ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ ଵୃକ୍ଷାନ୍ଭଙ୍କ୍ତ୍ଵା ଚାଲଯିତ୍ଵା ଫଲାନି ଖାଦତାଭଯମ୍
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ, "ଗଛ ଭାଙ୍ଗିବାକୁ କିମ୍ବା ହଲାଇବାକୁ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ଫଳ ଖାଇବାକୁ କୌଣସି ଭୟ ନାହିଁ।"
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣାଜ୍ଞାଂ ସମାଦାଯ ବାଲକା ବଲଶାଲିନଃ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଛୁଆମାନେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ଆଜ୍ଞାକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ନାନାପ୍ରକାରଵର୍ଣାନି ସ୍ଵାଦୂନି ସୁନ୍ଦରାଣି ଚ
ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଓ ରଙ୍ଗର, ମଧୁର ଓ ସୁନ୍ଦର ଫଳ ଦେଖିଲେ।
କେଚିଦ୍ବଭଞ୍ଜୁର୍ଵୃକ୍ଷାଶ୍ଚ ଚାଲଯାମାସୁରେଵ ଚ
କେହି କେହି ଗଛ ଭାଙ୍ଗିଲେ, ଆଉ କେହି ଗଛକୁ ହଲାଇଲେ।
ଅଵରୁହ୍ଯ ତରୁଭ୍ଯଶ୍ଚ ବାଲକା ବଲଶାଲିନଃ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଛୁଆମାନେ ଗଛରୁ ତଳକୁ ଅବତରିଲେ।
ମହାବଲଂ ମହାକାଯଂ ଘୋରଂ ଗର୍ଦଭରୂପିଣମ୍
ଏକ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବିଶାଳ ଦେହର, ଭୟଙ୍କର ଓ ଗଧା ଆକାରର ପ୍ରାଣୀ ଆସିଲା।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରୁରୁଦୁଃ ସର୍ଵେ ଫଲାନି ତତ୍ଯଜୁର୍ଭିଯା 4.22.
ତାକୁ ଦେଖି ସମସ୍ତ ଛୁଆମାନେ ଭୟରେ କାନ୍ଦିଲେ ଏବଂ ହାତରେ ଥିବା ଫଳ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଅସ୍ମାନ୍ରକ୍ଷ ସମାଗଚ୍ଛ ହେ କୃଷ୍ଣ କରୁଣାନିଧେ
"ହେ କୃଷ୍ଣ, ଦୟାର ସାଗର, ଆସି ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।"
ହେ କୃଷ୍ଣ ହେ କୃଷ୍ଣ ହରେ ମୁରାରେ ଗୋଵିନ୍ଦ ଦାମୋଦର ଦୀନବନ୍ଧୋ
"ହେ କୃଷ୍ଣ, ହେ କୃଷ୍ଣ, ହେ ହରି, ମୁରାରି, ଗୋବିନ୍ଦ, ଦାମୋଦର, ଦୁଃଖୀଙ୍କର ବନ୍ଧୁ!"
ଭଯେଽଭଯେ ଵାଥ ଶୁଭେଽଶୁଭେ ଵା ସୁଖେଷୁ ଦୁଃଖେଷୁ ଚ ଦୀନନାଥ
"ଭୟ ହେଉ କି ନ ହେଉ, ଭଲ କି ଖରାପ, ସୁଖ କି ଦୁଃଖ, ହେ ଦୁଃଖୀଙ୍କର ନାଥ!"
ଜଯଜଯ ଗୁଣସିନ୍ଧୋ କୃଷ୍ଣ ଭକ୍ତୈକବନ୍ଧୋ ବହୁତରଭଯଯୁକ୍ତାନ୍ବାଲକାନ୍ରକ୍ଷ ରକ୍ଷ
"ଜୟ ହେଉ, ଜୟ ହେଉ, ଗୁଣର ସାଗର କୃଷ୍ଣ, ଭକ୍ତଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ବନ୍ଧୁ! ବଡ଼ ଭୟରେ ପଡ଼ିଥିବା ଛୁଆମାନେକୁ ରକ୍ଷା କର, ରକ୍ଷା କର।"
ବାଲାନାଂ ଵିକ୍ଲଵଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ବଲେନ ସହ ମାଧଵଃ
ଛୁଆମାନେ ଭୟଭୀତ ଦେଖି, ମାଧବ ବଳରାମ ସହିତ ଏଗିଅସିଲେ।
ଭଯଂ ନାସ୍ତି ଭଯଂ ନାସ୍ତୀତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଦୁଦ୍ରାଵ ସତ୍ଵରମ୍
"ଭୟ ନାହିଁ, ଭୟ ନାହିଁ" ବୋଲି କହି, ସେ ଦ୍ରୁତ ଆଗକୁ ଦୌଡ଼ିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୃଷ୍ଣଂ ବଲଂ ବାଲା ନନୃତୁର୍ଵିଜହୁର୍ଭଯମ୍
କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମଙ୍କୁ ଦେଖି, ଛୁଆମାନେ ନାଚିଲେ ଏବଂ ଭୟ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣୋ ଦାନଵଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଗ୍ରସନ୍ତଂ ପୁରତଃ ଶିଶୂନ୍
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସାମ୍ନାରେ ଦାନବକୁ ଛୁଆମାନେକୁ ଖାଉଥିବା ଦେଖିଲେ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ ଗର୍ଦଭୋ ବ୍ରହ୍ମଶାପେନ ଶପ୍ତୋ ଦୁର୍ଵାସସା ପୁରା
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ, "ଏହି ଗଧା ପୂର୍ବରୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶାପରେ ଦୁର୍ବାସାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶାପିତ ହୋଇଥିଲା।"
ପାପିଷ୍ଠୋ ମମ ଵଧ୍ଯୋଽଯଂ ମହାବଲପରାକମଃ 4.22.
"ଏହି ଅତ୍ୟନ୍ତ ପାପୀ, ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପ୍ରବଳ, ମୋ ଦ୍ୱାରା ବଧ ହେବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ।"
ଆଦାଯ ବାଲକାନ୍ସର୍ଵାନ୍ଦୂରଂ ଗଚ୍ଛେତ୍ଯୁଵାଚ ହ
ସେ କହିଲେ, "ସମସ୍ତ ଛୁଆମାନେକୁ ନେଇ ଦୂରକୁ ଯାଅ।"
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୃଷ୍ଣଂ ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରୋ ମହାବଲପରାକ୍ରମଃ
କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ଦାନବମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପ୍ରବଳ,
ବଭୂଵାତିଦାହଯୁକ୍ତୋ ମର୍ତୁକାମୋଽତିତେଜସା
ତିନି ଭୟଙ୍କର ରୂପେ ଜ୍ୱଳିଉଠିଲେ, ମୃତ୍ୟୁକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରି, ଅସାଧାରଣ ତେଜରେ ଭରିଯାଇଥିଲେ।
ଉଜ୍ଝିତଂ ସନ୍ତମୀଶଂ ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦୈତ୍ଯୋ ମୁମୋଚ ହ
ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ ଓ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ଦେଖି, ସେଇ ଦାନବ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
କୃଷ୍ଣଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ବଭୂଵାସ୍ଯ ପୁରା ସ୍ମୃତିଃ
କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିବାମାତ୍ରରେ, ତାଙ୍କର ପୂର୍ବ ଜ୍ଞାନ ଫେରିଆସିଲା।
ତେଜଃସ୍ଵରୂପମୀଶଂ ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁଷ୍ଟାଵ ଦାନଵଃ
ତେଜର ରୂପରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେଇ ଦାନବ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଦାନଵ ଉଵାଚ ରାଜ୍ଯହର୍ତା ଚ ଶ୍ରୀହର୍ତା ସୁତଲସ୍ଥଲଦାଯକଃ
ଦାନବ କହିଲେ — ରାଜ୍ୟ ନେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ, ଶ୍ରୀ ହରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ, ସୁତଳ ଲୋକ ଦେଇଥିବା,
ବଲିର୍ଭକ୍ତିଵଶୋ ଵୀରଃ ସର୍ଵେଶୋ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲଃ
ବଲି ଭକ୍ତିରେ ବନ୍ଧା, ହେ ବୀର, ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ଭକ୍ତପ୍ରିୟ,
ମୁନେର୍ଦୁର୍ଵାସସଃ ଶାପାଦୀଦୃଶଂ ଜନ୍ମ କୁତ୍ସିତମ୍
ମୁନି ଦୁର୍ବାସାଙ୍କ ଶାପରେ, ଏମିତି ନିନ୍ଦନୀୟ ଜନ୍ମ ହୋଇଥିଲା।
ଷୋଡଶାରେଣ ଚକ୍ରେଣ ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣେନାତିତେଜସା 4.22.
ଷୋଡଶାର ଚକ୍ର, ଅତି ଧାରାଳୁ ଓ ତେଜସ୍ବୀ, ତୁମେ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ତ୍ଵମଂଶେନ ଵରାହଶ୍ଚ ସମୁଦ୍ଧର୍ତୁଂ ଵସୁନ୍ଧରାମ୍
ତୁମେ ଅଂଶରେ ବରାହ ହୋଇ, ପୃଥିବୀକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଥିଲେ।
ତ୍ଵଂ ନୃସିଂହଃ ସ୍ଵଯଂ ପୂର୍ଣୋ ହିରଣ୍ଯକଶିପୋର୍ଵଧେ
ତୁମେ ସ୍ୱୟଂ ପୂର୍ଣ୍ଣ ନରସିଂହ, ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କ ବଧ ପାଇଁ।
ତ୍ଵଂ ଚ ଵେଦୋଦ୍ଧାରକର୍ତା ମୀନାଂଶେନ ଦଯାନିଧେ
ତୁମେ ମାଛ ଅଂଶରେ, ଦୟାର ସାଗର, ବେଦକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଥିଲେ।