ଉଜ୍ଝିତଂ ସନ୍ତମୀଶଂ ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦୈତ୍ଯୋ ମୁମୋଚ ହ
ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ ଓ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ଦେଖି, ସେଇ ଦାନବ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
କୃଷ୍ଣଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ବଭୂଵାସ୍ଯ ପୁରା ସ୍ମୃତିଃ
କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିବାମାତ୍ରରେ, ତାଙ୍କର ପୂର୍ବ ଜ୍ଞାନ ଫେରିଆସିଲା।
ତେଜଃସ୍ଵରୂପମୀଶଂ ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁଷ୍ଟାଵ ଦାନଵଃ
ତେଜର ରୂପରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେଇ ଦାନବ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଦାନଵ ଉଵାଚ ରାଜ୍ଯହର୍ତା ଚ ଶ୍ରୀହର୍ତା ସୁତଲସ୍ଥଲଦାଯକଃ
ଦାନବ କହିଲେ — ରାଜ୍ୟ ନେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ, ଶ୍ରୀ ହରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ, ସୁତଳ ଲୋକ ଦେଇଥିବା,
ବଲିର୍ଭକ୍ତିଵଶୋ ଵୀରଃ ସର୍ଵେଶୋ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲଃ
ବଲି ଭକ୍ତିରେ ବନ୍ଧା, ହେ ବୀର, ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ଭକ୍ତପ୍ରିୟ,
ମୁନେର୍ଦୁର୍ଵାସସଃ ଶାପାଦୀଦୃଶଂ ଜନ୍ମ କୁତ୍ସିତମ୍
ମୁନି ଦୁର୍ବାସାଙ୍କ ଶାପରେ, ଏମିତି ନିନ୍ଦନୀୟ ଜନ୍ମ ହୋଇଥିଲା।
ଷୋଡଶାରେଣ ଚକ୍ରେଣ ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣେନାତିତେଜସା 4.22.
ଷୋଡଶାର ଚକ୍ର, ଅତି ଧାରାଳୁ ଓ ତେଜସ୍ବୀ, ତୁମେ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ତ୍ଵମଂଶେନ ଵରାହଶ୍ଚ ସମୁଦ୍ଧର୍ତୁଂ ଵସୁନ୍ଧରାମ୍
ତୁମେ ଅଂଶରେ ବରାହ ହୋଇ, ପୃଥିବୀକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଥିଲେ।
ତ୍ଵଂ ନୃସିଂହଃ ସ୍ଵଯଂ ପୂର୍ଣୋ ହିରଣ୍ଯକଶିପୋର୍ଵଧେ
ତୁମେ ସ୍ୱୟଂ ପୂର୍ଣ୍ଣ ନରସିଂହ, ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କ ବଧ ପାଇଁ।
ତ୍ଵଂ ଚ ଵେଦୋଦ୍ଧାରକର୍ତା ମୀନାଂଶେନ ଦଯାନିଧେ
ତୁମେ ମାଛ ଅଂଶରେ, ଦୟାର ସାଗର, ବେଦକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଥିଲେ।
ଶେଷାଧାରଶ୍ଚ କୂର୍ମସ୍ତ୍ଵମଂଶେନ ସୃଷ୍ଟିହେତଵେ
ତୁମେ ଶେଷ ଭାବେ ଧାରକ, କୂର୍ମ ଅଂଶରେ ସୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ଉପକୃତ।
ରାମୋ ଦାଶରଥିସ୍ତ୍ଵଂ ଚ ଜାନକ୍ଯୁଦ୍ଧାରହେତଵେ
ତୁମେ ଦଶରଥଙ୍କ ପୁତ୍ର ରାମ, ଜାନକୀଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବା ପାଇଁ।
କଲଯା ପରଶୁରାମଶ୍ଚ ଜମଦଗ୍ନିସୁତୋ ମହାନ୍
ତୁମେ ଅଂଶରେ ପରଶୁରାମ, ମହାନ ଜମଦଗ୍ନିଙ୍କ ପୁତ୍ର।
ଅଂଶେନ କପିଲସ୍ତ୍ଵଂ ଚ ସିଦ୍ଧାନାଂ ଚ ଗୁରୋର୍ଗୁରୁଃ
ତୁମେ ଅଂଶରେ କପିଳ, ସିଦ୍ଧମାନଙ୍କ ଗୁରୁ, ଗୁରୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଅଂଶେନ ଜ୍ଞାନିନାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ନରନାରାଯଣାଵୃଷୀ
ତୁମେ ଅଂଶରେ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ନର ଓ ନାରାୟଣ ଋଷି।
ଅଧୁନା କୃଷ୍ଣରୂପସ୍ତ୍ଵଂ ପରିପୂର୍ଣତମଃ ସ୍ଵଯମ୍
ଏବେ ତୁମେ କୃଷ୍ଣ ରୂପେ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣତମ ଭାବେ, ସ୍ୱୟଂ ପ୍ରକାଶିତ।
ଯଶୋଦାଜୀଵନୋ ନିତ୍ଯୋ ନନ୍ଦୈକାନନ୍ଦଵର୍ଧନଃ 4.22.
ଯଶୋଦାଙ୍କର ପ୍ରାଣ, ସଦା ଅବିନାଶୀ, ଏବଂ ନନ୍ଦଙ୍କ ଆନନ୍ଦକୁ ଏକମାତ୍ର ବଢ଼ାଇଥିବା ସେଇ।
ଵସୁଦେଵସୁତଃ ଶାନ୍ତୋ ଦେଵକୀଦୁଃଖଭଞ୍ଜନଃ
ବସୁଦେବଙ୍କ ପୁଅ, ଶାନ୍ତ, ଦେବକୀଙ୍କ ଦୁଃଖକୁ ଦୂର କରିଥିବା।
ପୂତନାଯୈ ମାତୃଗତିଂ ପ୍ରଦାତା ଚ କୃପାନିଧିଃ
ପୁତନାକୁ ମାଆର ସ୍ଥାନ ଦେଇଥିଲେ, ଓ ସେ କୃପାର ଭଣ୍ଡାର।
ସ୍ଵେଚ୍ଛାମଯ ଗୁଣାତୀତ ଭକ୍ତାନାଂ ଭଯଭଞ୍ଜନ
ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ତିଆରି, ସମସ୍ତ ଗୁଣ ଉପରେ, ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ଭୟକୁ ଦୂର କରିଥିବା।
ହେ ନାଥ ଗାର୍ଦଭୀଯୋନେଃ ସମୁଦ୍ଧର ଭଵାର୍ଣଵାତ୍
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଗାର୍ଦ୍ଧଭୀର ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ମୋତେ, ସଂସାର ସମୁଦ୍ରରୁ ଉଦ୍ଧାର କର।
ଵେଦା ବ୍ରହ୍ମାଦଯୋ ଯଂ ଚ ମୁନୀନ୍ଦ୍ରାଃ ସ୍ତୋତୁମକ୍ଷମାଃ
ବେଦ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ମହାମୁନିମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଏଵଂ କୁରୁ କୃପାସିନ୍ଧୋ ଯେନ ମେ ନ ଭଵେଜ୍ଜନୁଃ
ହେ କୃପାର ସମୁଦ୍ର, ଏପରି କର, ଯେଉଁଥିରେ ମୋର ପୁନର୍ଜନ୍ମ ହେବ ନାହିଁ।
ବ୍ରହ୍ମା ସ୍ତୋତା ଖରଃ ସ୍ତୋତା ନୋପହାସିତୁମର୍ହସି
ବ୍ରହ୍ମା ଭକ୍ତ, ଗଧା ମଧ୍ୟ ଭକ୍ତ; ତୁମକୁ କେବେ ଉପହାସ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରସ୍ତସ୍ଥୌ ଚ ପୁରତୋ ହରେଃ
ଏଭଳି କହି, ଦାନବନାୟକ ହରିଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ଇଦଂ ଦୈତ୍ଯକୃତଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ନିତ୍ଯଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ଚ ଯଃ ପଠେତ୍
ଏହି ଦାନବ ରଚିତ ସ୍ତୋତ୍ରକୁ ଯିଏ ନିତ୍ୟ ଭକ୍ତି ସହିତ ପଢ଼େ—
ଇହ ଲୋକେ ହରେର୍ଭକ୍ତିମନ୍ତେ ଦାସ୍ଯଂ ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍ 4.22.
ଏହି ଜଗତରେ ହରିଙ୍କ ପ୍ରେମ ଭକ୍ତି ଏତେ ଦୁର୍ଲଭ।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ କଥଂ କରୋମି ସଂହାରମୀଦୃଶଂ ଭକ୍ତମିତ୍ଯହୋ
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ଏମିତି ଭକ୍ତଙ୍କୁ କିପରି ନଶ୍ଟ କରିବି? ହାୟ!
ଅନୁମନ୍ଯ ସ୍ମୃତିଂ ତସ୍ଯ ସଂଜହାର ହରିଃ ସ୍ଵଯମ୍
ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରି, ହରି ନିଜେ ତାଙ୍କର ସ୍ମୃତି ନେଇଲେ।
ଦାନଵୋ ମାଯଯା ଵିଷ୍ଣୋର୍ଵିସସ୍ମାର ପୁନଃ ସ୍ଵକମ୍
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମାୟାରେ, ସେଇ ଦାନବ ପୁଣି ନିଜକୁ ଭୁଲିଗଲେ।