ହେ ନାଥ ଗାର୍ଦଭୀଯୋନେଃ ସମୁଦ୍ଧର ଭଵାର୍ଣଵାତ୍
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଗାର୍ଦ୍ଧଭୀର ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ମୋତେ, ସଂସାର ସମୁଦ୍ରରୁ ଉଦ୍ଧାର କର।
ଵେଦା ବ୍ରହ୍ମାଦଯୋ ଯଂ ଚ ମୁନୀନ୍ଦ୍ରାଃ ସ୍ତୋତୁମକ୍ଷମାଃ
ବେଦ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ମହାମୁନିମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଏଵଂ କୁରୁ କୃପାସିନ୍ଧୋ ଯେନ ମେ ନ ଭଵେଜ୍ଜନୁଃ
ହେ କୃପାର ସମୁଦ୍ର, ଏପରି କର, ଯେଉଁଥିରେ ମୋର ପୁନର୍ଜନ୍ମ ହେବ ନାହିଁ।
ବ୍ରହ୍ମା ସ୍ତୋତା ଖରଃ ସ୍ତୋତା ନୋପହାସିତୁମର୍ହସି
ବ୍ରହ୍ମା ଭକ୍ତ, ଗଧା ମଧ୍ୟ ଭକ୍ତ; ତୁମକୁ କେବେ ଉପହାସ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରସ୍ତସ୍ଥୌ ଚ ପୁରତୋ ହରେଃ
ଏଭଳି କହି, ଦାନବନାୟକ ହରିଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ଇଦଂ ଦୈତ୍ଯକୃତଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ନିତ୍ଯଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ଚ ଯଃ ପଠେତ୍
ଏହି ଦାନବ ରଚିତ ସ୍ତୋତ୍ରକୁ ଯିଏ ନିତ୍ୟ ଭକ୍ତି ସହିତ ପଢ଼େ—
ଇହ ଲୋକେ ହରେର୍ଭକ୍ତିମନ୍ତେ ଦାସ୍ଯଂ ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍ 4.22.
ଏହି ଜଗତରେ ହରିଙ୍କ ପ୍ରେମ ଭକ୍ତି ଏତେ ଦୁର୍ଲଭ।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ କଥଂ କରୋମି ସଂହାରମୀଦୃଶଂ ଭକ୍ତମିତ୍ଯହୋ
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ଏମିତି ଭକ୍ତଙ୍କୁ କିପରି ନଶ୍ଟ କରିବି? ହାୟ!
ଅନୁମନ୍ଯ ସ୍ମୃତିଂ ତସ୍ଯ ସଂଜହାର ହରିଃ ସ୍ଵଯମ୍
ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରି, ହରି ନିଜେ ତାଙ୍କର ସ୍ମୃତି ନେଇଲେ।
ଦାନଵୋ ମାଯଯା ଵିଷ୍ଣୋର୍ଵିସସ୍ମାର ପୁନଃ ସ୍ଵକମ୍
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମାୟାରେ, ସେଇ ଦାନବ ପୁଣି ନିଜକୁ ଭୁଲିଗଲେ।
ଉଵାଚ ଶ୍ରୀହରିଂ ଦୈତ୍ଯଃ କୋପାତ୍ପ୍ରସ୍ଫୁରିତାଧରଃ
ଦାନବ କ୍ରୋଧରେ ଅଠୁଥିବା ଠୋଠରେ, ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଦୈତ୍ଯ ଉଵାଚ ଅଦ୍ଯ ପ୍ରସ୍ଥାପଯିଷ୍ଯାମି ତ୍ଵାମହଂ ଯମମନ୍ଦିରମ୍
ଦାନବ କହିଲେ: ଆଜି ମୁଁ ତୁମକୁ ଯମର ଗୃହକୁ ପଠାଇଦେବି।
ଆଯାସି ଜୀଵନାକାଙ୍କ୍ଷୀ ମମ ତାଲଵନଂ ଶିଶୋ
ଏ ଶିଶୁ, ତୁମେ ଜୀବନ ଆଶା କରି, ମୋର ତାଳବନକୁ ଆସିଛ।
ନ କଂସୋ ନ ଜରାସନ୍ଧୋ ନରକୋ ନ ସମୋ ମମ
ନ କଂସ, ନ ଜରାସନ୍ଧ, ନ ନରକ; କେହି ମୋ ସମାନ ନୁହେଁ।
ନହି ସଂହାରକର୍ତା ଚ ମାଂ ସଂହର୍ତୁଂ କ୍ଷମଃ ଶିଵଃ
ଶିବ ଯେତେବେଳେ ସଂହାର କରିବାର ଦାୟିତ୍ୱ ନେଇଛନ୍ତି, ତଥାପି ସେ ମୋତେ ସଂହାର କରିବାକୁ ସମର୍ଥ ନୁହଁନ୍ତି।
ମମ ତାଲତରୂନ୍ଭଙ୍କ୍ତ୍ଵା ପାତଯିତ୍ଵା ଫଲାନି ଚ
ମୋର ତାଳଗଛଗୁଡ଼ିକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଇ, ତାହାର ଫଳଗୁଡ଼ିକୁ ଝଡ଼ାଇଦେଲେ,
କସ୍ତ୍ଵଂ ଵଦ ବଟୋ ସତ୍ଯଂ କମନୀଯୋଽତିସୁନ୍ଦରଃ 4.22.
କିଏ ତୁମେ? ସତ୍ୟ କହ, ହେ ଶିଶୁ, ତୁମେ କେତେ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ମସ୍ତକେ କୃତ୍ଵା ପ୍ରେରଯିତ୍ଵା ତୁ ତଂ ବଲୀ
ଏପରି କହି, ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତାକୁ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ରଖି, ଜୋରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ପାତଯିତ୍ଵା ଚ ତଂ ଭୂମୌ ଵିଷାଣାଭ୍ଯାଂ ଜଘାନ ସଃ
ସେ ତାକୁ ଭୂମିରେ ପକେଇ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ ଏବଂ ଶିଙ୍ଗରେ ଘାତ କଲେ।
ଦୈତ୍ଯୋ ଭଗ୍ନଵିଷାଣଶ୍ଚ ତମୀଶଂ କୋପଯନ୍ମୁନେ
ଦାନବଟିଏ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଶିଙ୍ଗ ସହିତ, ରାଗରେ ସେଇ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଉତ୍ତେଜିତ କଲେ, ହେ ମୁନି।
ତେଜସା ଦଗ୍ଧଵକ୍ତ୍ରଶ୍ଚ ତମୁଜ୍ଜଗ୍ରାହ ତତ୍କ୍ଷଣେ
ତାଙ୍କର ମୁହଁ ତେଜରେ ପୋଡ଼ିଯିବା ପରେ, ସେ ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତାକୁ ଧରିନେଲେ।
ଚୂର୍ଣଯିତ୍ଵା ତୁ ଲାଂଗୂଲଂ ଶବ୍ଦଂ କୃତ୍ଵା ଭଯାନକମ୍
ଲାଞ୍ଜାକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରି, ସେ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ କଲେ।
ବଲଂ ଚ ପ୍ରେରଯାମାସ ମସ୍ତକେନ ମହାବଲୀ
ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେ ମୁଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ଚଳାଇଲେ।
କ୍ଷଣେନ ଚେତନାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଜଗାମ ହରିସନ୍ନିଧିମ୍
କିଛି ଖଣ୍ଡରେ ସଚେତନ ହୋଇ, ସେ ହରିଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ଗଲେ।
ପୁନଶ୍ଚ ଚେତନାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ସମୁତ୍ତସ୍ଥୌ ଵ୍ଯଥାକୁଲଃ
ପୁଣିଥରେ ସଚେତନ ହୋଇ, ସେ ବେଦନାରେ ଭରିଯାଇ ଉଠିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ପାତଯାମାସ ଭୂମୌ ତଂ ଚୂର୍ଣଯିତ୍ଵା ପୁନଃପୁନଃ 4.22.
ସେ ତାକୁ ଭୂମିରେ ପକେଇ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ, ପୁଣିପୁଣି ଚୁର୍ଣ୍ଣ କଲେ।
ଯଥା ଖଡ୍ଗପ୍ରହାରେଣ ଦାନଵସ୍ଯ ଭଵେଦ୍ଵ୍ଯଥା
ଯେପରି ତଳୱାର ଘାତରେ ଦାନବରେ ବେଦନା ହୁଏ,
ଗୋଵର୍ଧନଂ ସମୁତ୍ପାଟ୍ଯ ଘାତଯାମାସ ତଂ ଵିଭୁଃ
ପ୍ରଭୁ ଗୋବର୍ଧନ ପାହାଡ଼କୁ ଉଖଳି ତାକୁ ଘାତ କଲେ।
ପର୍ଵତସ୍ଯ ପ୍ରହାରେଣ ମୂର୍ଚ୍ଛାମାପ ମହାବଲଃ।। । ବଭୂଵ ଜର୍ଜରାଙ୍ଗଶ୍ଚ ରୁଧିରଂ ଚ ସମୁଦ୍ଵମନ୍
ପାହାଡ଼ର ଘାତରେ, ସେଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଚେତନ ହେଲେ; ତାଙ୍କ ଶରୀର ଭାଙ୍ଗିଗଲା ଏବଂ ରକ୍ତ ବମି କଲେ।
କ୍ଷଣେନ ଚେତନାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ସମୁତ୍ତସ୍ଥୌ ରୁଷାଽସୁରଃ ।। ଗୃହୀତ୍ଵା ପର୍ଵତଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ପ୍ରେରଯାମାସ ମାଧଵମ୍
କିଛି ଖଣ୍ଡରେ ସଚେତନ ହୋଇ, ଦାନବଟିଏ କ୍ରୋଧରେ ଉଠିଲେ; ପାହାଡ଼ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମକୁ ଧରି, ମାଧବଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।