ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶୈଲମୁତ୍ପତନ୍ତଂ ଵେଗେନ ମଧୁସୂଦନଃ
ପାହାଡ଼ଟି ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ଦେଖି, ମଧୁସୂଦନ
ପୂର୍ଵସ୍ଥାନେ ପର୍ଵତଂ ତଂ ସ୍ଥାପଯାମାସ କୌତୁକାତ୍
ମଜାର ଲାଗି, ସେ ଏହି ପାହାଡ଼କୁ ପୁନି ପୂର୍ବ ଅବସ୍ଥାନରେ ରଖିଦେଲେ।
ଉତ୍ପତ୍ଯ ଚ ମହାଵେଗାଚ୍ଚକାର ଵେଷ୍ଟନଂ ହରେଃ
ସେ ବଡ଼ ତେଜରେ ଉଠି, ହରିଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ଭାବେ ବାନ୍ଧିଦେଲେ।
ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ଶ୍ରୀହରିଂ ଵେଗାତ୍କୃତ୍ଵା ମୂର୍ଧ୍ନି ମହାସୁରଃ
ମହାଶୁର ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ଜୋରଦେଇ ଧରି, ତାଙ୍କୁ ନିଜ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ରଖିଲେ।
ପ୍ରହରଂ ଚ ତଯୋର୍ଯୁଦ୍ଧଂ ନିର୍ଲକ୍ଷେ ଚ ବଭୂଵ ହ
ଏକ ପ୍ରହର ଧରି, ଦୁହେଁଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଚାଲିଲା।
ପୁନର୍ମୁହୂର୍ତଂ ଯୁଦ୍ଧଂ ଚ ବଭୂଵ ଭୂତଲେ ତଯୋଃ 4.22.
ପୁଣି ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଦୁହେଁ ଭୂମି ଉପରେ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
ମଦ୍ଭକ୍ତସ୍ଯ ବଲେଃ ପୁତ୍ରଂ ଧନ୍ଯଂ ତଜ୍ଜୀଵନଂ ପରମ୍
ମୋ ଭକ୍ତ ବଲିଙ୍କ ପୁଅ ଧନ୍ୟ, ତାଙ୍କର ଜୀବନ ସତ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ମଦ୍ଦର୍ଶନଂ ସ୍ଵସ୍ତିବୀଜଂ ପରଂ ନିର୍ଵାଣକାରଣମ୍
ମୋ ଦର୍ଶନ ହେଉଛି ଶୁଭତାର ବୀଜ, ଏହା ମୁକ୍ତିର ଶ୍ରେଷ୍ଠ କାରଣ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଃ ସସ୍ମାର ଚକ୍ରମୁତ୍ତମମ୍
ଏପରି କହି, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ନିଜର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚକ୍ରକୁ ସ୍ମରଣ କଲେ।
ଚିକ୍ଷେପ ଭ୍ରାମଯିତ୍ଵା ଚ ଷୋଡଶାରମନୁତ୍ତମମ୍
ସେ ଷୋଡ଼ଶାର ଉତ୍ତମ ଚକ୍ରକୁ ଘୁରାଇ ଓ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ପପାତ ମସ୍ତକଂ ଭୂମୌ ଦାନଵସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ
ମହାତ୍ମା ଦାନବର ମୁଣ୍ଡ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା।
ଵିଲୋକ୍ଯ ହରିଲୋକଂ ସଂଶ୍ଲିଷ୍ଟଂ କୃଷ୍ଣପଦାମ୍ବୁଜେ
ସେ ହରିଙ୍କ ଲୋକକୁ ଦେଖି, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପଦପଦ୍ମରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ।
ଗଗନସ୍ଥାଃ ସୁରାଃ ସର୍ଵେ ମୁନଯଶ୍ଚ ଭୃଶଂ ମୁଦା
ଆକାଶରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନେ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦରେ ଥିଲେ।
ନେଦୁର୍ଦୁନ୍ଦୁଭଯଃ ସ୍ଵର୍ଗେ ନନୃତୁଶ୍ଚାପ୍ସରୋଗଣାଃ
ସ୍ୱର୍ଗରେ ଦୁନ୍ଦୁଭି ବାଜିଲା, ଏବଂ ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କଲେ।
ସ୍ତୁତ୍ଵା ଜଗ୍ମୁଃ ସୁରାଃ ସର୍ଵେ ମୁନଯୋ ହର୍ଷଵିହ୍ଵଲାଃ
ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ମୁନିମାନେ ସ୍ତୁତି କରି, ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଯାଇ ଚାଲିଗଲେ।
ବଲଶ୍ଚ ବଲିନାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠସ୍ତୁଷ୍ଟାଵ ପୁରୁଷୋତ୍ତମମ୍ 4.22.
ବଳ ମଧ୍ୟ, ସମସ୍ତ ବଳବାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପୁରୁଷୋତ୍ତମଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଦତ୍ତ୍ଵା କୃଷ୍ଣବଲାଭ୍ଯାଂ ଚ ପ୍ରପକ୍ଵାନି ଫଲାନି ଚ
ସେ କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳଙ୍କୁ ପକ୍କା ଫଳ ଦାନ କଲେ।
ଭୁକ୍ତ୍ଵା ପୀତ୍ଵା ହରିଃ ଶୀଘ୍ରଂ ବଲେନ ବାଲକୈଃ ସହ
ହରି ଖାଇ ଓ ପିଇ, ବଳ ଓ ଶିଶୁମାନେ ସହିତ ଶୀଘ୍ର ଚାଲିଗଲେ।
ନାରଦ ଉଵାଚ ଦୁର୍ଵାସାଃ କେନ ଦୋଷେଣ ଶଶାପ ଦାନଵେଶ୍ଵରମ୍
ନାରଦ କହିଲେ: କେଉଁ ଦୋଷରେ ଦୁର୍ବାସା ଦାନବରାଜଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ?
କେନ ପୁଣ୍ଯେନ ଵା ନାଥ ବଲିନଃ ଶ୍ରୀହରେଃ ପଦମ୍
କିମ୍ବା କେଉଁ ପୁଣ୍ୟରେ, ନାଥ, ବଳି ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ପଦ ପାଇଲେ?
ମୁନେ ସର୍ଵଂ ସୁଵିସ୍ତାର୍ଯ ଵଦ ସଂଦେହଭଞ୍ଜନ
ମୁନି, ଦୟାକରି ସମସ୍ତ କଥା ଭଲଭାବେ ବୁଝାଇ ଦିଅ, ମୋର ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହ ଦୂର କର।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ପୁରା ଶ୍ରୁତଂ ଧର୍ମଵକ୍ତ୍ରାତ୍ପର୍ଵତେ ଗନ୍ଧମାଦନେ
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ପୁରୁଣା ଦିନରେ, ଗନ୍ଧମାଦନ ପାହାଡ଼ରେ ଧର୍ମଙ୍କ ମୁଖରୁ ଏହି କଥା ଶୁଣିଥିଲି।
ପାଦ୍ମକଲ୍ପେ ଚ ଵୃତ୍ତାନ୍ତଂ ଵିଚିତ୍ରଂ ସୁମନୋହରମ୍
ପଦ୍ମ କଳ୍ପରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଘଟଣା ଘଟିଥିଲା।
ଯତ୍ର କଲ୍ପେ କଥା ଚେଯଂ ତତ୍ର ତ୍ଵମୁପବର୍ହଣଃ
ସେଇ କଳ୍ପରେ ଏହି କଥା ଘଟିଥିଲା, ଏବଂ ତୁମେ ସେଠାରେ ପ୍ରଧାନ ଭୂମିକା ନେଇଥିଲ।
ପଂଚାଶତ୍କାମିନୀନାଂ ଚ ପତିଃ ଶୃଙ୍ଗାରତତ୍ପରଃ
ତୁମେ ପଞ୍ଚାଶଟି ଇଚ୍ଛାଶୀଳା ଜନନୀଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ଥିଲ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପ୍ରେମରେ ଲୀନ ଥିଲ।
ଅନୁକ୍ଷଣଂ ପପୁସ୍ତାସ୍ତେ ସୁନ୍ଦରଂ ମୁଖପଙ୍କଜମ୍
ସେମାନେ ପ୍ରତିକ୍ଷଣରେ ତୁମର ସୁନ୍ଦର ପଦ୍ମମୁଖ କୁ ଦେଖି ମନରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ।
ତାସାଂ ପ୍ରାଣୈଶ୍ଚ ଘଟିତୋ ଵିଧିନା ତ୍ଵମିଵ ଶ୍ରୁତମ୍
ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ତୁମେ ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରାଣ ସହିତ ଏକାତ୍ମ ହୋଇଥିଲ, ଯେପରିକି ଶୁଣାଯାଇଛି।
ପୁଷ୍ପୋଦ୍ଯାନେ ଚ ରହସି ସ୍ଥାନେସ୍ଥାନେ ମନୋରମେ 4.23.
ପୁଷ୍ପବାଟିକାରେ, ଗୁପ୍ତ ଏବଂ ମନୋହର ସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକରେ—
କାନନେଷୁ ଚ ରମ୍ଯେଷୁ ଶ୍ମଶାନେ ଜନ୍ତୁଵର୍ଜିତେ
ରମଣୀୟ କାନନରେ ଏବଂ ପ୍ରାଣୀଶୂନ୍ୟ ଶ୍ମଶାନରେ—
ତଦା ଦୈଵାଦ୍ଵିଧେଃ ଶାପାଦ୍ଭୂତ୍ଵା ଦାସୀସୁତୋ ଭଵାନ୍
ତାପରେ, ଭାଗ୍ୟର ଅଭିଶାପରେ, ତୁମେ ଏକ ଦାସୀର ପୁଅ ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେଲ।