙ୍ଗନାଃ ସର୍ଵାଃ ସର୍ଵାଭୀଷ୍ଟଫଲପ୍ରଦାମ୍
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ଭକ୍ତି ସହିତ ସମସ୍ତ ଗୋପାଙ୍ଗନାମାନେ ସମସ୍ତ ଆଭିଷ୍ଟ ଫଳ ଦେଇଥିବାକୁ ପାଇଲେ।
ଜଗତ୍ଯେକାର୍ଣଵେ ଘୋରେ ରୁଦ୍ରସୂର୍ଯଵିଵର୍ଜିତେ
ପୃଥିବୀରେ ଏକ ଭୟାନକ ସମୁଦ୍ର ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ରୁଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ନାହିଁ।
ଦତ୍ତଂ ପୁରା ବ୍ରହ୍ମଣେ ଚ ହରିଣା ଜଲଶାଯିନା
ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ ଜଳରେ ଶୟନ କରୁଥିବା ହରି ଏହାକୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ।
ନାଭିପଦ୍ମେ ଜଗତ୍ସ୍ରଷ୍ଟା ମଧୁନା କୈଟଭେନ ଚ
ନାଭିର ପଦ୍ମରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଜଗତ୍ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ, ମଧୁ ଓ କୈଟଭ ସହିତ।
ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ ଜଯେ ମେ ମଙ୍ଗଲଂ ଦେହି ନମସ୍ତେ ସର୍ଵମଙ୍ଗଲେ
ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: ମୋତେ ଜୟ ଦିଅ, ମୋତେ ମଙ୍ଗଳ ଦିଅ; ମୁଁ ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳର ମଙ୍ଗଳକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି।
ଦୈତ୍ଯନାଶାର୍ଥଵଚନୋ ଦକାରଃ ପରିକୀର୍ତିତଃ
‘ଦ’ ଅକ୍ଷର ଦେଉତା ନାଶ ପାଇଁ ଉଚ୍ଚାରିତ ହୁଏ।
ରେଫୋ ରୋଗଘ୍ନଵଚନୋ ଗଶ୍ଚ ପାପଘ୍ନଵାଚକଃ
‘ର’ ଅକ୍ଷର ରୋଗ ନାଶ ପାଇଁ ଏବଂ ‘ଗ’ ଅକ୍ଷର ପାପ ନାଶ ପାଇଁ ଉଚ୍ଚାରିତ।
ସ୍ମୃତ୍ଯୁକ୍ତି ସ୍ମରଣାଦ୍ଯସ୍ଯା ଏତେ ନଶ୍ଯନ୍ତି ନିଶ୍ଚିତମ୍ 4.27.
ତାଙ୍କର ନାମ ସ୍ମରଣ ଏବଂ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ, ଏସବୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ନଶ୍ଟ ହୁଏ।
ଵିପତ୍ତିଵାଚକୋ ଦୁର୍ଗଶ୍ଚାକାରୋ ନାଶଵାଚକଃ
‘ଦୁ’ ଅକ୍ଷର ଅପରିସ୍ଥିତିକୁ ଦର୍ଶାଏ, ‘ର୍ଗ’ ଅକ୍ଷର ବାଧା ନାଶକୁ ଦର୍ଶାଏ।
ଦୁର୍ଗୋ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରଵଚନୋଽପ୍ଯାକାରୋ ନାଶଵାଚକଃ
‘ଦୁର୍ଗା’ ଦେଉତାମାନଙ୍କର ନାୟକ ଅର୍ଥରେ, ଏବଂ ‘ଆ’ ଅକ୍ଷର ନାଶକୁ ଦର୍ଶାଏ।
ଶଶ୍ଚ କଲ୍ଯାଣଵଚନ ଇକାରୋତ୍କୃଷ୍ଟଵାଚକଃ
‘ଶ’ ଅକ୍ଷର ଶୁଭତାକୁ ଦର୍ଶାଏ, ଏବଂ ‘ଈ’ ଅକ୍ଷର ଉତ୍କୃଷ୍ଟତାକୁ ଦର୍ଶାଏ।
ଶ୍ରେଯଃସଙ୍ଘୋତ୍କୃଷ୍ଟଦାତ୍ରୀ ଶିଵା ତେନ ପ୍ରକୀର୍ତିତା
ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଶ୍ରେୟସ୍ ଦେଇଥିବାରୁ ତାଙ୍କୁ ଶିବା ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଶିଵୋ ହି ମୋକ୍ଷଵଚନଶ୍ଚାକାରୋ ଦାତୃଵାଚକଃ
‘ଶିବ’ ମୁକ୍ତିର ଅର୍ଥ ଏବଂ ‘ଆ’ ଦାତାର ଅର୍ଥ ଦର୍ଶାଏ।
ଅଭଯୋ ଭଯନାଶୋକ୍ତଶ୍ଚାକାରୋ ଦାତୃଵାଚକଃ
ଅଭୟର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଭୟହୀନତା, ଭୟନାଶ ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଭୟକୁ ଦୂର କରିବା, ଆକାର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଦେଇବାର ଚିହ୍ନ।
ରାଜ୍ଯଶ୍ରୀଵଚନୋ ମାଶ୍ଚ ଯାଶ୍ଚ ପ୍ରାପଣଵାଚକଃ
ରାଜ୍ୟଶ୍ରୀ ଅର୍ଥ ହେଉଛି ରାଜା ଭାଗ୍ୟ, ମା ଅର୍ଥ ହେଉଛି 'ନୁହେଁ', ଯା ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଦେଇବାରା।
ମାଶ୍ଚ ମୋକ୍ଷାର୍ଥଵଚନୋ ଯାଶ୍ଚ ପ୍ରାପଣଵାଚକଃ
ମା ଅର୍ଥ ହେଉଛି ମୋକ୍ଷ ପାଇବା ପ୍ରୟୋଜନରେ, ଯା ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଦେଇବାରା।
ନାରାଯଣାର୍ଧାଙ୍ଗଭୂତା ତେନ ତୁଲ୍ଯା ଚ ତେଜସା
ସେ ନାରାୟଣଙ୍କର ଅର୍ଧ ଶରୀର ହେଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ସମାନ।
ନିର୍ଗୁଣସ୍ଯ ଚ ନିତ୍ଯସ୍ଯ ଵାଚକଶ୍ଚ ସନାତନଃ 4.27.
ସେ ନିର୍ଗୁଣ ଏବଂ ନିତ୍ୟ ଅବସ୍ଥାର ଚିରସ୍ଥାୟୀ ପ୍ରତିନିଧି।
ଜଯଃ କଲ୍ଯାଣଵଚନୋ ଯାକାରୋ ଦାତୃଵାଚକଃ
ଜୟ ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଶୁଭ, ଯା ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଦେଇବାରା।
ସର୍ଵ ମଙ୍ଗଲଶବ୍ଦଶ୍ଚ ସଂପୂଣୈଶ୍ଵର୍ଯଵାଚକଃ
ସେ ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳର ଶବ୍ଦ ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଐଶ୍ୱର୍ୟର ପ୍ରତିକ।
ନାମାଷ୍ଟକମିଦଂ ସାରଂ ନାମାର୍ଥସହସଂଯୁତମ୍
ଏହି ଅଷ୍ଟନାମ ଏହି ସାର, ନାମର ଅର୍ଥ ସହିତ ଯୁକ୍ତ।
ତସ୍ମୈ ଦତ୍ତ୍ଵା ନିଦ୍ରିତଶ୍ଚ ବଭୂଵ ଜଗତାଂ ପତିଃ
ତାଙ୍କୁ ଏହା ଦେଇ, ଜଗତର ନାଥ ଶୟନ କଲେ।
ସ୍ତୋତ୍ରେଣାନେନ ସ ବ୍ରହ୍ମା ସ୍ତୁତିଂ ନତ୍ଵା ଚକାର ହ
ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା ବ୍ରହ୍ମା ନମ୍ରତାରେ ଷ୍ଟୁତି କଲେ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣକଵଚଂ ଦିଵ୍ଯଂ ସର୍ଵରକ୍ଷଣନାମକମ୍
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ଦିବ୍ୟ କବଚ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବାର ନାମରେ ପରିଚିତ।
ସ୍ତୋତ୍ରଂ କୁର୍ଵନ୍ତି ନିଦ୍ରାଂ ଚ ସଂରକ୍ଷ୍ଯ କଵଚେନ ଵୈ
ସେମାନେ ସ୍ତୋତ୍ର ପଠନ କରନ୍ତି ଏବଂ କବଚରେ ସୁରକ୍ଷିତ ହୋଇ ଶୟନ କରନ୍ତି।
ତତ୍ରାଜଗାମ ଭଗଵାନ୍ଵୃଷରୂପୀ ଜନାର୍ଦନଃ
ସେଠାରେ ଭଗବାନ ଜନାର୍ଦନ ବୃଷ ରୂପରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ସରଥଂ ଶଂକରଂ ମୂର୍ଧ୍ନି କୃତ୍ଵା ଚ ନିର୍ଭଯଂ ଦଦୌ
ସେ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ରଥ ସହିତ ମୁଣ୍ଡରେ ରଖି ଅଭୟ ଦେଲେ।
ସ୍ତୋତ୍ରସ୍ଯୈଵ ପ୍ରଭାଵେଣ ସଂପ୍ରାପ୍ଯ କଵଚଂ ଵିଧିଃ 4.27.
ଏହି ସ୍ତୋତ୍ରର ଶକ୍ତିରେ ବିଧି କବଚ ପାଇଲେ।
ବ୍ରହ୍ମା ଦଦୌ ମହେଶାଯ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଚ କଵଚଂ ଵରମ୍
ବ୍ରହ୍ମା ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସ୍ତୋତ୍ର, କବଚ ଏବଂ ଵର ଦେଲେ।