ମୁନୀନ୍ଦ୍ରୋଽପି ମୁନୀନ୍ଦ୍ରଂ ତଂ ପୁରୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସସଂଭ୍ରମଃ
ମୁନିମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟରୁ ଏକଜଣ, ସେ ମୁନିଙ୍କୁ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖି ଅସ୍ଥିର ହେଲେ।
ଔର୍ଵୋ ଦୁର୍ଵାସସଂ ତତ୍ର ସମାଶ୍ଲିଷ୍ଯ ମୁଦାଽନ୍ଵିତଃ
ଔର୍ବ, ସେଠାରେ ଦୁର୍ବାସାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ।
ଔର୍ଵ ଉଵାଚ ପ୍ରୌଢା ତ୍ଵାମେଵ ଧ୍ଯାଯନ୍ତୀ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵାଚିକଵକ୍ତ୍ରତଃ ।। 4.24.
ଔର୍ବ କହିଲେ: 'ଏହି ଝିଅ ବୟସ୍କ ହୋଇ, ସଦା ତୁମକୁ ଭାବନା କରେ, କାରଣ ସେ ତୁମ ମୁଖରୁ କଥା ଶୁଣିଛି।'
ଅଯୋନିସମ୍ଭଵା କନ୍ଯା ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ମୋହିତୁଂ କ୍ଷମା
ଏହି ଝିଅ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଇନାହିଁ, ସେ ତିନି ଲୋକକୁ ମୋହିତ କରିପାରିବ।
ଅତୀଵ କଲହାଵିଷ୍ଟା କୋପେନ କଟୁଭାଷିଣୀ
ସେ ବହୁତ ଝଗଡ଼ାଳୁ ଏବଂ କ୍ରୋଧରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଭାଷା କହେ।
ଔର୍ଵସ୍ଯ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ହର୍ଷଶୋକାନ୍ଵିତୋ ମୁନିଃ
ଔର୍ବଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ମୁନି ଆନନ୍ଦ ଓ ଦୁଃଖରେ ଭରିଗଲେ।
ଶରତ୍ପାର୍ଵଣଚନ୍ଦ୍ରାସ୍ଯାଂ ଶରତ୍ପଙ୍କଜଲୋଚନାମ୍
ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଶରତ୍ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଏବଂ ଚକ୍ଷୁ ଶରତ୍ କମଳ ପରି ଥିଲା।
ନଵଯୌଵନସଂଯୁକ୍ତାଂ ପଶ୍ଯନ୍ତୀଂ ଵକ୍ରଚକ୍ଷୁଷା
ସେ ନୂତନ ଯୌବନରେ ଭରିଥିଲେ, ବାଙ୍କା ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖୁଥିଲେ।
ମୁନିର୍ମୁମୋହ ତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କାମବାଣପ୍ରପୀଡିତଃ
ମୁନି, କାମବାଣରେ ବିଧ୍ୱସ୍ତ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ମୋହିତ ହେଲେ।
ଦୁର୍ଵାସା ଉଵାଚ ଵ୍ଯଵଧାନଂ ତପସ୍ଯାଯାଃ ସତତଂ ମୋହକାରଣମ୍
ଦୁର୍ବାସା କହିଲେ: 'ତପସ୍ୟାରେ ବାଧା ସଦା ମୋହର କାରଣ ହୁଏ।'
କାରାଗାରେ ଚ ସଂସାରେ ଦୁର୍ଵହଂ ନିଗଡଂ ପରମ୍
ଏହି ସଂସାରର କାରାଗାରରେ, ସବୁଠାରୁ ଭୟଙ୍କର ଶୃଙ୍ଖଳ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖଦାୟକ।
ସଙ୍ଗିଚ୍ଛାଯାତିରିକ୍ତଂ ଚ କର୍ମଭୋଗାତ୍ପରାତ୍ପରମ୍
କାର୍ଯ୍ୟ ଭୋଗରୁ ଉପରେ, ସମ୍ପର୍କ ପ୍ରତି ଆଗ୍ରହ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଆଦେହଂ ସଙ୍ଗିନୀ ଛାଯା ଭୋଗାନ୍ତଂ ଭୋଗ ଏଵ ଚ 4.24.
ଦେହଟି ଏକ ସଙ୍ଗୀ ଛାୟା ପରି, ଭୋଗ ମଧ୍ୟ ଶେଷ ହୋଇଯାଏ।
ମତିଶ୍ଚୈଵାଵଶୀଲାନ୍ତା ସୁଖୀ ଜନ୍ମନିଜନ୍ମନି
ମନ ଯେଉଁଥିରେ ସୁଖ ମିଳେ, ସେଠି ମଧ୍ୟ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ୍ମରେ ଏହାର ସୀମା ଅଛି।
ଯାଵଚ୍ଚ ଜୀଵିନୋ ଜନ୍ମ ତାଵଦ୍ଭୋଗଃ ସୁଖାଵହଃ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ଜନ୍ମ ହୁଏ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭୋଗ ଓ ସୁଖ ଚାଲିଥାଏ।
ଧ୍ଯାଯତଃ କୃଷ୍ଣପାଦାବ୍ଜଂ ମମ ଵିଘ୍ନୋ ବଭୂଵ ହ
ମୁଁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ପଦପଦ୍ମରେ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିବାବେଳେ ମୋ ପାଖରେ ବାଧା ଆସିଲା।
ପୁଂଶ୍ଚଲ୍ଯା ସହ ଶୃଙ୍ଗାରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦୈତ୍ଯସ୍ଯ ମନ୍ମନଃ
ଏକ ଦାନବ ଏକ ବେଶ୍ୟା ସହିତ ରତିରେ ଲିନ ହୋଇଥିବା ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲି।
କିଂ ତ୍ଵହଂ ତଵ କନ୍ଯାଯାଃ କଟୂକ୍ତିଶତକଂ ମୁନେ
କିନ୍ତୁ ମୁଁ ତୁମର କନ୍ୟାଙ୍କ ଠାରୁ ଶତଶତ କଠୋର କଥା ସହିଛି, ମୁନି।
ତଵାଜ୍ଞାଂ ମସ୍ତକେ କୃତ୍ଵା ଗ୍ରହୀଷ୍ଯାମି ସୁତାଂ ତଵ
ତୁମ ଆଦେଶକୁ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରି, ମୁଁ ତୁମ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରିବି।
ରହସ୍ଯୁପସ୍ଥିତାଂ କାମାତ୍ପୁଂଶ୍ଚଲୀଂ ଚେଜ୍ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ
ଯଦି କେହି ନିଜ ଇନ୍ଦ୍ରିୟକୁ ଜିତିଥିବା ସତ୍ତା ଚୁପଚାପ ଆକାଂକ୍ଷାରେ ବେଶ୍ୟା ସହିତ ମିଶିଯାଏ—
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଦୁର୍ଵାସା ଵିରରାମ ମୁନେଃ ପୁରଃ
ଏଭଳି କହି, ଦୁର୍ବାସା ମୁନିଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଚୁପ ହେଲେ।
ସ୍ଵସ୍ତୀତ୍ଯୁଵାଚ ଦୁର୍ଵାସା ମୁନିଶ୍ଚ ଯୌତୁକଂ ଦଦୌ 4.24.
ଦୁର୍ବାସା କହିଲେ, 'ସୁଭିତ୍ସିତୁ,' ଏବଂ ମୁନି ବିବାହ ସମ୍ପର୍କୀୟ ଉପହାର ଦେଲେ।
ମୂର୍ଚ୍ଛାମଵାପ ସ ମୁନିଃ ସ୍ଵକନ୍ଯାଵିରହାତୁରଃ
ନିଜ କନ୍ୟାର ବିୟୋଗରେ ମୁନି ଅଚେତନ ହୋଇପଡ଼ିଲେ।
କ୍ଷଣେନ ଚେତନାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ବୋଧଯାମାସ କନ୍ଯକାମ୍
କିଛି ଖଣ୍ଡରେ ସ୍ଚେତନାକୁ ଫେରି, ସେ ନିଜ କନ୍ୟାକୁ ଜଗାଇଲେ।
ଔର୍ଵ ଉଵାଚ ହିତଂ ସତ୍ଯଂ ଚ ଵେଦୋକ୍ତଂ ପରିଣାମସୁଖାଵହମ୍
ଔର୍ବ କହିଲେ: ଯାହା ଉପକାରୀ, ସତ୍ୟ ଓ ବେଦରେ କହାଯାଇଛି, ସେଠାରୁ ଶେଷରେ ସୁଖ ମିଳେ।
ସ୍ଵକାନ୍ତଶ୍ଚ ପରୋ ବନ୍ଧୁରିହ ଲୋକେ ପରତ୍ର ଚ
ନିଜ ପ୍ରିୟ ଓ ଅନ୍ୟର ବନ୍ଧୁ ଏହି ଲୋକ ଓ ପରଲୋକରେ ଅଛନ୍ତି।
ଦେଵପୂଜା ଵ୍ରତଂ ଦାନଂ ତପଶ୍ଚାନଶନଂ ଜପଃ
ଦେବପୂଜା, ବ୍ରତ, ଦାନ, ତପ, ଉପବାସ ଓ ଜପ—
ପ୍ରାଦକ୍ଷିଣ୍ଯଂ ପୃଥିଵ୍ଯାଶ୍ଚ ବ୍ରାହ୍ମଣାତିଥିସେଵନମ୍
ପୃଥିବୀକୁ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣ କରିବା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଅତିଥିଙ୍କ ସେବା—
କିମେତୈଃ ପତିଭକ୍ତାଯା ଅଭକ୍ତାଯାଶ୍ଚ ଭାରତେ ପତିସେଵା ପରୋ ଧର୍ମଃ ସର୍ଵଶାସ୍ତ୍ରେଷୁ ପଠ୍ଯତେ
ଏହାଗୁଡ଼ିକ devoted କିମ୍ବା ଅଭକ୍ତା ନାରୀ ପାଇଁ କଣ ଉପକାରୀ, ହେ ଭାରତ? ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରରେ କହାଯାଇଛି, ପତିସେବା ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ ଧର୍ମ।
ସ୍ଵପ୍ରଜ୍ଞାନେନ ସତତଂ କାନ୍ତଂ ନାରାଯଣାଧିକମ୍
ନିଜ ବୁଦ୍ଧିରେ ଏହି ଭାବ ରଖିବା ଉଚିତ୍, ପତିଙ୍କୁ ସେ କେବେ ନାରାୟଣଠାରୁ କମ୍ ଭାବିବେ ନାହିଁ।