ଶ୍ରୁତଯଃ ସ୍ମୃତିକର୍ତାରୋ ଵାଣୀ ଚେତ୍ସ୍ତୋତୁମକ୍ଷମା 4.25.
ବେଦ, ସ୍ମୃତିର ରଚୟିତାମାନେ ଓ ସ୍ୱୟଂ ଵାଣୀ ମଧ୍ୟ ତୁମ ପ୍ରଶଂସା କରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ମନୂନାଂ ଚ ମହେନ୍ଦ୍ରାଣାମଷ୍ଟାଵିଂଶତିମେ ଗତେ
ଅଷ୍ଟାବିଂଶତିତମ ମନୁ ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହେଲେ,
ତସ୍ଯ ପାତୋ ଭଵେଦ୍ଯସ୍ଯ ଚକ୍ଷୁରୁନ୍ମୀଲନେନ ଚ
ଯାହାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଖୋଲିବାମାତ୍ରରେ ସେମାନଙ୍କର ନାଶ ହୁଏ।
ଇତ୍ଯେଵଂ ସ୍ତଵନଂ କୃତ୍ଵା ପପାତ ଚରଣାମ୍ବୁଜେ
ଏଭଳି ପ୍ରଶଂସା କରି ସେ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ପଦପଦ୍ମରେ ଲୁଟିପଡ଼ିଲେ।
ଦୁର୍ଵାସସା କୃତଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ହରେଶ୍ଚ ପରମାତ୍ମନଃ
ଦୁର୍ବାସା ମୁନିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହରି, ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ରଚିତ।
ଯଃ ପଠେତ୍ସଂକଟଗ୍ରସ୍ତୋ ଭକ୍ତିଯୁକ୍ତଶ୍ଚ ସଂଯତଃ
ଯେଉଁଠି ଯେଉଁଠି ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଥିବା, ଭକ୍ତି ଓ ସଂଯମ ସହିତ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ପଢ଼ନ୍ତି,
ରାଜଦ୍ଵାରେ ଶ୍ମଶାନେ ଚ କାରାଗାରେ ଭଯାକୁଲେ
ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରରେ, ଶ୍ମଶାନରେ, କାରାଗାରରେ କିମ୍ବା ଭୟରେ ଆକୁଳ ହେବାବେଳେ,
ଵେଷ୍ଟିତେ ରାଜସୈନ୍ଯେନ ମଗ୍ନେ ପୋତେ ମହାର୍ଣଵେ
ରାଜାଙ୍କ ସେନା ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯିବାବେଳେ, କିମ୍ବା ବଡ଼ ସମୁଦ୍ରରେ ନୌକା ଡୁବିଯିବାବେଳେ,
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମଵୈଵର୍ତେ ଦୁର୍ଵାସସା କୃତଂ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣସ୍ତୋତ୍ରଂ ସମାପ୍ତମ୍ ମୁନେଶ୍ଚ ସ୍ତଵନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଭଗଵାନ୍ଭକ୍ତଵତ୍ସଲଃ
ଏଭଳି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମୱୈବର୍ତ୍ତ ପୁରାଣରେ, ଦୁର୍ବାସା ଦ୍ୱାରା ରଚିତ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସ୍ତୋତ୍ର ସମାପ୍ତ ହେଲା। ମୁନିଙ୍କର ପ୍ରଶଂସା ଶୁଣି, ଭକ୍ତପ୍ରିୟ ଭଗବାନ୍—
ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ କିଂ ତୁ ମେ ଵଚନଂ ନିତ୍ଯଂ ଶୃଣୁ ସତ୍ଯଂ ସୁଖାଵହମ୍
ଶ୍ରୀଭଗବାନ୍ କହିଲେ: ତଥାପି, ମୋର ଏହି ସତ୍ୟ ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟକ କଥା ସଦା ଶୁଣ।
ଅନ୍ଯେଷାଂ ଚ ଭଵେଜ୍ଜ୍ଞାନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଶାସ୍ତ୍ରଂ ସତାଂ ମୁଖାତ୍ 4.25.
ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ସଜ୍ଜନଙ୍କ ମୁଖରୁ ଶାସ୍ତ୍ର ଶୁଣି ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରନ୍ତି।
କର୍ମ ଵେଦଵିରୁଦ୍ଧଂ ଚ ସର୍ଵେଷାମତିଗର୍ହିତମ୍
ବେଦବିରୋଧୀ କର୍ମ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅତ୍ୟନ୍ତ ନିନ୍ଦିତ।
ପୁରାଣେଷୁ ଚ ଵେଦେଷୁ ଚେତିହାସେଷୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ
ପୁରାଣ, ବେଦ ଓ ଇତିହାସରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ,
ଅହଂ ପ୍ରାଣା ଵୈଷ୍ଣଵାନାଂ ମମ ପ୍ରାଣାଶ୍ଚ ଵୈଷ୍ଣଵାଃ
ମୁଁ ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କର ପ୍ରାଣ, ଏବଂ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ମୋର ପ୍ରାଣ।
ପୁତ୍ରାନ୍ପୌତ୍ରାନ୍କଲତ୍ରାଂଶ୍ଚ ରାଜ୍ଯଂ ଲକ୍ଷ୍ମୀଂ ଵିହାଯ ଚ
ପୁଅ, ନାତି, ଜଣେ ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ, ରାଜ୍ୟ ଓ ଧନ-ଦୌଲତକୁ ଛାଡିଦେଇ,
ପରା ଭକ୍ତାନ୍ନ ମେ ପ୍ରାଣା ନ ଚ ଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ନ ଶଙ୍କରଃ
ମୋର ଭକ୍ତମାନେ ଛାଡି, ଲକ୍ଷ୍ମୀ କିମ୍ବା ଶିବ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ଏତେ ପ୍ରିୟ ନୁହଁନ୍ତି।
ନ ବ୍ରାହ୍ମଣା ନ ଵେଦାଶ୍ଚ ନ ଵେଦଜନନୀ ପରା
ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବେଦ କିମ୍ବା ବେଦର ଜନନୀ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କଠାରୁ ଉଚ୍ଚ ନୁହଁନ୍ତି।
ଇତ୍ଯେଵଂ କଥିତଂ ସର୍ଵଂ ସତ୍ଯଂ ସାରଂ ଚ ଵାସ୍ତଵମ୍
ଏହିପରି ସମସ୍ତ କଥା ମୁଁ କହିଦେଲି—ଏହା ସତ୍ୟ, ମୂଳ ଓ ନିଜସ୍ୱ।
ମାଂ ଦ୍ଵିଷନ୍ତି ଚ ଯେ ମୂଢା ଜ୍ଞାନହୀନାଶ୍ଚ ଵଞ୍ଚିତାଃ
ଯେମାନେ ମୋତେ ଘୃଣା କରନ୍ତି, ଅଜ୍ଞାନରେ ଭ୍ରମିତ ଓ ମୂଢ଼, ସେମାନେ ଠକାଯାଆନ୍ତି।
ଯେ ଦ୍ଵିଷନ୍ତି ଚ ମଦ୍ଭକ୍ତାନ୍ପ୍ରାଣାନାମଧିକଂ ପ୍ରିଯାନ୍
ଏବଂ ଯେମାନେ ମୋର ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ଘୃଣା କରନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ମୋ ପ୍ରାଣଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ,
ପ୍ରଭାଵୋଽହଂ ଚ ସର୍ଵେଷାମୀଶ୍ଵରଃ ପରିପାଲକଃ 4.25.
ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କ ଶକ୍ତି, ମୁଁ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କ ରକ୍ଷକ।
ଗୋଲୋକେ ଵାଽଥ ଵୈକୁଣ୍ଠେ ଦ୍ଵିଭୁଜଂ ଚ ଚତୁର୍ଭୁଜମ୍
ଗୋଲୋକ କିମ୍ବା ବୈକୁଣ୍ଠରେ, ଦୁଇଟି କିମ୍ବା ଚାରିଟି ହାତରେ,
ଯଦୁକ୍ତଂ ଭକ୍ତଦତ୍ତଂ ଚ ଭକ୍ଷଣୀଯଂ ଚ ତନ୍ମମ
ଭକ୍ତମାନେ ଯାହା ଦେଇଥାନ୍ତି କିମ୍ବା ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଯାହା ଦିଆଯାଏ, ସେସବୁ ମୋର ଭାବିବା।
ଅଂବରୀଷଂ ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ନିରୀହଂ ତମହିଂସକମ୍
ଅମ୍ବରୀଷ, ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ନିର୍ଲୋଭ ଓ ଅହିଂସକ,
ଦଯାଂ କୁର୍ଵଂତି ଯେ ସନ୍ତଃ ସତତଂ ସର୍ଵଜନ୍ତୁଷୁ
ଯେମାନେ ସଦା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀପ୍ରତି ଦୟା ଦେଖାନ୍ତି, ସେମାନେ ସତ୍ପୁରୁଷ।
ଭକ୍ତାନାଂ ହିଂସକଂ ଶତ୍ରୁମହଂ ରକ୍ଷିତୁମକ୍ଷମଃ
ମୋର ଭକ୍ତଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରୁଥିବା ଶତ୍ରୁକୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ମୁଁ ସମର୍ଥ ନୁହେଁ।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଵିଷଣ୍ଣମାନସସ୍ତସ୍ଥୌ ସ୍ମରନ୍କୃଷ୍ଣପଦାମ୍ବୁଜମ୍
ନାରାୟଣ କହିଲେ—ବିଷଣ୍ଣ ମନେ ସେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପଦପଦ୍ମକୁ ସ୍ମରଣ କରୁଥିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ବ୍ରହ୍ମା ଭଵାନ୍ଯା ସହ ଶଂକରଃ
ଏହି ସମୟରେ ବ୍ରହ୍ମା, ଭବାନୀ ଓ ଶିବ ସହିତ,
ପ୍ରଣମ୍ଯ ତୁଷ୍ଟୁଵୁଃ ସର୍ଵେ ପରମାତ୍ମାନମୀଶ୍ଵରମ୍
ସମସ୍ତେ ଶିର ନମାଇ, ପରମାତ୍ମା, ଏହି ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ ଭକ୍ତାପରାଧଜନକଂ ରକ୍ଷ ବ୍ରାହ୍ମଣପୁଙ୍ଗଵମ୍
ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ—ଯିଏ ଭକ୍ତିବଶତଃ ଅପରାଧ କରିଛି, ସେହି ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର।