ଜଯଜଯ ଗୁଣସିନ୍ଧୋ କୃଷ୍ଣ ଭକ୍ତୈକବନ୍ଧୋ ବହୁତରଭଯଯୁକ୍ତାନ୍ବାଲକାନ୍ରକ୍ଷ ରକ୍ଷ
"ଜୟ ହେଉ, ଜୟ ହେଉ, ଗୁଣର ସାଗର କୃଷ୍ଣ, ଭକ୍ତଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ବନ୍ଧୁ! ବଡ଼ ଭୟରେ ପଡ଼ିଥିବା ଛୁଆମାନେକୁ ରକ୍ଷା କର, ରକ୍ଷା କର।"
ବାଲାନାଂ ଵିକ୍ଲଵଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ବଲେନ ସହ ମାଧଵଃ
ଛୁଆମାନେ ଭୟଭୀତ ଦେଖି, ମାଧବ ବଳରାମ ସହିତ ଏଗିଅସିଲେ।
ଭଯଂ ନାସ୍ତି ଭଯଂ ନାସ୍ତୀତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଦୁଦ୍ରାଵ ସତ୍ଵରମ୍
"ଭୟ ନାହିଁ, ଭୟ ନାହିଁ" ବୋଲି କହି, ସେ ଦ୍ରୁତ ଆଗକୁ ଦୌଡ଼ିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୃଷ୍ଣଂ ବଲଂ ବାଲା ନନୃତୁର୍ଵିଜହୁର୍ଭଯମ୍
କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମଙ୍କୁ ଦେଖି, ଛୁଆମାନେ ନାଚିଲେ ଏବଂ ଭୟ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣୋ ଦାନଵଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଗ୍ରସନ୍ତଂ ପୁରତଃ ଶିଶୂନ୍
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସାମ୍ନାରେ ଦାନବକୁ ଛୁଆମାନେକୁ ଖାଉଥିବା ଦେଖିଲେ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ ଗର୍ଦଭୋ ବ୍ରହ୍ମଶାପେନ ଶପ୍ତୋ ଦୁର୍ଵାସସା ପୁରା
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ, "ଏହି ଗଧା ପୂର୍ବରୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶାପରେ ଦୁର୍ବାସାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶାପିତ ହୋଇଥିଲା।"
ପାପିଷ୍ଠୋ ମମ ଵଧ୍ଯୋଽଯଂ ମହାବଲପରାକମଃ 4.22.
"ଏହି ଅତ୍ୟନ୍ତ ପାପୀ, ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପ୍ରବଳ, ମୋ ଦ୍ୱାରା ବଧ ହେବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ।"
ଆଦାଯ ବାଲକାନ୍ସର୍ଵାନ୍ଦୂରଂ ଗଚ୍ଛେତ୍ଯୁଵାଚ ହ
ସେ କହିଲେ, "ସମସ୍ତ ଛୁଆମାନେକୁ ନେଇ ଦୂରକୁ ଯାଅ।"
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୃଷ୍ଣଂ ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରୋ ମହାବଲପରାକ୍ରମଃ
କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ଦାନବମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପ୍ରବଳ,
ବଭୂଵାତିଦାହଯୁକ୍ତୋ ମର୍ତୁକାମୋଽତିତେଜସା
ତିନି ଭୟଙ୍କର ରୂପେ ଜ୍ୱଳିଉଠିଲେ, ମୃତ୍ୟୁକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରି, ଅସାଧାରଣ ତେଜରେ ଭରିଯାଇଥିଲେ।
ଉଜ୍ଝିତଂ ସନ୍ତମୀଶଂ ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦୈତ୍ଯୋ ମୁମୋଚ ହ
ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ ଓ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ଦେଖି, ସେଇ ଦାନବ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
କୃଷ୍ଣଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ବଭୂଵାସ୍ଯ ପୁରା ସ୍ମୃତିଃ
କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିବାମାତ୍ରରେ, ତାଙ୍କର ପୂର୍ବ ଜ୍ଞାନ ଫେରିଆସିଲା।
ତେଜଃସ୍ଵରୂପମୀଶଂ ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁଷ୍ଟାଵ ଦାନଵଃ
ତେଜର ରୂପରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେଇ ଦାନବ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଦାନଵ ଉଵାଚ ରାଜ୍ଯହର୍ତା ଚ ଶ୍ରୀହର୍ତା ସୁତଲସ୍ଥଲଦାଯକଃ
ଦାନବ କହିଲେ — ରାଜ୍ୟ ନେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ, ଶ୍ରୀ ହରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ, ସୁତଳ ଲୋକ ଦେଇଥିବା,
ବଲିର୍ଭକ୍ତିଵଶୋ ଵୀରଃ ସର୍ଵେଶୋ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲଃ
ବଲି ଭକ୍ତିରେ ବନ୍ଧା, ହେ ବୀର, ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ଭକ୍ତପ୍ରିୟ,
ମୁନେର୍ଦୁର୍ଵାସସଃ ଶାପାଦୀଦୃଶଂ ଜନ୍ମ କୁତ୍ସିତମ୍
ମୁନି ଦୁର୍ବାସାଙ୍କ ଶାପରେ, ଏମିତି ନିନ୍ଦନୀୟ ଜନ୍ମ ହୋଇଥିଲା।
ଷୋଡଶାରେଣ ଚକ୍ରେଣ ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣେନାତିତେଜସା 4.22.
ଷୋଡଶାର ଚକ୍ର, ଅତି ଧାରାଳୁ ଓ ତେଜସ୍ବୀ, ତୁମେ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ତ୍ଵମଂଶେନ ଵରାହଶ୍ଚ ସମୁଦ୍ଧର୍ତୁଂ ଵସୁନ୍ଧରାମ୍
ତୁମେ ଅଂଶରେ ବରାହ ହୋଇ, ପୃଥିବୀକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଥିଲେ।
ତ୍ଵଂ ନୃସିଂହଃ ସ୍ଵଯଂ ପୂର୍ଣୋ ହିରଣ୍ଯକଶିପୋର୍ଵଧେ
ତୁମେ ସ୍ୱୟଂ ପୂର୍ଣ୍ଣ ନରସିଂହ, ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କ ବଧ ପାଇଁ।
ତ୍ଵଂ ଚ ଵେଦୋଦ୍ଧାରକର୍ତା ମୀନାଂଶେନ ଦଯାନିଧେ
ତୁମେ ମାଛ ଅଂଶରେ, ଦୟାର ସାଗର, ବେଦକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଥିଲେ।
ଶେଷାଧାରଶ୍ଚ କୂର୍ମସ୍ତ୍ଵମଂଶେନ ସୃଷ୍ଟିହେତଵେ
ତୁମେ ଶେଷ ଭାବେ ଧାରକ, କୂର୍ମ ଅଂଶରେ ସୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ଉପକୃତ।
ରାମୋ ଦାଶରଥିସ୍ତ୍ଵଂ ଚ ଜାନକ୍ଯୁଦ୍ଧାରହେତଵେ
ତୁମେ ଦଶରଥଙ୍କ ପୁତ୍ର ରାମ, ଜାନକୀଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବା ପାଇଁ।
କଲଯା ପରଶୁରାମଶ୍ଚ ଜମଦଗ୍ନିସୁତୋ ମହାନ୍
ତୁମେ ଅଂଶରେ ପରଶୁରାମ, ମହାନ ଜମଦଗ୍ନିଙ୍କ ପୁତ୍ର।
ଅଂଶେନ କପିଲସ୍ତ୍ଵଂ ଚ ସିଦ୍ଧାନାଂ ଚ ଗୁରୋର୍ଗୁରୁଃ
ତୁମେ ଅଂଶରେ କପିଳ, ସିଦ୍ଧମାନଙ୍କ ଗୁରୁ, ଗୁରୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଅଂଶେନ ଜ୍ଞାନିନାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ନରନାରାଯଣାଵୃଷୀ
ତୁମେ ଅଂଶରେ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ନର ଓ ନାରାୟଣ ଋଷି।
ଅଧୁନା କୃଷ୍ଣରୂପସ୍ତ୍ଵଂ ପରିପୂର୍ଣତମଃ ସ୍ଵଯମ୍
ଏବେ ତୁମେ କୃଷ୍ଣ ରୂପେ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣତମ ଭାବେ, ସ୍ୱୟଂ ପ୍ରକାଶିତ।
ଯଶୋଦାଜୀଵନୋ ନିତ୍ଯୋ ନନ୍ଦୈକାନନ୍ଦଵର୍ଧନଃ 4.22.
ଯଶୋଦାଙ୍କର ପ୍ରାଣ, ସଦା ଅବିନାଶୀ, ଏବଂ ନନ୍ଦଙ୍କ ଆନନ୍ଦକୁ ଏକମାତ୍ର ବଢ଼ାଇଥିବା ସେଇ।
ଵସୁଦେଵସୁତଃ ଶାନ୍ତୋ ଦେଵକୀଦୁଃଖଭଞ୍ଜନଃ
ବସୁଦେବଙ୍କ ପୁଅ, ଶାନ୍ତ, ଦେବକୀଙ୍କ ଦୁଃଖକୁ ଦୂର କରିଥିବା।
ପୂତନାଯୈ ମାତୃଗତିଂ ପ୍ରଦାତା ଚ କୃପାନିଧିଃ
ପୁତନାକୁ ମାଆର ସ୍ଥାନ ଦେଇଥିଲେ, ଓ ସେ କୃପାର ଭଣ୍ଡାର।
ସ୍ଵେଚ୍ଛାମଯ ଗୁଣାତୀତ ଭକ୍ତାନାଂ ଭଯଭଞ୍ଜନ
ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ତିଆରି, ସମସ୍ତ ଗୁଣ ଉପରେ, ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ଭୟକୁ ଦୂର କରିଥିବା।