ତେଜସା ଦଗ୍ଧଵକ୍ତ୍ରଶ୍ଚ ତମୁଜ୍ଜଗ୍ରାହ ତତ୍କ୍ଷଣେ
ତାଙ୍କର ମୁହଁ ତେଜରେ ପୋଡ଼ିଯିବା ପରେ, ସେ ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତାକୁ ଧରିନେଲେ।
ଚୂର୍ଣଯିତ୍ଵା ତୁ ଲାଂଗୂଲଂ ଶବ୍ଦଂ କୃତ୍ଵା ଭଯାନକମ୍
ଲାଞ୍ଜାକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରି, ସେ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ କଲେ।
ବଲଂ ଚ ପ୍ରେରଯାମାସ ମସ୍ତକେନ ମହାବଲୀ
ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେ ମୁଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ଚଳାଇଲେ।
କ୍ଷଣେନ ଚେତନାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଜଗାମ ହରିସନ୍ନିଧିମ୍
କିଛି ଖଣ୍ଡରେ ସଚେତନ ହୋଇ, ସେ ହରିଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ଗଲେ।
ପୁନଶ୍ଚ ଚେତନାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ସମୁତ୍ତସ୍ଥୌ ଵ୍ଯଥାକୁଲଃ
ପୁଣିଥରେ ସଚେତନ ହୋଇ, ସେ ବେଦନାରେ ଭରିଯାଇ ଉଠିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ପାତଯାମାସ ଭୂମୌ ତଂ ଚୂର୍ଣଯିତ୍ଵା ପୁନଃପୁନଃ 4.22.
ସେ ତାକୁ ଭୂମିରେ ପକେଇ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ, ପୁଣିପୁଣି ଚୁର୍ଣ୍ଣ କଲେ।
ଯଥା ଖଡ୍ଗପ୍ରହାରେଣ ଦାନଵସ୍ଯ ଭଵେଦ୍ଵ୍ଯଥା
ଯେପରି ତଳୱାର ଘାତରେ ଦାନବରେ ବେଦନା ହୁଏ,
ଗୋଵର୍ଧନଂ ସମୁତ୍ପାଟ୍ଯ ଘାତଯାମାସ ତଂ ଵିଭୁଃ
ପ୍ରଭୁ ଗୋବର୍ଧନ ପାହାଡ଼କୁ ଉଖଳି ତାକୁ ଘାତ କଲେ।
ପର୍ଵତସ୍ଯ ପ୍ରହାରେଣ ମୂର୍ଚ୍ଛାମାପ ମହାବଲଃ।। । ବଭୂଵ ଜର୍ଜରାଙ୍ଗଶ୍ଚ ରୁଧିରଂ ଚ ସମୁଦ୍ଵମନ୍
ପାହାଡ଼ର ଘାତରେ, ସେଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଚେତନ ହେଲେ; ତାଙ୍କ ଶରୀର ଭାଙ୍ଗିଗଲା ଏବଂ ରକ୍ତ ବମି କଲେ।
କ୍ଷଣେନ ଚେତନାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ସମୁତ୍ତସ୍ଥୌ ରୁଷାଽସୁରଃ ।। ଗୃହୀତ୍ଵା ପର୍ଵତଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ପ୍ରେରଯାମାସ ମାଧଵମ୍
କିଛି ଖଣ୍ଡରେ ସଚେତନ ହୋଇ, ଦାନବଟିଏ କ୍ରୋଧରେ ଉଠିଲେ; ପାହାଡ଼ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମକୁ ଧରି, ମାଧବଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶୈଲମୁତ୍ପତନ୍ତଂ ଵେଗେନ ମଧୁସୂଦନଃ
ପାହାଡ଼ଟି ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ଦେଖି, ମଧୁସୂଦନ
ପୂର୍ଵସ୍ଥାନେ ପର୍ଵତଂ ତଂ ସ୍ଥାପଯାମାସ କୌତୁକାତ୍
ମଜାର ଲାଗି, ସେ ଏହି ପାହାଡ଼କୁ ପୁନି ପୂର୍ବ ଅବସ୍ଥାନରେ ରଖିଦେଲେ।
ଉତ୍ପତ୍ଯ ଚ ମହାଵେଗାଚ୍ଚକାର ଵେଷ୍ଟନଂ ହରେଃ
ସେ ବଡ଼ ତେଜରେ ଉଠି, ହରିଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ଭାବେ ବାନ୍ଧିଦେଲେ।
ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ଶ୍ରୀହରିଂ ଵେଗାତ୍କୃତ୍ଵା ମୂର୍ଧ୍ନି ମହାସୁରଃ
ମହାଶୁର ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ଜୋରଦେଇ ଧରି, ତାଙ୍କୁ ନିଜ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ରଖିଲେ।
ପ୍ରହରଂ ଚ ତଯୋର୍ଯୁଦ୍ଧଂ ନିର୍ଲକ୍ଷେ ଚ ବଭୂଵ ହ
ଏକ ପ୍ରହର ଧରି, ଦୁହେଁଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଚାଲିଲା।
ପୁନର୍ମୁହୂର୍ତଂ ଯୁଦ୍ଧଂ ଚ ବଭୂଵ ଭୂତଲେ ତଯୋଃ 4.22.
ପୁଣି ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଦୁହେଁ ଭୂମି ଉପରେ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
ମଦ୍ଭକ୍ତସ୍ଯ ବଲେଃ ପୁତ୍ରଂ ଧନ୍ଯଂ ତଜ୍ଜୀଵନଂ ପରମ୍
ମୋ ଭକ୍ତ ବଲିଙ୍କ ପୁଅ ଧନ୍ୟ, ତାଙ୍କର ଜୀବନ ସତ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ମଦ୍ଦର୍ଶନଂ ସ୍ଵସ୍ତିବୀଜଂ ପରଂ ନିର୍ଵାଣକାରଣମ୍
ମୋ ଦର୍ଶନ ହେଉଛି ଶୁଭତାର ବୀଜ, ଏହା ମୁକ୍ତିର ଶ୍ରେଷ୍ଠ କାରଣ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଃ ସସ୍ମାର ଚକ୍ରମୁତ୍ତମମ୍
ଏପରି କହି, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ନିଜର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚକ୍ରକୁ ସ୍ମରଣ କଲେ।
ଚିକ୍ଷେପ ଭ୍ରାମଯିତ୍ଵା ଚ ଷୋଡଶାରମନୁତ୍ତମମ୍
ସେ ଷୋଡ଼ଶାର ଉତ୍ତମ ଚକ୍ରକୁ ଘୁରାଇ ଓ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ପପାତ ମସ୍ତକଂ ଭୂମୌ ଦାନଵସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ
ମହାତ୍ମା ଦାନବର ମୁଣ୍ଡ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା।
ଵିଲୋକ୍ଯ ହରିଲୋକଂ ସଂଶ୍ଲିଷ୍ଟଂ କୃଷ୍ଣପଦାମ୍ବୁଜେ
ସେ ହରିଙ୍କ ଲୋକକୁ ଦେଖି, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପଦପଦ୍ମରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ।
ଗଗନସ୍ଥାଃ ସୁରାଃ ସର୍ଵେ ମୁନଯଶ୍ଚ ଭୃଶଂ ମୁଦା
ଆକାଶରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନେ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦରେ ଥିଲେ।
ନେଦୁର୍ଦୁନ୍ଦୁଭଯଃ ସ୍ଵର୍ଗେ ନନୃତୁଶ୍ଚାପ୍ସରୋଗଣାଃ
ସ୍ୱର୍ଗରେ ଦୁନ୍ଦୁଭି ବାଜିଲା, ଏବଂ ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କଲେ।
ସ୍ତୁତ୍ଵା ଜଗ୍ମୁଃ ସୁରାଃ ସର୍ଵେ ମୁନଯୋ ହର୍ଷଵିହ୍ଵଲାଃ
ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ମୁନିମାନେ ସ୍ତୁତି କରି, ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଯାଇ ଚାଲିଗଲେ।
ବଲଶ୍ଚ ବଲିନାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠସ୍ତୁଷ୍ଟାଵ ପୁରୁଷୋତ୍ତମମ୍ 4.22.
ବଳ ମଧ୍ୟ, ସମସ୍ତ ବଳବାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପୁରୁଷୋତ୍ତମଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଦତ୍ତ୍ଵା କୃଷ୍ଣବଲାଭ୍ଯାଂ ଚ ପ୍ରପକ୍ଵାନି ଫଲାନି ଚ
ସେ କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳଙ୍କୁ ପକ୍କା ଫଳ ଦାନ କଲେ।
ଭୁକ୍ତ୍ଵା ପୀତ୍ଵା ହରିଃ ଶୀଘ୍ରଂ ବଲେନ ବାଲକୈଃ ସହ
ହରି ଖାଇ ଓ ପିଇ, ବଳ ଓ ଶିଶୁମାନେ ସହିତ ଶୀଘ୍ର ଚାଲିଗଲେ।
ନାରଦ ଉଵାଚ ଦୁର୍ଵାସାଃ କେନ ଦୋଷେଣ ଶଶାପ ଦାନଵେଶ୍ଵରମ୍
ନାରଦ କହିଲେ: କେଉଁ ଦୋଷରେ ଦୁର୍ବାସା ଦାନବରାଜଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ?
କେନ ପୁଣ୍ଯେନ ଵା ନାଥ ବଲିନଃ ଶ୍ରୀହରେଃ ପଦମ୍
କିମ୍ବା କେଉଁ ପୁଣ୍ୟରେ, ନାଥ, ବଳି ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ପଦ ପାଇଲେ?