ପପାତ ମସ୍ତକଂ ଭୂମୌ ଦାନଵସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ
ମହାତ୍ମା ଦାନବର ମୁଣ୍ଡ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା।
ଵିଲୋକ୍ଯ ହରିଲୋକଂ ସଂଶ୍ଲିଷ୍ଟଂ କୃଷ୍ଣପଦାମ୍ବୁଜେ
ସେ ହରିଙ୍କ ଲୋକକୁ ଦେଖି, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପଦପଦ୍ମରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ।
ଗଗନସ୍ଥାଃ ସୁରାଃ ସର୍ଵେ ମୁନଯଶ୍ଚ ଭୃଶଂ ମୁଦା
ଆକାଶରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନେ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦରେ ଥିଲେ।
ନେଦୁର୍ଦୁନ୍ଦୁଭଯଃ ସ୍ଵର୍ଗେ ନନୃତୁଶ୍ଚାପ୍ସରୋଗଣାଃ
ସ୍ୱର୍ଗରେ ଦୁନ୍ଦୁଭି ବାଜିଲା, ଏବଂ ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କଲେ।
ସ୍ତୁତ୍ଵା ଜଗ୍ମୁଃ ସୁରାଃ ସର୍ଵେ ମୁନଯୋ ହର୍ଷଵିହ୍ଵଲାଃ
ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ମୁନିମାନେ ସ୍ତୁତି କରି, ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଯାଇ ଚାଲିଗଲେ।
ବଲଶ୍ଚ ବଲିନାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠସ୍ତୁଷ୍ଟାଵ ପୁରୁଷୋତ୍ତମମ୍ 4.22.
ବଳ ମଧ୍ୟ, ସମସ୍ତ ବଳବାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପୁରୁଷୋତ୍ତମଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଦତ୍ତ୍ଵା କୃଷ୍ଣବଲାଭ୍ଯାଂ ଚ ପ୍ରପକ୍ଵାନି ଫଲାନି ଚ
ସେ କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳଙ୍କୁ ପକ୍କା ଫଳ ଦାନ କଲେ।
ଭୁକ୍ତ୍ଵା ପୀତ୍ଵା ହରିଃ ଶୀଘ୍ରଂ ବଲେନ ବାଲକୈଃ ସହ
ହରି ଖାଇ ଓ ପିଇ, ବଳ ଓ ଶିଶୁମାନେ ସହିତ ଶୀଘ୍ର ଚାଲିଗଲେ।
ନାରଦ ଉଵାଚ ଦୁର୍ଵାସାଃ କେନ ଦୋଷେଣ ଶଶାପ ଦାନଵେଶ୍ଵରମ୍
ନାରଦ କହିଲେ: କେଉଁ ଦୋଷରେ ଦୁର୍ବାସା ଦାନବରାଜଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ?
କେନ ପୁଣ୍ଯେନ ଵା ନାଥ ବଲିନଃ ଶ୍ରୀହରେଃ ପଦମ୍
କିମ୍ବା କେଉଁ ପୁଣ୍ୟରେ, ନାଥ, ବଳି ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ପଦ ପାଇଲେ?
ମୁନେ ସର୍ଵଂ ସୁଵିସ୍ତାର୍ଯ ଵଦ ସଂଦେହଭଞ୍ଜନ
ମୁନି, ଦୟାକରି ସମସ୍ତ କଥା ଭଲଭାବେ ବୁଝାଇ ଦିଅ, ମୋର ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହ ଦୂର କର।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ପୁରା ଶ୍ରୁତଂ ଧର୍ମଵକ୍ତ୍ରାତ୍ପର୍ଵତେ ଗନ୍ଧମାଦନେ
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ପୁରୁଣା ଦିନରେ, ଗନ୍ଧମାଦନ ପାହାଡ଼ରେ ଧର୍ମଙ୍କ ମୁଖରୁ ଏହି କଥା ଶୁଣିଥିଲି।
ପାଦ୍ମକଲ୍ପେ ଚ ଵୃତ୍ତାନ୍ତଂ ଵିଚିତ୍ରଂ ସୁମନୋହରମ୍
ପଦ୍ମ କଳ୍ପରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଘଟଣା ଘଟିଥିଲା।
ଯତ୍ର କଲ୍ପେ କଥା ଚେଯଂ ତତ୍ର ତ୍ଵମୁପବର୍ହଣଃ
ସେଇ କଳ୍ପରେ ଏହି କଥା ଘଟିଥିଲା, ଏବଂ ତୁମେ ସେଠାରେ ପ୍ରଧାନ ଭୂମିକା ନେଇଥିଲ।
ପଂଚାଶତ୍କାମିନୀନାଂ ଚ ପତିଃ ଶୃଙ୍ଗାରତତ୍ପରଃ
ତୁମେ ପଞ୍ଚାଶଟି ଇଚ୍ଛାଶୀଳା ଜନନୀଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ଥିଲ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପ୍ରେମରେ ଲୀନ ଥିଲ।
ଅନୁକ୍ଷଣଂ ପପୁସ୍ତାସ୍ତେ ସୁନ୍ଦରଂ ମୁଖପଙ୍କଜମ୍
ସେମାନେ ପ୍ରତିକ୍ଷଣରେ ତୁମର ସୁନ୍ଦର ପଦ୍ମମୁଖ କୁ ଦେଖି ମନରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ।
ତାସାଂ ପ୍ରାଣୈଶ୍ଚ ଘଟିତୋ ଵିଧିନା ତ୍ଵମିଵ ଶ୍ରୁତମ୍
ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ତୁମେ ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରାଣ ସହିତ ଏକାତ୍ମ ହୋଇଥିଲ, ଯେପରିକି ଶୁଣାଯାଇଛି।
ପୁଷ୍ପୋଦ୍ଯାନେ ଚ ରହସି ସ୍ଥାନେସ୍ଥାନେ ମନୋରମେ 4.23.
ପୁଷ୍ପବାଟିକାରେ, ଗୁପ୍ତ ଏବଂ ମନୋହର ସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକରେ—
କାନନେଷୁ ଚ ରମ୍ଯେଷୁ ଶ୍ମଶାନେ ଜନ୍ତୁଵର୍ଜିତେ
ରମଣୀୟ କାନନରେ ଏବଂ ପ୍ରାଣୀଶୂନ୍ୟ ଶ୍ମଶାନରେ—
ତଦା ଦୈଵାଦ୍ଵିଧେଃ ଶାପାଦ୍ଭୂତ୍ଵା ଦାସୀସୁତୋ ଭଵାନ୍
ତାପରେ, ଭାଗ୍ୟର ଅଭିଶାପରେ, ତୁମେ ଏକ ଦାସୀର ପୁଅ ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେଲ।
ଅସଂଖ୍ଯକଲ୍ପଜୀଵୀ ଚ ଵୈଷ୍ଣଵପ୍ରଵରୋ ମହାନ୍
ତୁମେ ଅସଂଖ୍ୟ କଳ୍ପ ଜୀବନ କଟିଥିଲ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତ ଏବଂ ମହାନ ହେଲ।
ତସ୍ଯ କଲ୍ପସ୍ଯ ଵୃତ୍ତାନ୍ତଂ ମୁନେ ମତ୍ତୋ ନିଶାମଯ
ମୁନି, ଏବେ ମୋ ପାଖରୁ ସେଇ କଳ୍ପର ଘଟଣା ଶୁଣ।
ଏକଦୈଵ ବଲେଃ ପୁତ୍ରୋ ନାମ୍ନା ସାହସିକୋ ବଲୀ
ଏକଥର, ବଳିଙ୍କର ଏକ ପୁଅ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ସାହସିକ, ସେ ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ।
ଚନ୍ଦେନୋକ୍ଷିତସର୍ଵାଙ୍ଗୋ ରତ୍ନଭୂଷଣଭୂଷିତଃ
ତାଙ୍କ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେହ ଚନ୍ଦନ ଲେପିତ ଏବଂ ରତ୍ନ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ଥିଲ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ତେନ ପଥା ଯାତି ତିଲୋତ୍ତମା
ସେଇ ସମୟରେ, ତିଲୋତ୍ତମା ସେଇ ପଥରେ ଯାଉଥିଲେ।
ଚାରୁଚମ୍ପକଵର୍ଣାଭା ରତ୍ନାଭରଣଭୂଷିତା
ସେ ଚାରୁ ଚମ୍ପକ ଫୁଲ ପରି ରୂପବତୀ ଏବଂ ରତ୍ନ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ।
ସ୍ତନମୂରୁଂ ମୁଖେନ୍ଦୁଂ ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସାହସିକୋ ଯୁଵା 4.23.
ତାଙ୍କର ସ୍ତନ, ଉରୁ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା ମୁଖ ଦେଖି, ସାହସିକ ଯୁବକ ମନମୁହିଗଲେ।
ସା ଦଦର୍ଶ ବଲେଃ ପୁତ୍ରମତୀଵ ସୁମନୋହରମ୍
ସେ ତାହାଁରେ ବଳିଙ୍କର ପୁଅଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଥିଲେ।
ଶରତ୍ପାର୍ଵଣଚନ୍ଦ୍ରାସ୍ଯଂ ସୁସ୍ମିତଂ ସୁମନୋହରମ୍
ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଶରତ୍କାଳର ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ଶୋଭାମୟ ଥିଲା, ସୁନ୍ଦର ହସ ଏବଂ ଆକର୍ଷଣୀୟ ମଧୁରତା ଥିଲା।
କ୍ରୀଡାଯୈ ଚନ୍ଦ୍ରଲୋକଂ ଚ ଗଚ୍ଛନ୍ତୀ ଚନ୍ଦ୍ରକାମୁକୀ
ଖେଳିବା ପାଇଁ ସେ ଚନ୍ଦ୍ରଲୋକକୁ ଯାଉଥିଲେ, ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରୁଥିଲେ।