ଭଜ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଗୋଵିନ୍ଦଂ ସ୍ମର ତସ୍ଯ ପଦାମ୍ବୁଜମ୍
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଭଜନ କର ଏବଂ ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମକୁ ସ୍ମରଣ କର।
ଵ୍ରଜ ଶୀଘ୍ରଂ ଚ ଵୈକୁଣ୍ଠଂ ଵୈକୁଣ୍ଠଃ ଶରଣଂ ତଵ 4.25.
ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଯାଅ; ବୈକୁଣ୍ଠ ହେଉଛି ତୁମର ଆଶ୍ରୟ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ଵ୍ଯାପ୍ତଂ କୈଲାସଂ ଚକ୍ରତେଜସା
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, କୈଳାସ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଚକ୍ରର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଭରିଯାଇଥିଲା।
ଦଗ୍ଧା ଜ୍ଵାଲାକରାଲୈଶ୍ଚ ସର୍ଵେ କୈଲାସଵାସିନଃ
କୈଳାସର ସମସ୍ତ ବାସିନ୍ଦା ଭୟଙ୍କର ଅଗ୍ନିଶିଖାରେ ପୁଡ଼ିଯାଇଥିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚକ୍ରଂ ଦୁର୍ଵିଷହଂ ଶଂକରଃ କରୁଣାନିଧିଃ
ଅସହ୍ୟ ଚକ୍ରକୁ ଦେଖି, କରୁଣାର ସାଗର ଶଙ୍କର ଚିନ୍ତାଗ୍ରସ୍ତ ହେଲେ।
ତେଜଃ ସତ୍ଯଂ ତପଃ ସତ୍ଯଂ ଯଦି ଚେଚ୍ଚିରସଂଚିତମ୍
ମୋର ସଞ୍ଚିତ ତପସ୍ୟା ଓ ସତ୍ୟର ଶକ୍ତି ଯଦି ସତ୍ୟ ହୁଏ,
ପାର୍ଵତ୍ଯୁଵାଚ ମମାଶିଷା ମହାଭୀତ୍ଯା ଶୀଘ୍ରଂ ଭଵତୁ ଵିଜ୍ଵରଃ
ପାର୍ବତୀ କହିଲେ: ମୋର ଇଚ୍ଛାରେ, ଭୟରେ, ସେ ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ଜ୍ୱରମୁକ୍ତ ହେଉ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା କୃପଯା ଵିରରାମ ଶିଵା ଶିଵଃ
ଏପରି କହି, ଦୟାବଶତଃ ଶିବା ଓ ଶିବ ଶାନ୍ତ ହେଲେ।
ଗତ୍ଵା ଵୈକୁଣ୍ଠଭଵନଂ ମନୋଯାଯୀ ମୁନୀଶ୍ଵରଃ
ମହାମୁନି ମନେ-ମନେ ବୈକୁଣ୍ଠ ଭବନକୁ ଗଲେ।
ଦଦର୍ଶ ଶ୍ରୀହରିଂ ଵିପ୍ରୋ ରତ୍ନସିଂହାସନସ୍ଥିତମ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ରତ୍ନସିଂହାସନରେ ବସିଥିବା ଦେଖିଲେ।
ଶ୍ଯାମଂ ଚତୁର୍ଭୁଜଂ ଶାନ୍ତଂ ଲକ୍ଷ୍ମୀକାନ୍ତଂ ମନୋହରମ୍
ସେ ତାଙ୍କୁ ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ, ଚତୁର୍ଭୁଜ, ଶାନ୍ତ, ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଏବଂ ମନୋହର ଦେଖିଲେ।
ଈଷଦ୍ଧାସ୍ଯପ୍ରସନ୍ନାସ୍ଯଂ ଭକ୍ତାନୁଗ୍ରହକାତରମ୍ 4.25.
ତାଙ୍କର ମୁହଁ ହଳକା ହସରେ ମଧୁର ଏବଂ ଭକ୍ତମାନେ ପାଇଁ କୃପା କରିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ।
ପାର୍ଷଦପ୍ରଵରେନ୍ଦ୍ରୈଶ୍ଚ ସେଵିତଂ ଶ୍ଵେତଚାମରୈଃ
ତାଙ୍କୁ ପରିଚାରକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ଧଳା ଚାମର ନେଇ ସେବା କରୁଥିଲେ।
ସୁନନ୍ଦନନ୍ଦକୁମୁଦପ୍ରଚଣ୍ଡାଦିଭିରାଵୃତମ୍
ସେ ସୁନନ୍ଦ, ନନ୍ଦ, କୁମୁଦ, ପ୍ରଚଣ୍ଡ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଦ୍ୱାରା ଚାରିପାଖରେ ଘେରିଯାଇଥିଲେ।
ଏଵଂଭୂତଂ ପ୍ରଭୁଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦଣ୍ଡଵତ୍ପ୍ରଣନାମ ଚ
ଏପରି ରୂପରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ଦୀନବନ୍ଧୋଽତିଦୀନେଶ କରୁଣାସାଗର ପ୍ରଭୋ
ହେ ଦୁଃଖିତଙ୍କର ବନ୍ଧୁ, ଅତି ଦୁଃଖର ନାଥ, କରୁଣାର ସମୁଦ୍ର, ହେ ପ୍ରଭୁ!
ଵେଦଵେଦାଙ୍ଗସଂସ୍ରଷ୍ଟୁର୍ଵିଧାତୁଶ୍ଚ ସ୍ଵଯଂ ଵିଧେ
ହେ ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସବୁ ଜଗତର ଉତ୍ପତ୍ତିକାରଣ, ନିଜରୁ ଜନ୍ମିଥିବା!
ସଂହାରକର୍ତୁଃ ସଂହାରଃ ସର୍ଵେଶଃ ସର୍ଵକାରଣଃ
ବିନାଶକର୍ତ୍ତାଙ୍କର ବିନାଶ, ସମସ୍ତଙ୍କର ନାଥ, ସମସ୍ତ କାରଣ ତୁମେ।
ଶରଣାଗତଶୋକାର୍ତଭଯତ୍ରାଣପରାଯଣ
ଶରଣାଗତ ଦୁଃଖିତ ଓ ଭୟଭୀତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବାରେ ତୁମର ସର୍ବଦା ଲାଗି ରହିଥାଏ।
ଶେଷଃ ସହସ୍ରଵକ୍ତ୍ରେଣ ଯଂ ସ୍ତୋତୁଂ ଜଡତାଂ ଵ୍ରଜେତ୍
ଶେଷ ନାଗ ହଜାର ମୁହଁ ନେଇ ମଧ୍ୟ ତୁମ ପ୍ରଶଂସା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ନିର୍ବାକ ହୋଇଯିବେ।
ଶ୍ରୁତଯଃ ସ୍ମୃତିକର୍ତାରୋ ଵାଣୀ ଚେତ୍ସ୍ତୋତୁମକ୍ଷମା 4.25.
ବେଦ, ସ୍ମୃତିର ରଚୟିତାମାନେ ଓ ସ୍ୱୟଂ ଵାଣୀ ମଧ୍ୟ ତୁମ ପ୍ରଶଂସା କରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ମନୂନାଂ ଚ ମହେନ୍ଦ୍ରାଣାମଷ୍ଟାଵିଂଶତିମେ ଗତେ
ଅଷ୍ଟାବିଂଶତିତମ ମନୁ ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହେଲେ,
ତସ୍ଯ ପାତୋ ଭଵେଦ୍ଯସ୍ଯ ଚକ୍ଷୁରୁନ୍ମୀଲନେନ ଚ
ଯାହାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଖୋଲିବାମାତ୍ରରେ ସେମାନଙ୍କର ନାଶ ହୁଏ।
ଇତ୍ଯେଵଂ ସ୍ତଵନଂ କୃତ୍ଵା ପପାତ ଚରଣାମ୍ବୁଜେ
ଏଭଳି ପ୍ରଶଂସା କରି ସେ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ପଦପଦ୍ମରେ ଲୁଟିପଡ଼ିଲେ।
ଦୁର୍ଵାସସା କୃତଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ହରେଶ୍ଚ ପରମାତ୍ମନଃ
ଦୁର୍ବାସା ମୁନିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହରି, ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ରଚିତ।
ଯଃ ପଠେତ୍ସଂକଟଗ୍ରସ୍ତୋ ଭକ୍ତିଯୁକ୍ତଶ୍ଚ ସଂଯତଃ
ଯେଉଁଠି ଯେଉଁଠି ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଥିବା, ଭକ୍ତି ଓ ସଂଯମ ସହିତ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ପଢ଼ନ୍ତି,
ରାଜଦ୍ଵାରେ ଶ୍ମଶାନେ ଚ କାରାଗାରେ ଭଯାକୁଲେ
ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରରେ, ଶ୍ମଶାନରେ, କାରାଗାରରେ କିମ୍ବା ଭୟରେ ଆକୁଳ ହେବାବେଳେ,
ଵେଷ୍ଟିତେ ରାଜସୈନ୍ଯେନ ମଗ୍ନେ ପୋତେ ମହାର୍ଣଵେ
ରାଜାଙ୍କ ସେନା ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯିବାବେଳେ, କିମ୍ବା ବଡ଼ ସମୁଦ୍ରରେ ନୌକା ଡୁବିଯିବାବେଳେ,
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମଵୈଵର୍ତେ ଦୁର୍ଵାସସା କୃତଂ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣସ୍ତୋତ୍ରଂ ସମାପ୍ତମ୍ ମୁନେଶ୍ଚ ସ୍ତଵନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଭଗଵାନ୍ଭକ୍ତଵତ୍ସଲଃ
ଏଭଳି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମୱୈବର୍ତ୍ତ ପୁରାଣରେ, ଦୁର୍ବାସା ଦ୍ୱାରା ରଚିତ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସ୍ତୋତ୍ର ସମାପ୍ତ ହେଲା। ମୁନିଙ୍କର ପ୍ରଶଂସା ଶୁଣି, ଭକ୍ତପ୍ରିୟ ଭଗବାନ୍—
ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ କିଂ ତୁ ମେ ଵଚନଂ ନିତ୍ଯଂ ଶୃଣୁ ସତ୍ଯଂ ସୁଖାଵହମ୍
ଶ୍ରୀଭଗବାନ୍ କହିଲେ: ତଥାପି, ମୋର ଏହି ସତ୍ୟ ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟକ କଥା ସଦା ଶୁଣ।