ଧ୍ଯାଯତେଽହର୍ନିଶଂ ଧର୍ମୀ ସ୍ଵନ୍ତେ ଜ୍ଞାନେ ହରିଂ ମୁଦା
ଧର୍ମିକ ସେ ଜଣେ ଦିନ ରାତି ନିଜ ହୃଦୟରେ ଆନନ୍ଦରେ ହରିଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିଲେ।
ଏକାଦଶୀ ଵ୍ରତରତଃ କୃଷ୍ଣପୂଜାସୁ ତତ୍ପରଃ 4.25.
ସେ ଏକାଦଶୀ ବ୍ରତରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି, କୃଷ୍ଣପୂଜାରେ ମନ ଲଗାଇଥିଲେ।
ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣଂ ଷୋଡଶାରଂ ଚ ହରେଶ୍ଚକ୍ରଂ ସୁଦର୍ଶନମ୍
ସେ ହରିଙ୍କ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଏବଂ ଷୋଡ଼ଶାର ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ରକୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମାଦିଭିଃ ସ୍ତୂଯମାନଂ ପୂଜିତଂ ଚ ସୁରାସୁରୈଃ
ଏହି ଚକ୍ର ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି।
ଏକାଦଶୀଵ୍ରତଂ କୃତ୍ଵା ଦ୍ଵାଦଶୀଦିଵସେ ସତି
ଏକାଦଶୀ ବ୍ରତ ପାଳନ କରି, ଦ୍ୱାଦଶୀ ଦିନରେ,
ଦତ୍ତ୍ଵା ଦାନଂ ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯଃ ସୁଵର୍ଣରଜତାଦିକମ୍
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ସୁନା, ଚାଁଦି ଓ ଅନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦାନ କରିଥିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ଵିପ୍ରସ୍ତପସ୍ଵୀ କ୍ଷୁଧିତୋ ମୁନେ
ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ତପସ୍ବୀ ଓ ଭୁଖା ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୁନି, ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।
ଜଟିଲୋଽତିକୃଶସ୍ତ୍ରସ୍ତଃ ଶୁଷ୍କକଣ୍ଠୋଷ୍ଠତାଲୁକଃ
ତାଙ୍କର ଜଟା ଥିଲା, ଦେହ ଅତି ଶୁଖିଲା, ଭୟଭୀତ, ଗଳା, ଠୋଠ ଓ ତାଳୁ ଶୁଖିଯାଇଥିଲା।
ସ ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମୁନୀନ୍ଦ୍ରଂ ତମୁତ୍ଥାଯ ଚ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଚ
ସେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ଦେଖି, ଉଠି ଗଲେ ଏବଂ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ତସ୍ମୈ ଦତ୍ତ୍ଵା ଽଽଶିଷଂ ଵିପ୍ରଃ ସମୁଵାସ ସୁଖାସନେ
ତାଙ୍କୁ ଖାଇବା ଦେଇ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ସେଉଁଠି ସୁବିଧାରେ ବସାଇଲେ।
ନୃପେନ୍ଦ୍ରଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତମୁଵାଚ ମହାମୁନିଃ
ରାଜାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ବଡ଼ ଋଷି ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
କିଂତ୍ଵଘମର୍ଷଣମନ୍ତ୍ରଂ ତୁ ଜପ୍ତ୍ଵାଽଽଯାମ୍ଯଚିରେଣ ଵୈ 4.25.
କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଅଘମର୍ଷଣ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରି ଖୁବ ଶୀଘ୍ର ଫେରିବି।
ଗତେ ଵିପ୍ରେ ତୁ ରାଜର୍ଷିଶ୍ଚିନ୍ତାଂ ପ୍ରାପ ଦୁରତ୍ଯଯାମ୍
ଋଷି ଚାଲିଯିବା ପରେ, ରାଜା ଗଭୀର ଚିନ୍ତାରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ତତ୍ର ସମାଯାନ୍ତଂ ଗୁରୁଂ ମୁଦା
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ସେଠାକୁ ତାଙ୍କର ଗୁରୁ ଆନନ୍ଦରେ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
ନାଯାତି ମୁନିଶାର୍ଦୂଲଃ ପ୍ରଯାତି ଦ୍ଵାଦଶୀ ତିଥିଃ ଶୀଘ୍ରଂ ଵଦ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭଦ୍ରାଭଦ୍ରଂ ଚ ମାମିତି
ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସିଂହ ଏଠାକୁ ଆସୁନାହାନ୍ତି; ଦ୍ୱାଦଶୀ ତିଥି ଶୀଘ୍ର ଯାଉଛି। ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦୟାକରି ଶୀଘ୍ର କହନ୍ତୁ, ମୋ ପାଇଁ କଣ ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ନୃପୋକ୍ତିଂ ତ୍ଵରିତମୁଵାଚ ମୁନିପୁଂଗଵଃ
ରାଜାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ମହାନ ମୁନି ତୁରନ୍ତ କହିଲେ।
ଵଶିଷ୍ଠ ଉଵାଚ ଉପଵାସଫଲଂ ହତ୍ଵା ଵ୍ରତିନଂ ହନ୍ତି ନିଶ୍ଚିତମ୍
ବଶିଷ୍ଠ କହିଲେ: ଉପବାସର ଫଳ ନଷ୍ଟ କରିଲେ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବ୍ରତୀଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରାଯାଏ।
ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାସମଂ ପାପଂ ଭଵେତ୍ତସ୍ଯ ଶ୍ରୁତୌ ଶ୍ରୁତମ୍
ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଶୁଣାଯାଏ, ଏହି ପାପ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ସମାନ।
ନ ଭୋଜଯିତ୍ଵା ମୂଢଶ୍ଚେଦତିଥିଂ ସମୁପସ୍ଥିତମ୍
ଯଦି କୌଣସି ମୂଢ଼ ଆସିଥିବା ଅତିଥିକୁ ଖାଇବାକୁ ଦେଉନାହିଁ,
ଶତଵର୍ଷଂ ତତ୍ର ତିଷ୍ଠନ୍ନରଶ୍ଚାଣ୍ଡାଲତାଂ ଵ୍ରଜେତ୍
ସେ ପୁରୁଷ ଶତବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେଠି ରହି, ଚଣ୍ଡାଳ ହେବ।
ଅତୋଽତିସୂକ୍ଷ୍ମଂ କିଂ ବ୍ରୂମୋଽଧୁନା ପରମ ସଂକଟେ
ଏପରି ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ସମୟରେ, ଏଠାରେ ଆଉ କଣ ସୂକ୍ଷ୍ମ କଥା କହିପାରିବି?
ଉପଵାସଫଲଂ ରକ୍ଷ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ଚରଣୋଦକମ୍ 4.25.
ଉପବାସର ଫଳକୁ ରକ୍ଷା କର, କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପାଦୋଦକ ଦ୍ୱାରା।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପୁତ୍ରୋ ଵିରରାମ ମହାମୁନେ
ଏପରି କହି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ପୁଅ ବଡ଼ ମୁନି ଶାନ୍ତ ହେଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ବ୍ରହ୍ମନ୍ନାଜଗାମ ମୁନୀଶ୍ଵରଃ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୁନିମାନଙ୍କର ନାୟକ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
ତତଃ ସମୁତ୍ଥିତଃ ଶୀଘ୍ରଂ ପୁରୁଷୋଽଗ୍ନିଶିଖୋପମଃ
ତାପରେ, ଏକ ପୁରୁଷ ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ପରି ତିବ୍ର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଶୀଘ୍ର ଉଠିଲେ।
ହରେଶ୍ଚକ୍ରଂ ଚ ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସୂର୍ଯକୋଟିସମପ୍ରଭମ୍
ହରିଙ୍କର ଚକ୍ରକୁ ଦଶ ଲକ୍ଷ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖି,
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସୁଦର୍ଶନଂ ଵିପ୍ରୋ ଦୁଦ୍ରାଵ ଭଯଵିହ୍ଵଲଃ
ସୁଦର୍ଶନ ଦେଖି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭୟରେ ବିହ୍ୱଳ ହୋଇ ପଳାଇଗଲେ।
ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକ୍ରମଣଂ କୃତ୍ଵା ନିର୍ଵିଣ୍ଣୋଽତି ଭଯାକୁଲଃ
ସେ ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଦେଖି ଭୟରେ ଅତି ଦୁଃଖିତ ଓ ନିରାଶ ହେଲେ।
ତ୍ରାହିତ୍ରାହୀତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଵିଵେଶ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ସଭାମ୍
ଓ ମୋତେ ବଞ୍ଚାଅ, ବଞ୍ଚାଅ! ବୋଲି ଚିତ୍କାର କରି ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ସଭାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲା।
ସର୍ଵଂ ସ କଥଯାମାସ ଵୃତ୍ତାନ୍ତଂ ମୂଲତୋ ଵିଧିମ୍
ସେ ସମସ୍ତ କଥା, ଆରମ୍ଭରୁ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ବିସ୍ତାରରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କୁହିଦେଲା।