ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵାର୍ତାଂ ଶୁଚାଽଽଵିଷ୍ଟଃ ପପାତ ଧରଣୀତଲେ
ଖବର ଶୁଣି, ଶୋକରେ ଭରି, ସେ ଭୂମିରେ ଢଳିପଡିଲେ।
ମୃତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ ଦୁର୍ଵାସା ମୁନେ ମନସି ସଂକଟମ୍ 4.25.
ମୃତଦେହକୁ ଦେଖି, ଦୁର୍ବାସା ମୁନିଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଦୁଃଖ ଭରିଗଲା।
ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ଚେତନାଂ ଶୀଘ୍ରମୁଵାଚ ତଂ ପୁରଃ ସ୍ଥିତମ୍
ତୁରନ୍ତ ସ୍ଚେତନାକୁ ପାଇ, ସେ ସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ିଥିବାକୁ କହିଲେ।
ମହାଶୋକାଦଶ୍ରୁପୂର୍ଣଂ ରକ୍ତପଙ୍କଜଲୋଚନମ୍
ମହାଶୋକରେ ତାଙ୍କ ଆଖି ଅଶ୍ରୁରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ରକ୍ତରେ ରଙ୍ଗିତ ଥିଲା।
ଔର୍ଵ ଉଵାଚ ସ୍ଵଲ୍ପଦୋଷେ ବହୁତରଃ କୃତୋ ଦଣ୍ଡସ୍ତ୍ଵଯା କଥମ୍
ଔର୍ବ କହିଲେ: ଅତି ସାଧାରଣ ତ୍ରୁଟି ପାଇଁ ତୁମେ ଏତେ ଭୟଙ୍କର ଶାସ୍ତି କାହିଁକି ଦେଲା? ଏହା କିପରି ଯୋଗ୍ୟ?
ତ୍ଵଜ୍ଜନ୍ମ ଶଂକରାଂଶେନ ଶିଷ୍ଯସ୍ତସ୍ଯ ଜଗଦ୍ଗୁରୋଃ
ତୁମର ଜନ୍ମ ଶଙ୍କରଙ୍କ ଅଂଶରୁ ହୋଇଛି, ଏବଂ ତୁମେ ସେଇ ଜଗତ୍ଗୁରୁଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ।
ଅନସୂଯା ମହାସାଧ୍ଵୀ କମଲାଂଶା ତଵ ପ୍ରସୂଃ
ଅନସୂୟା, ମହାସାଧ୍ବୀ, କମଳାଙ୍କ ଅଂଶରୁ ଜନ୍ମିଥିବା, ସେ ତୁମର ମାଆ।
ଗୁଣଵାଞ୍ଜନକୋ ଯସ୍ଯ ମାତା ଗୁଣଵତୀ ସତୀ
ଯାହାଙ୍କ ମାଆ ଗୁଣବତୀ ଓ ପତିବ୍ରତା, ତାଙ୍କ ପିତା ମଧ୍ୟ ଗୁଣରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ।
ମମ ପ୍ରାଣାଧିକା କନ୍ଯା ମୁଦା ତ୍ଵଯି ସମର୍ପିତା
ମୋର କନ୍ୟା, ଯିଏ ମୋ ପ୍ରାଣଠାରୁ ବେଶି ପ୍ରିୟ, ସେକୁ ଆନନ୍ଦରେ ତୁମକୁ ଦେଇଥିଲି।
ଵାଗ୍ଦୁଷ୍ଟାଯାଶ୍ଚ ଦଣ୍ଡୋ ହି ପରିତ୍ଯାଗଃ ଶ୍ରୁତୌ ଶ୍ରୁତଃ
ଯେଉଁ ଜଣେ ଜନୀର ଭାଷା ଖରାପ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଶାସ୍ତି ଛାଡିଦେବା ବୋଲି ଶୁଣାଯାଇଛି।
ମଦପତ୍ଯଂ ସ୍ଵଲ୍ପଦୋଷେ ଯତୋ ଭସ୍ମୀକୃତଂ ତ୍ଵଯା
ସାଧାରଣ ତ୍ରୁଟି ପାଇଁ, ତୁମେ ମୋ ପିଲାକୁ ଭସ୍ମ କରିଦେଲା।
ମହତାଂ କ୍ଷୁଦ୍ରଜନ୍ତୂନାଂ ସର୍ଵେଷାଂ ଜୀଵିନାଂ ସଦା 4.25.
ବଡ଼ ହେଉଛନ୍ତୁ କି ଛୋଟ ପ୍ରାଣୀ, ସମସ୍ତ ଜୀବମାନେ ଯେଉଁ ସମୟରେ ହେଉନାହିଁ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଚ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ଵିଲପ୍ଯ ଚ ପୁନଃ ପୁନଃ
ଏଭଳି କହି, ସେ ମହାମୁନି ବାରମ୍ବାର ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦିଲେ।
ଗତେ ମୁନୀନ୍ଦ୍ରେ ଦୁର୍ଵାସା ଵିଲଲାପ ଭୃଶଂ ପୁନଃ
ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ଦୁର୍ବାସା ପୁଣି ଭଳି ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦିଲେ।
ଶୋକାନଲୋ ହି କାଲେନ ଵିଚ୍ଛିନ୍ନୋ ଜ୍ଞାନଭସ୍ମନା
ସମୟ କ୍ରମେ ଜ୍ଞାନର ଭସ୍ମ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖର ଅଗ୍ନି ଶାନ୍ତ ହେଲା।
ସ୍ମାରଂସ୍ମାରଂ ପ୍ରିଯାଂ ତତ୍ର ଵିଲପ୍ଯ ଚ ପୁନଃପୁନଃ
ସେଠାରେ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ସ୍ମରଣ କରି, ସେ ବାରମ୍ବାର କାନ୍ଦିଲେ।
ଇତ୍ଯେଵଂ କଥିତଂ ସର୍ଵଂ ମୁନେଃ ଶାପସ୍ଯ କାରଣମ୍
ଏଭଳି ମୁନିଙ୍କ ଶାପର କାରଣ ସମସ୍ତ କଥା କହାଯାଇଛି।
ନାରଦ ଉଵାଚ ତେଜସ୍ଵୀ କୋ ମହାନେଵ ଚକାର ତତ୍ପରାଭଵମ୍
ନାରଦ କହିଲେ: କିଏ ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବଡ଼ ମହାପୁରୁଷ ଭଳି, ଯିଏ ତାଙ୍କର ପତନ କରାଇଥିଲା?
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଚରଣାମ୍ଭୋଜେ ତନ୍ମନାଃ ସଂତତଂ ମୁନେ
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ମୁନି, ସେ ନିତ୍ୟ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚରଣକମଳରେ ମନ ଲଗାଇଥିଲେ।
* ନ ରାଜ୍ଯେଷୁ ନ ଭାର୍ଯାସୁ ନ ପୁତ୍ରେଷୁ ପ୍ରଜାସୁ ଚ
ସେ ରାଜ୍ୟ, ଭାର୍ଯ୍ୟା, ପୁଅ କିମ୍ବା ପ୍ରଜାମାନେ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ଆନନ୍ଦ ପାଉନଥିଲେ।
ଧ୍ଯାଯତେଽହର୍ନିଶଂ ଧର୍ମୀ ସ୍ଵନ୍ତେ ଜ୍ଞାନେ ହରିଂ ମୁଦା
ଧର୍ମିକ ସେ ଜଣେ ଦିନ ରାତି ନିଜ ହୃଦୟରେ ଆନନ୍ଦରେ ହରିଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିଲେ।
ଏକାଦଶୀ ଵ୍ରତରତଃ କୃଷ୍ଣପୂଜାସୁ ତତ୍ପରଃ 4.25.
ସେ ଏକାଦଶୀ ବ୍ରତରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି, କୃଷ୍ଣପୂଜାରେ ମନ ଲଗାଇଥିଲେ।
ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣଂ ଷୋଡଶାରଂ ଚ ହରେଶ୍ଚକ୍ରଂ ସୁଦର୍ଶନମ୍
ସେ ହରିଙ୍କ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଏବଂ ଷୋଡ଼ଶାର ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ରକୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମାଦିଭିଃ ସ୍ତୂଯମାନଂ ପୂଜିତଂ ଚ ସୁରାସୁରୈଃ
ଏହି ଚକ୍ର ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି।
ଏକାଦଶୀଵ୍ରତଂ କୃତ୍ଵା ଦ୍ଵାଦଶୀଦିଵସେ ସତି
ଏକାଦଶୀ ବ୍ରତ ପାଳନ କରି, ଦ୍ୱାଦଶୀ ଦିନରେ,
ଦତ୍ତ୍ଵା ଦାନଂ ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯଃ ସୁଵର୍ଣରଜତାଦିକମ୍
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ସୁନା, ଚାଁଦି ଓ ଅନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦାନ କରିଥିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ଵିପ୍ରସ୍ତପସ୍ଵୀ କ୍ଷୁଧିତୋ ମୁନେ
ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ତପସ୍ବୀ ଓ ଭୁଖା ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୁନି, ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।
ଜଟିଲୋଽତିକୃଶସ୍ତ୍ରସ୍ତଃ ଶୁଷ୍କକଣ୍ଠୋଷ୍ଠତାଲୁକଃ
ତାଙ୍କର ଜଟା ଥିଲା, ଦେହ ଅତି ଶୁଖିଲା, ଭୟଭୀତ, ଗଳା, ଠୋଠ ଓ ତାଳୁ ଶୁଖିଯାଇଥିଲା।
ସ ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମୁନୀନ୍ଦ୍ରଂ ତମୁତ୍ଥାଯ ଚ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଚ
ସେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ଦେଖି, ଉଠି ଗଲେ ଏବଂ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ତସ୍ମୈ ଦତ୍ତ୍ଵା ଽଽଶିଷଂ ଵିପ୍ରଃ ସମୁଵାସ ସୁଖାସନେ
ତାଙ୍କୁ ଖାଇବା ଦେଇ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ସେଉଁଠି ସୁବିଧାରେ ବସାଇଲେ।