ମଦପତ୍ଯଂ ସ୍ଵଲ୍ପଦୋଷେ ଯତୋ ଭସ୍ମୀକୃତଂ ତ୍ଵଯା
ସାଧାରଣ ତ୍ରୁଟି ପାଇଁ, ତୁମେ ମୋ ପିଲାକୁ ଭସ୍ମ କରିଦେଲା।
ମହତାଂ କ୍ଷୁଦ୍ରଜନ୍ତୂନାଂ ସର୍ଵେଷାଂ ଜୀଵିନାଂ ସଦା 4.25.
ବଡ଼ ହେଉଛନ୍ତୁ କି ଛୋଟ ପ୍ରାଣୀ, ସମସ୍ତ ଜୀବମାନେ ଯେଉଁ ସମୟରେ ହେଉନାହିଁ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଚ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ଵିଲପ୍ଯ ଚ ପୁନଃ ପୁନଃ
ଏଭଳି କହି, ସେ ମହାମୁନି ବାରମ୍ବାର ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦିଲେ।
ଗତେ ମୁନୀନ୍ଦ୍ରେ ଦୁର୍ଵାସା ଵିଲଲାପ ଭୃଶଂ ପୁନଃ
ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ଦୁର୍ବାସା ପୁଣି ଭଳି ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦିଲେ।
ଶୋକାନଲୋ ହି କାଲେନ ଵିଚ୍ଛିନ୍ନୋ ଜ୍ଞାନଭସ୍ମନା
ସମୟ କ୍ରମେ ଜ୍ଞାନର ଭସ୍ମ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖର ଅଗ୍ନି ଶାନ୍ତ ହେଲା।
ସ୍ମାରଂସ୍ମାରଂ ପ୍ରିଯାଂ ତତ୍ର ଵିଲପ୍ଯ ଚ ପୁନଃପୁନଃ
ସେଠାରେ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ସ୍ମରଣ କରି, ସେ ବାରମ୍ବାର କାନ୍ଦିଲେ।
ଇତ୍ଯେଵଂ କଥିତଂ ସର୍ଵଂ ମୁନେଃ ଶାପସ୍ଯ କାରଣମ୍
ଏଭଳି ମୁନିଙ୍କ ଶାପର କାରଣ ସମସ୍ତ କଥା କହାଯାଇଛି।
ନାରଦ ଉଵାଚ ତେଜସ୍ଵୀ କୋ ମହାନେଵ ଚକାର ତତ୍ପରାଭଵମ୍
ନାରଦ କହିଲେ: କିଏ ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବଡ଼ ମହାପୁରୁଷ ଭଳି, ଯିଏ ତାଙ୍କର ପତନ କରାଇଥିଲା?
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଚରଣାମ୍ଭୋଜେ ତନ୍ମନାଃ ସଂତତଂ ମୁନେ
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ମୁନି, ସେ ନିତ୍ୟ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚରଣକମଳରେ ମନ ଲଗାଇଥିଲେ।
* ନ ରାଜ୍ଯେଷୁ ନ ଭାର୍ଯାସୁ ନ ପୁତ୍ରେଷୁ ପ୍ରଜାସୁ ଚ
ସେ ରାଜ୍ୟ, ଭାର୍ଯ୍ୟା, ପୁଅ କିମ୍ବା ପ୍ରଜାମାନେ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ଆନନ୍ଦ ପାଉନଥିଲେ।
ଧ୍ଯାଯତେଽହର୍ନିଶଂ ଧର୍ମୀ ସ୍ଵନ୍ତେ ଜ୍ଞାନେ ହରିଂ ମୁଦା
ଧର୍ମିକ ସେ ଜଣେ ଦିନ ରାତି ନିଜ ହୃଦୟରେ ଆନନ୍ଦରେ ହରିଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିଲେ।
ଏକାଦଶୀ ଵ୍ରତରତଃ କୃଷ୍ଣପୂଜାସୁ ତତ୍ପରଃ 4.25.
ସେ ଏକାଦଶୀ ବ୍ରତରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି, କୃଷ୍ଣପୂଜାରେ ମନ ଲଗାଇଥିଲେ।
ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣଂ ଷୋଡଶାରଂ ଚ ହରେଶ୍ଚକ୍ରଂ ସୁଦର୍ଶନମ୍
ସେ ହରିଙ୍କ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଏବଂ ଷୋଡ଼ଶାର ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ରକୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମାଦିଭିଃ ସ୍ତୂଯମାନଂ ପୂଜିତଂ ଚ ସୁରାସୁରୈଃ
ଏହି ଚକ୍ର ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି।
ଏକାଦଶୀଵ୍ରତଂ କୃତ୍ଵା ଦ୍ଵାଦଶୀଦିଵସେ ସତି
ଏକାଦଶୀ ବ୍ରତ ପାଳନ କରି, ଦ୍ୱାଦଶୀ ଦିନରେ,
ଦତ୍ତ୍ଵା ଦାନଂ ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯଃ ସୁଵର୍ଣରଜତାଦିକମ୍
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ସୁନା, ଚାଁଦି ଓ ଅନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦାନ କରିଥିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ଵିପ୍ରସ୍ତପସ୍ଵୀ କ୍ଷୁଧିତୋ ମୁନେ
ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ତପସ୍ବୀ ଓ ଭୁଖା ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୁନି, ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।
ଜଟିଲୋଽତିକୃଶସ୍ତ୍ରସ୍ତଃ ଶୁଷ୍କକଣ୍ଠୋଷ୍ଠତାଲୁକଃ
ତାଙ୍କର ଜଟା ଥିଲା, ଦେହ ଅତି ଶୁଖିଲା, ଭୟଭୀତ, ଗଳା, ଠୋଠ ଓ ତାଳୁ ଶୁଖିଯାଇଥିଲା।
ସ ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମୁନୀନ୍ଦ୍ରଂ ତମୁତ୍ଥାଯ ଚ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଚ
ସେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ଦେଖି, ଉଠି ଗଲେ ଏବଂ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ତସ୍ମୈ ଦତ୍ତ୍ଵା ଽଽଶିଷଂ ଵିପ୍ରଃ ସମୁଵାସ ସୁଖାସନେ
ତାଙ୍କୁ ଖାଇବା ଦେଇ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ସେଉଁଠି ସୁବିଧାରେ ବସାଇଲେ।
ନୃପେନ୍ଦ୍ରଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତମୁଵାଚ ମହାମୁନିଃ
ରାଜାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ବଡ଼ ଋଷି ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
କିଂତ୍ଵଘମର୍ଷଣମନ୍ତ୍ରଂ ତୁ ଜପ୍ତ୍ଵାଽଽଯାମ୍ଯଚିରେଣ ଵୈ 4.25.
କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଅଘମର୍ଷଣ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରି ଖୁବ ଶୀଘ୍ର ଫେରିବି।
ଗତେ ଵିପ୍ରେ ତୁ ରାଜର୍ଷିଶ୍ଚିନ୍ତାଂ ପ୍ରାପ ଦୁରତ୍ଯଯାମ୍
ଋଷି ଚାଲିଯିବା ପରେ, ରାଜା ଗଭୀର ଚିନ୍ତାରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ତତ୍ର ସମାଯାନ୍ତଂ ଗୁରୁଂ ମୁଦା
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ସେଠାକୁ ତାଙ୍କର ଗୁରୁ ଆନନ୍ଦରେ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
ନାଯାତି ମୁନିଶାର୍ଦୂଲଃ ପ୍ରଯାତି ଦ୍ଵାଦଶୀ ତିଥିଃ ଶୀଘ୍ରଂ ଵଦ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭଦ୍ରାଭଦ୍ରଂ ଚ ମାମିତି
ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସିଂହ ଏଠାକୁ ଆସୁନାହାନ୍ତି; ଦ୍ୱାଦଶୀ ତିଥି ଶୀଘ୍ର ଯାଉଛି। ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦୟାକରି ଶୀଘ୍ର କହନ୍ତୁ, ମୋ ପାଇଁ କଣ ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ନୃପୋକ୍ତିଂ ତ୍ଵରିତମୁଵାଚ ମୁନିପୁଂଗଵଃ
ରାଜାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ମହାନ ମୁନି ତୁରନ୍ତ କହିଲେ।
ଵଶିଷ୍ଠ ଉଵାଚ ଉପଵାସଫଲଂ ହତ୍ଵା ଵ୍ରତିନଂ ହନ୍ତି ନିଶ୍ଚିତମ୍
ବଶିଷ୍ଠ କହିଲେ: ଉପବାସର ଫଳ ନଷ୍ଟ କରିଲେ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବ୍ରତୀଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରାଯାଏ।
ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାସମଂ ପାପଂ ଭଵେତ୍ତସ୍ଯ ଶ୍ରୁତୌ ଶ୍ରୁତମ୍
ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଶୁଣାଯାଏ, ଏହି ପାପ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ସମାନ।
ନ ଭୋଜଯିତ୍ଵା ମୂଢଶ୍ଚେଦତିଥିଂ ସମୁପସ୍ଥିତମ୍
ଯଦି କୌଣସି ମୂଢ଼ ଆସିଥିବା ଅତିଥିକୁ ଖାଇବାକୁ ଦେଉନାହିଁ,
ଶତଵର୍ଷଂ ତତ୍ର ତିଷ୍ଠନ୍ନରଶ୍ଚାଣ୍ଡାଲତାଂ ଵ୍ରଜେତ୍
ସେ ପୁରୁଷ ଶତବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେଠି ରହି, ଚଣ୍ଡାଳ ହେବ।