ମହାଦେଵ ଉଵାଚ କୃତାପରାଧଂ ଦୀନଂ ଚ ପାହୀମଂ ଶରଣାଗତମ୍ ।। 4.25.
ମହାଦେବ କହିଲେ — ଏହି ଦୁଃଖିତ ଓ ଅପରାଧ କରିଥିବା ଜଣେ ମୋ ପାଖକୁ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛି, ତାକୁ ରକ୍ଷା କର।
ପାର୍ଵତ୍ଯୁଵାଚ ସର୍ଵେଷାମୀଶ୍ଵରସ୍ତ୍ଵଂ ଚ ରକ୍ଷ ଵିପ୍ରଂ କୃତାଗସମ୍
ପାର୍ବତୀ କହିଲେ — ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ଅପରାଧ କରିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର।
ଧର୍ମ ଉଵାଚ ଶିଶୁହେତୋଃ ଶିଶୁଂ ହନ୍ତି ପିତେତ୍ଯେଵଂ କୁତଃ ପ୍ରଭୋ
ଧର୍ମ କହିଲେ — ଶିଶୁ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ ଶିଶୁକୁ ମାରିବା କିପରି ଠିକ୍ ହେବ, ପ୍ରଭୁ?
ଇଂଦ୍ର ଉଵାଚ ଅପରାଧଫଲଂ ଭୂତମଧୁନା ପାତୁମର୍ହସି
ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ — ଏବେ ତୁମେ ହେଉଥିବା ଅପରାଧର ଫଳ ଭୋଗ କରିବାକୁ ପଡିବ।
ରୁଦ୍ର ଉଵାଚ କୃତକୁଣ୍ଠସ୍ଯ ମୂଲସ୍ଯ ପାଲନଂ କର୍ତୁମର୍ହସି
ରୁଦ୍ର କହିଲେ — ଯାହା ନିଷ୍ପ୍ରଭ ହୋଇଯାଇଛି, ତାହାର ମୂଳକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ।
ଦିକ୍ପାଲ ଉଵାଚ ଅପରାଧଶମଂ କୃତ୍ଵା ସଦା ପାତି ସଦୀଶ୍ଵରଃ
ଦିଗ୍ପାଳମାନେ କହିଲେ — ଅପରାଧକୁ ଖ୍ଷମା କରି, ଭଗବାନ ସଦା ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।
ଗ୍ରହା ଊଚୁଃ ପୀଡାଂ କୁର୍ମୋ ଵଯଂ ଶଶ୍ଵତ୍ପଶ୍ଚାତ୍ତ୍ଵଂ ପାତୁମର୍ହସି
ଗ୍ରହମାନେ କହିଲେ — ଆମେ ସଦା ପୀଡା ଦେଉଛୁ, କିନ୍ତୁ ପରେ ତୁମେ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ।
ମୁନଯ ଊଚୁଃ ଦଣ୍ଡଂ ଵିଧାତୁମେକସ୍ଯ ଭଵେଲ୍ଲଜ୍ଜା ସ୍ଵଜାତିଷୁ
ମୁନିମାନେ କହିଲେ — ନିଜ ଜାତିର ଜଣେକୁ ଦଣ୍ଡ ଦେଲେ, ନିଜ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଲଜ୍ଜା ହେବ।
ଅତ୍ରିରୁଵାଚ ନ କଂ ବିଭେତି ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯେ ତେଜସ୍ଵୀ ତେଜସା ତଵ
ଅତ୍ରି କହିଲେ — ତୁମ ତେଜସ୍ୱୀ ରୂପରେ ଏହି ତିନି ଲୋକରେ କେହି କାହାକୁ ଭୟ କରେନାହାନ୍ତି।
ଲକ୍ଷ୍ମୀରୁଵାଚ ସ୍ତୁଵନ୍ତି ଦେଵ ଵିପ୍ରାଶ୍ଚ ନ ଵିପ୍ରଂ ହନ୍ତୁମର୍ହସି
ଲକ୍ଷ୍ମୀ କହିଲେ — ଦେବତାମାନେ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ତୁମେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ସରସ୍ଵତ୍ଯୁଵାଚ ଭଗଵନ୍ସ୍ଵାମୀ ସର୍ଵେଷାଂ ସର୍ଵାଂଶ୍ଚ ପାତୁମର୍ହସି ।। 4.25.
ସରସ୍ୱତୀ କହିଲେ — ଭଗବାନ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଠାକୁର, ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ।
ପାର୍ଷଦା ଊଚୁଃ ଭଵେତ୍ସର୍ଵାପଦୋ ଯାନ୍ତି ପାହୀମଂ ଶରଣାଗତମ୍
ପାର୍ଷଦମାନେ କହିଲେ — ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଆସିପାରେ, କିନ୍ତୁ ଏହି ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥିବା ଜଣେକୁ ରକ୍ଷା କର।
ନର୍ତକା ଊଚୁଃ ଭିକ୍ଷାଂ ନଃ ସାଂପ୍ରତଂ ଦେହି ପରିତ୍ରାଣଂ ଦ୍ଵିଜସ୍ଯ ଚ
ନୃତ୍ୟଙ୍ଗନାମାନେ କହିଲେ — ଏବେ ଆମକୁ ଭିକ୍ଷା ଦିଅ, ଏବଂ ଦ୍ୱିଜଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ରକ୍ଷା କର।
ଏତେଷାଂ ସ୍ତଵନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରଭୁଃ ଶରଣଵତ୍ସଲଃ
ଏମାନଙ୍କର ସ୍ତୁତି ଶୁଣି, ଶରଣାଗତଙ୍କୁ ଦୟା କରୁଥିବା ପ୍ରଭୁ—
ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ ଵିପ୍ରରକ୍ଷାଂ କରିଷ୍ଯାମି ଯୁଷ୍ମାକମାଜ୍ଞଯା ଧ୍ରୁଵମ୍
ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ — ତୁମେ ଯେପରି ଆଜ୍ଞା ଦେଲ, ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବି।
କିଂ ତ୍ଵଯଂ ଯାତୁ ଵୈକୁଣ୍ଠାଦମ୍ବରୀଷାଲଯଂ ପୁନଃ
କିନ୍ତୁ ଏବେ ସେ ଵୈକୁଣ୍ଠ ଛାଡି ଆମ୍ବରୀଷଙ୍କ ଘରକୁ ପୁଣି ଯାଉ।
ଵିପ୍ରସ୍ତସ୍ଯାତିଥିର୍ଭୂତ୍ଵା ନିର୍ଦୋଷଂ ଶପ୍ତୁମୁଦ୍ଯତଃ
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତାଙ୍କ ଅତିଥି ହୋଇ, ଦୋଷ ନଥିବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ଶାପ ଦେବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହେଲେ।
ପୂର୍ଣଂ ଵର୍ଷମଯଂ ଭୀତୋ ଭ୍ରମତ୍ଯେଵ ଭୁଵଂ ମୁଦା
ସେ ଏକ ପୂର୍ଣ୍ଣ ବର୍ଷ ଭୟରେ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ମନରେ ଆନନ୍ଦ ସହିତ ପୃଥିବୀରେ ଘୁରିଲେ।
ତତୋଽହମୁପଵାସୀ ଚ ଭକ୍ତୋପଵାସକାରଣାତ୍
ତାପରେ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ଉପବାସ ପାଇଁ ଉପବାସ କଲି।
ମମାଶିଷା ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠଃ ସଦ୍ଯୋ ଭଵତୁ ଵିଜ୍ଵରଃ
ମୋର ଆଶୀର୍ବାଦରେ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ନିରୋଗ ହେଉ।
ଅହମେଵାଦ୍ଯ ନିଶ୍ଚିନ୍ତଃ ସୁଖଂ ଭୋକ୍ଷ୍ଯାମି ନିଶ୍ଚିତମ୍ 4.25.
ଆଜି ମୁଁ ନିର୍ବିଗ୍ନ ଭାବରେ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ହୋଇ ଖୁସିରେ ଖାଇବି।
ଲକ୍ଷ୍ମୀଦତ୍ତଂ ଚ ଯଦ୍ଦ୍ରଵ୍ଯଂ ନ ଚାହଂ ଭୋକ୍ତୁମୀଶ୍ଵରଃ
ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଦେଇଥିବା ଧନ ମୁଁ ଭୋଗ କରିବାର ଅଧିକାରୀ ନୁହେଁ।
ହେ ମୁନୀନ୍ଦ୍ର ମହାପ୍ରାଜ୍ଞ ଗଚ୍ଛ ଵତ୍ସ ନୃପାଲଯମ୍
ହେ ମୁନୀନ୍ଦ୍ର, ବଡ଼ ଜ୍ଞାନୀ, ଏବେ ତୁମେ ରାଜାଙ୍କ ମହଳକୁ ଯାଅ, ବଟୁ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଶ୍ରୀହରିସ୍ତୂର୍ଣଂ ଯଯୌ ସ୍ଵାନ୍ତଃପୁରଂ ମୁଦା
ଏଭଳି କହି, ଶ୍ରୀହରି ଖୁସିରେ ତୁରନ୍ତ ନିଜ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ଚ ମନୋଯାଯୀ ଜଗାମ ନୃପମନ୍ଦିରମ୍
ଏବଂ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମନରେ ଭାବି ରାଜମହଳକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଉପୋଷ୍ଯ ଵତ୍ସରଂ ରାଜା ଶୁଷ୍କକଣ୍ଠୋଷ୍ଠତାଲୁକଃ
ବର୍ଷପୂର୍ଣ୍ଣ ଉପବାସ କରିବା ପରେ, ରାଜାଙ୍କର ଗଳା, ଠୋଠ ଓ ମୁଁହ ଶୁଖିଗଲା।
ଉତ୍ଥାଯ ସଂଭ୍ରମାତ୍ସଦ୍ଯଃ ପ୍ରଣମ୍ଯ ସାଦରଂ ମୁଦା
ସେ ଦ୍ରୁତ ଉଠି, ଆଦର ସହିତ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ନମସ୍କାର କଲେ।
ଭୁକ୍ତ୍ଵା ତୁଷ୍ଟୋ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ଯୁଯୁଜେ ପରମାଶିଷମ୍
ଖାଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଇ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉତ୍ତମ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।
ଉଵାଚ ପଥି ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ରୋ ମନସା ଵିସ୍ମଯାକୁଲଃ
ପଥରେ ଯିବାବେଳେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ମନ ଭରି କହିଲେ।
ନାରଦ ଉଵାଚ ପରାଭଵୋ ମୁନେଶ୍ଚୈଵ ନୃପତ୍ରାଣଂ ହରେରହୋ
ନାରଦ କହିଲେ: ହେ, ମୁନିଙ୍କ ପାଇଁ କେତେ ବଡ଼ ହାର, ଏବଂ ରାଜାଙ୍କୁ ହରିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମିଳିଲା ରକ୍ଷା!