ଅହଂ ବ୍ରହ୍ମା ଚ ଇନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ଆଦିତ୍ଯା ଵସଵସ୍ତଥା
ମୁଁ, ବ୍ରହ୍ମା, ଇନ୍ଦ୍ର, ଆଦିତ୍ୟମାନେ, ବସୁମାନେ,
ଆଵିର୍ଭୂତାସ୍ତିରୋଭୂତା ଯସ୍ଯ ଭ୍ରୂଭଙ୍ଗଲୀଲଯା 4.25.
ଯାହାଙ୍କ ଭୃକୁଟିର ଖେଳରେ ସମସ୍ତେ ଦେଖାଦିଅନ୍ତି ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି।
ଅହଂ ବ୍ରହ୍ମା ଚ କମଲା ଦୁର୍ଗା ଵାଣୀ ଚ ରାଧିକା
ମୁଁ, ବ୍ରହ୍ମା, ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ଦୁର୍ଗା, ସରସ୍ୱତୀ ଓ ରାଧିକା,
କ୍ଷୁଦ୍ରାଂଶ୍ଚ ମହତୋ ଭକ୍ତାଞ୍ଛଶ୍ଵଦ୍ରକ୍ଷତି ଯତ୍ନତଃ
ସେ ସଦା ଛୋଟ ବଡ଼ ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ଯତ୍ନରେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।
ନିଯୁଜ୍ଯ ଚକ୍ରଂ ଦୁର୍ଵାର୍ଯଂ ସ୍ଵାତ୍ମତୁଲ୍ଯଂ ଚ ତେଜସା
ସେ ନିଜ ସମାନ ତେଜସ୍ବୀ ଓ ଅଜେୟ ଚକ୍ରକୁ ନିୟୋଜିତ କରନ୍ତି।
ସ୍ଵକୀଯଗୁଣ ନାମ୍ନାଂ ଚ ଶ୍ରଵଣାଦତିସଂଭ୍ରମଃ
ତାଙ୍କର ଗୁଣ ଓ ନାମ ଶୁଣିଲେ ବଡ଼ ଉତ୍କଣ୍ଠା ହୁଏ।
କାନ୍ତା ପ୍ରାଣାଧିକା ଶଶ୍ଵନ୍ନ ହି କୋଽପି ତତୋଽଧିକଃ
ଏକ ପ୍ରିୟା ନାରୀ ସଦା ପ୍ରାଣଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ; ତାଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ କେହି ନାହିଁ।
ସର୍ଵେଷାଂ ଚ ପ୍ରିଯା ଵିପ୍ରାଃ ସ୍ଵଶରୀରାଦପି ଦ୍ଵିଜ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟଜନ ନିଜ ଶରୀରଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ।
ଈଶ୍ଵରସ୍ଯ ପ୍ରିଯଃ କୋ ଵାଽପ୍ରିଯଃ କୋ ଵା ଜଗତ୍ତ୍ରଯେ
ତିନି ଜଗତରେ ଭଗବାନଙ୍କ ପାଇଁ କିଏ ପ୍ରିୟ ଏବଂ କିଏ ଅପ୍ରିୟ?
ମହତି ପ୍ରଲଯେ ବ୍ରହ୍ମନ୍ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଡୌଘେ ଜଲପ୍ଲୁତେ
ହେ ବ୍ରହ୍ମା, ବଡ଼ ପ୍ରଳୟବେଳେ ଯେତେବେଳେ ଅନେକ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ପାଣିରେ ବୁଡ଼ିଯାଏ,
ଭଜ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଗୋଵିନ୍ଦଂ ସ୍ମର ତସ୍ଯ ପଦାମ୍ବୁଜମ୍
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଭଜନ କର ଏବଂ ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମକୁ ସ୍ମରଣ କର।
ଵ୍ରଜ ଶୀଘ୍ରଂ ଚ ଵୈକୁଣ୍ଠଂ ଵୈକୁଣ୍ଠଃ ଶରଣଂ ତଵ 4.25.
ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଯାଅ; ବୈକୁଣ୍ଠ ହେଉଛି ତୁମର ଆଶ୍ରୟ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ଵ୍ଯାପ୍ତଂ କୈଲାସଂ ଚକ୍ରତେଜସା
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, କୈଳାସ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଚକ୍ରର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଭରିଯାଇଥିଲା।
ଦଗ୍ଧା ଜ୍ଵାଲାକରାଲୈଶ୍ଚ ସର୍ଵେ କୈଲାସଵାସିନଃ
କୈଳାସର ସମସ୍ତ ବାସିନ୍ଦା ଭୟଙ୍କର ଅଗ୍ନିଶିଖାରେ ପୁଡ଼ିଯାଇଥିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚକ୍ରଂ ଦୁର୍ଵିଷହଂ ଶଂକରଃ କରୁଣାନିଧିଃ
ଅସହ୍ୟ ଚକ୍ରକୁ ଦେଖି, କରୁଣାର ସାଗର ଶଙ୍କର ଚିନ୍ତାଗ୍ରସ୍ତ ହେଲେ।
ତେଜଃ ସତ୍ଯଂ ତପଃ ସତ୍ଯଂ ଯଦି ଚେଚ୍ଚିରସଂଚିତମ୍
ମୋର ସଞ୍ଚିତ ତପସ୍ୟା ଓ ସତ୍ୟର ଶକ୍ତି ଯଦି ସତ୍ୟ ହୁଏ,
ପାର୍ଵତ୍ଯୁଵାଚ ମମାଶିଷା ମହାଭୀତ୍ଯା ଶୀଘ୍ରଂ ଭଵତୁ ଵିଜ୍ଵରଃ
ପାର୍ବତୀ କହିଲେ: ମୋର ଇଚ୍ଛାରେ, ଭୟରେ, ସେ ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ଜ୍ୱରମୁକ୍ତ ହେଉ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା କୃପଯା ଵିରରାମ ଶିଵା ଶିଵଃ
ଏପରି କହି, ଦୟାବଶତଃ ଶିବା ଓ ଶିବ ଶାନ୍ତ ହେଲେ।
ଗତ୍ଵା ଵୈକୁଣ୍ଠଭଵନଂ ମନୋଯାଯୀ ମୁନୀଶ୍ଵରଃ
ମହାମୁନି ମନେ-ମନେ ବୈକୁଣ୍ଠ ଭବନକୁ ଗଲେ।
ଦଦର୍ଶ ଶ୍ରୀହରିଂ ଵିପ୍ରୋ ରତ୍ନସିଂହାସନସ୍ଥିତମ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ରତ୍ନସିଂହାସନରେ ବସିଥିବା ଦେଖିଲେ।
ଶ୍ଯାମଂ ଚତୁର୍ଭୁଜଂ ଶାନ୍ତଂ ଲକ୍ଷ୍ମୀକାନ୍ତଂ ମନୋହରମ୍
ସେ ତାଙ୍କୁ ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ, ଚତୁର୍ଭୁଜ, ଶାନ୍ତ, ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଏବଂ ମନୋହର ଦେଖିଲେ।
ଈଷଦ୍ଧାସ୍ଯପ୍ରସନ୍ନାସ୍ଯଂ ଭକ୍ତାନୁଗ୍ରହକାତରମ୍ 4.25.
ତାଙ୍କର ମୁହଁ ହଳକା ହସରେ ମଧୁର ଏବଂ ଭକ୍ତମାନେ ପାଇଁ କୃପା କରିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ।
ପାର୍ଷଦପ୍ରଵରେନ୍ଦ୍ରୈଶ୍ଚ ସେଵିତଂ ଶ୍ଵେତଚାମରୈଃ
ତାଙ୍କୁ ପରିଚାରକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ଧଳା ଚାମର ନେଇ ସେବା କରୁଥିଲେ।
ସୁନନ୍ଦନନ୍ଦକୁମୁଦପ୍ରଚଣ୍ଡାଦିଭିରାଵୃତମ୍
ସେ ସୁନନ୍ଦ, ନନ୍ଦ, କୁମୁଦ, ପ୍ରଚଣ୍ଡ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଦ୍ୱାରା ଚାରିପାଖରେ ଘେରିଯାଇଥିଲେ।
ଏଵଂଭୂତଂ ପ୍ରଭୁଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦଣ୍ଡଵତ୍ପ୍ରଣନାମ ଚ
ଏପରି ରୂପରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ଦୀନବନ୍ଧୋଽତିଦୀନେଶ କରୁଣାସାଗର ପ୍ରଭୋ
ହେ ଦୁଃଖିତଙ୍କର ବନ୍ଧୁ, ଅତି ଦୁଃଖର ନାଥ, କରୁଣାର ସମୁଦ୍ର, ହେ ପ୍ରଭୁ!
ଵେଦଵେଦାଙ୍ଗସଂସ୍ରଷ୍ଟୁର୍ଵିଧାତୁଶ୍ଚ ସ୍ଵଯଂ ଵିଧେ
ହେ ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସବୁ ଜଗତର ଉତ୍ପତ୍ତିକାରଣ, ନିଜରୁ ଜନ୍ମିଥିବା!
ସଂହାରକର୍ତୁଃ ସଂହାରଃ ସର୍ଵେଶଃ ସର୍ଵକାରଣଃ
ବିନାଶକର୍ତ୍ତାଙ୍କର ବିନାଶ, ସମସ୍ତଙ୍କର ନାଥ, ସମସ୍ତ କାରଣ ତୁମେ।
ଶରଣାଗତଶୋକାର୍ତଭଯତ୍ରାଣପରାଯଣ
ଶରଣାଗତ ଦୁଃଖିତ ଓ ଭୟଭୀତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବାରେ ତୁମର ସର୍ବଦା ଲାଗି ରହିଥାଏ।
ଶେଷଃ ସହସ୍ରଵକ୍ତ୍ରେଣ ଯଂ ସ୍ତୋତୁଂ ଜଡତାଂ ଵ୍ରଜେତ୍
ଶେଷ ନାଗ ହଜାର ମୁହଁ ନେଇ ମଧ୍ୟ ତୁମ ପ୍ରଶଂସା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ନିର୍ବାକ ହୋଇଯିବେ।