ଦର୍ଶଂଦର୍ଶଂ ଚ ତସ୍ଯାସ୍ଯ ପ୍ରହସ୍ଯ ଵକ୍ରଚକ୍ଷୁଷା
ସେ ପୁନିପୁନି ତାଙ୍କୁ ଚାହିଁ, ହସୁଥିଲେ ଏବଂ ଟେଢ଼ା ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲେ।
ପୁଲକାଂକିତସର୍ଵାଙ୍ଗଂ ଧର୍ମକର୍ମସମନ୍ଵିତମ୍
ତାଙ୍କର ସମଗ୍ର ଦେହ କୁଞ୍ଚିତ ହୋଇ ଉତ୍ସାହରେ ଭରିଥିଲା, ଧର୍ମ ଓ କର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ଥିଲା।
ଵିସସ୍ମାର ଶଶଧରଂ ବଲିପୁତ୍ରମନୋରଥା
ବଳିଙ୍କ ପୁଅଙ୍କ ଆଶାରେ ମନ ଲାଗିଯିବାରୁ ସେ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଭୁଲିଗଲେ।
ପୁଂଶ୍ଚଲ୍ଯାଂ ଯୋ ହି ଵିଶ୍ଵସ୍ତୋ ଵିଧିନା ସ ଵିଡମ୍ବିତଃ
ଯେଉଁଠାରେ କୌଣସି ଚଞ୍ଚଳ ନାରୀ ଉପରେ ଭରସା କରାଯାଏ, ତାହାଁକୁ ଭାଗ୍ୟ ଠକାଏ।
ଵାଞ୍ଛିତଂ ନୂତନଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଵିନଶ୍ଯତି ପୁରାତନମ୍
ନୂତନ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଜିନିଷ ପାଇଲେ ପୁରୁଣାଟି ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ଦୈଵେ କର୍ମଣି ପୈତ୍ର୍ଯେ ଚ ପୁତ୍ରେ ବନ୍ଧୌ ନ ଭର୍ତରି
ଭାଗ୍ୟ, କର୍ମ, ପୂର୍ବଜ, ପୁଅ, ଆତ୍ମୀୟ ଏସବୁରେ ଭରସା ରହିଥାଏ, କିନ୍ତୁ ସ୍ୱାମୀରେ ନୁହେଁ।
ପ୍ରାଣାଧିକଂ ରତିଜ୍ଞଂ ସାଽମୃତଦୃଷ୍ଟ୍ଯା ଚ ପୁଂଶ୍ଚଲୀ 4.23.
ଏମିତି ଚଞ୍ଚଳ ନାରୀ ରତିକୁ ଜାଣିଥିବା ପ୍ରେମିକଙ୍କୁ ଜୀବନଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ ଭାବେ ଦେଖେ, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଅମୃତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଚାହେ।
ସର୍ଵେଷାଂ ସ୍ଥଲମସ୍ତ୍ଯେଵ ପୁଂଶ୍ଚଲୀନାଂ ନ କୁତ୍ରଚିତ୍
ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ କେଉଁଠିନା କେଉଁଠି ଏକ ସ୍ଥାନ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ଚଞ୍ଚଳ ନାରୀମାନେ ପାଇଁ କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ସ୍ଥାନ ନାହିଁ।
ନିଷ୍କୃତିଃ ସର୍ଵଭୋଗାନ୍ତେ ସର୍ଵେଷାମସ୍ତି ନିଶ୍ଚିତମ୍
ସମସ୍ତ ଭୋଗର ଶେଷରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପାପମୋଚନ ଆସେ।
ଅନ୍ଯାସାଂ କାମିନୀନାଂ ଚ କୀଟଂ ହନ୍ତୁଂ ଚ ଯା ଦଯା
ଅନ୍ୟ ନାରୀମାନେ ଓ କାମନାବାନ୍ଛିତାମାନେ କିଟିକୁ ମାରିବାକୁ ଯେପରି ଦୟା ଦେଖାନ୍ତି।
କାନ୍ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ହିନସ୍ତ୍ଯେଵ ସୋପାଯେନାଵଲୀଲଯା
ସେ ନିଜ ପ୍ରିୟଜନଙ୍କୁ ଦେଖି, ଚତୁରତା ଓ ଚାଳାକିରେ ତାଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ କ୍ଷତି କରନ୍ତି।
ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଯାନି ପାପାନି ପୁଂଶ୍ଚଲୀଷ୍ଵେଵ ଭାରତେ
ଭାରତ ଭୂମିରେ ଯେତେ ପାପ ଅଛି, ସେସବୁ ଚଞ୍ଚଳ ନାରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି।
ପୁଂଶ୍ଚଲୀପରିପକ୍ଵାନ୍ନଂ ସର୍ଵପାତକନିଶ୍ଚିତମ୍
ଚଞ୍ଚଳ ନାରୀମାନେ ପକାଇଥିବା ଖାଦ୍ୟ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସମସ୍ତ ପାପର କାରଣ।
ଅନ୍ନଂ ଵିଷ୍ଠା ଜଲଂ ମୂତ୍ରଂ ପୁଂଶ୍ଚଲୀନାଂ ଚ ନିଶ୍ଚିତମ୍
ଚଞ୍ଚଳ ନାରୀମାନେ ଖାଇଥିବା ଖାଦ୍ୟ, ମଳ, ପାଣି ଓ ପେଶାବ ସମସ୍ତେ ଏକ ଭଳି।
ଶତଵର୍ଷଂ କାଲସୂତ୍ରେ ପଚତ୍ଯେଵ ସୁଦାରୁଣେ
ଶତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହା କାଳର ଭୟଙ୍କର ସୂତ୍ରରେ ରନ୍ଧାଯାଏ।
ଆଯୁଃ ଶ୍ରୀଯଶସାଂ ହାନିରିହ ଲୋକେ ପରତ୍ର ଚ 4.23.
ଏହି ଲୋକରେ ଓ ପରଲୋକରେ ଆୟୁ, ଧନ ଓ କୀର୍ତ୍ତିର ହାନି ହୁଏ।
ପୁଂଶ୍ଚଲୀଦର୍ଶନେ ପୁଣ୍ଯଂ ଯାତ୍ରାସିଦ୍ଧିର୍ଭଵେଦ୍ଧ୍ରୁଵମ୍
ଏକ ନାରୀକୁ ଦେଖିଲେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ ଏବଂ ଯାତ୍ରାରେ ସଫଳତା ଲଭିତିବା।
ସ୍ନାନଂ ଦାନଂ ଵ୍ରତଂ ଚୈଵ ଜପଶ୍ଚ ଦେଵପୂଜନମ୍
ସ୍ନାନ, ଦାନ, ବ୍ରତ, ଜପ ଏବଂ ଦେବତାଙ୍କର ପୂଜା—
କଥିତଂ କୁଲଟାଖ୍ଯାନଂ ଦୁର୍ଜ୍ଞେଯଂ ଚ ଯଥାଗମମ୍
ଏହି ନାରୀଙ୍କ କଥା ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଯେପରି ଲିଖାଯାଇଛି, ତାହା ବିରଳ ଭାବେ ବୁଝିବାକୁ ମିଳେ।
ସ ପୁନଶ୍ଚେତନାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈଵ ବଲେଃ ସୁତଃ
ପୁନି ସଚେତନ ହେଇ, ବଳିଙ୍କ ପୁଅ ସେ ନାରୀକୁ ଦେଖିଲା।
ଉଵାଚ କୁଟିଲାପାଙ୍ଗୀ ପୀନଶ୍ରୋଣିପଯୋଧରାମ୍
ଯାହାର ଚାହୁଁ ଚାହୁଁ ଦୃଷ୍ଟି, ଭରିଆ କଟି ଓ ଉତ୍ତଳ ବକ୍ଷ, ସେ କହିଲେ—
ସାହସିକ ଉଵାଚ ସ୍ଵଯଂ କ୍ଵ ଯାସି କଂ ସୁଭ୍ରୂଃ ପୁଣ୍ଯଵନ୍ତଂ ମନୋହରମ୍
ସେ ସାହସିକ ଭାବେ ପଚାରିଲେ: 'ତୁମେ ଏକା ଏଠି କେଉଁଠି ଯାଉଛ, ସୁନ୍ଦର ଭୃକୁଟି ଧାରିଣୀ, ପୁଣ୍ୟବାନ୍ ଓ ଆକର୍ଷକ?'
କଲ୍ପାନ୍ତେ ତପସା ପୂତଂ ଭୋକ୍ତୁଂ ତ୍ଵାମେଵ ସୁନ୍ଦରି
'ଏ ଯୁଗର ଶେଷରେ, ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୋଇ, ମୁଁ କେବଳ ତୁମକୁ ଭୋଗ କରିବାକୁ ଚାହେଁ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ।'
କ୍ରୀଣୀହି ରତିପୁଣ୍ଯେନ ମାଂ ଭୃତ୍ଯଂ ରତିଲୋଲୁପମ୍
'ରତିର ପୁଣ୍ୟ ଦେଇ ମୋତେ କିଣ, ମୁଁ ତୁମର ଦାସ, ରତିରେ ଲାଲସା ରଖେ।'
ଵାକ୍ଯଂ ପୀଯୂଷସଦୃଶଂ ସସ୍ମିତଂ ଵଦ ସୁନ୍ଦରି 4.23.
'ମଧୁର ଓ ଅମୃତ ସମାନ କଥା ହସି ହସି କହ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ।'
ଆସନଂ ଦେହି କଲ୍ଯାଣି ସ୍ଵୋରୁଂ କନକସନ୍ନିଭମ୍
'ମୋତେ ଏକ ଆସନ ଦେଅ, ହେ ଶୁଭେ, ତୁମର ସୁନା ପରି ଚମକୁଥିବା ଜଘନ୍ନ।'
ତୀକ୍ଷ୍ଣାସ୍ତ୍ରେଣ କଟାକ୍ଷେଣ ଜର୍ଜରଂ କୁରୁ ଭାମିନି
'ତୁମର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଚାହୁଁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ, ମୋତେ ଭାଙ୍ଗିଦିଅ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ।'
ଅଧରୋଷ୍ଠାମୃତଂ ସ୍ଵାଦୁ ଦେହି ମେ କ୍ଷୁଧିତାଯ ଚ ।। ପକ୍ଵଦାଡିମବୀଜାଭଂ ଦନ୍ତଂ ଦର୍ଶଯ ସୁନ୍ଦରମ
'ମୋତେ ତୁମର ତଳ ଓଠର ମଧୁର ରସ ଦିଅ, ମୁଁ ଭୁଖା; ପକା ଦାନା ଅନାର ପରି ତୁମର ସୁନ୍ଦର ଦାନ୍ତ ଦେଖା।'
ଗମ୍ଭୀରନାଭିଂ ତ୍ରିଵଲୀଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁମିଚ୍ଛାମି ସୁନ୍ଦରି
'ମୁଁ ଚାହେଁ ତୁମର ଗଭୀର ନାଭି ଓ ତିନି ଭାଉ ଦେଖିବାକୁ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ।'
ଶ୍ରୋଣୀଂ ପଶ୍ଯାମି ଲଲିତାଂ ମୁନିମାନସମୋହିନୀମ୍
'ମୁଁ ତୁମର ମୃଦୁ କଟିକୁ ଦେଖୁଛି, ଯାହା ମୁନିମାନଙ୍କର ମନକୁ ମୋହିତ କରେ।'