ଶତହସ୍ତପରିମିତା ଜିହ୍ଵା ଲୋଲା ଭଯାନକା
ତାଙ୍କର ଜିଭ ଶତହସ୍ତ ଲମ୍ବା, ଚଞ୍ଚଳ ଓ ଭୟଙ୍କର ଥିଲା।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାଲଵନଂ ବାଲା ହର୍ଷମାପୁରନିନ୍ଦିତାଃ
ତାଳ ଜଙ୍ଗଲ ଦେଖି, ଦୋଷ ନଥିବା ପିଲାମାନେ ଅତି ଖୁସି ହେଲେ।
ବାଲା ଊଚୁଃ ମହାବଲ ବଲଭ୍ରାତଃ ସମସ୍ତବଲିନାଂ ଵର
ପିଲାମାନେ କହିଲେ: ହେ ମହାବଳୀ, ବଳର ଭାଇ, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ,
ଅଵଧାନଂ କୁରୁ ଵିଭୋ କ୍ଷଣାର୍ଦ୍ଧଂ ନୋ ନିଵେଦନେ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆମର ଅନୁରୋଧକୁ ଅର୍ଧ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମାତ୍ର ଧ୍ୟାନ ଦିଅ।
ସ୍ଵାଦୂନି ସୁନ୍ଦରାଣ୍ଯେଵ ପଶ୍ଯ ତାଲଫଲାନି ଚ
ଏହି ଜଙ୍ଗଲରେ ଦେଖ, କେତେ ମିଠା ଓ ସୁନ୍ଦର ତାଳ ଫଳ ଅଛି।
ନାନାଵର୍ଣାନି ପୁଷ୍ପାଣି ପକ୍ଵାନି ଦୁର୍ଲଭାନି ଚ
ଏଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ଫୁଲ ଓ ଦୁର୍ଲଭ ପକ୍କା ଫଳ ମିଳିଥାଏ।
କିଂ ତ୍ଵତ୍ର ଦୈତ୍ଯୋ ବଲଵାନ୍ଖରରୂପୀ ଚ ଧେନୁକଃ 4.22.
କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେନୁକ ଦାନବ ଗଧା ଆକାରେ ଅଛି।
ଦୁର୍ନିଵାର୍ଯଶ୍ଚ ସର୍ଵେଷାଂ କଂସସ୍ଯ ସଚିଵୋ ମହାନ୍
ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଅତି ଦୁର୍ଜୟ ଓ କଂସଙ୍କ ମହାମନ୍ତ୍ରୀ।
ସୁଵିଚାର୍ଯ ଜଗତ୍କାନ୍ତ ଵଦ ନୋ ଵଦତାଂ ଵର
ହେ ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କର ପ୍ରିୟ, ଭଲଭାବେ ଚିନ୍ତା କରି, ଆମକୁ କହ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବକ୍ତା।
ବାଲକାନାଂ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଭଗଵାନ୍ମଧୁସୂଦନଃ
ପିଲାମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଭଗବାନ ମଧୁସୂଦନ
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ ଵୃକ୍ଷାନ୍ଭଙ୍କ୍ତ୍ଵା ଚାଲଯିତ୍ଵା ଫଲାନି ଖାଦତାଭଯମ୍
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ, "ଗଛ ଭାଙ୍ଗିବାକୁ କିମ୍ବା ହଲାଇବାକୁ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ଫଳ ଖାଇବାକୁ କୌଣସି ଭୟ ନାହିଁ।"
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣାଜ୍ଞାଂ ସମାଦାଯ ବାଲକା ବଲଶାଲିନଃ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଛୁଆମାନେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ଆଜ୍ଞାକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ନାନାପ୍ରକାରଵର୍ଣାନି ସ୍ଵାଦୂନି ସୁନ୍ଦରାଣି ଚ
ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଓ ରଙ୍ଗର, ମଧୁର ଓ ସୁନ୍ଦର ଫଳ ଦେଖିଲେ।
କେଚିଦ୍ବଭଞ୍ଜୁର୍ଵୃକ୍ଷାଶ୍ଚ ଚାଲଯାମାସୁରେଵ ଚ
କେହି କେହି ଗଛ ଭାଙ୍ଗିଲେ, ଆଉ କେହି ଗଛକୁ ହଲାଇଲେ।
ଅଵରୁହ୍ଯ ତରୁଭ୍ଯଶ୍ଚ ବାଲକା ବଲଶାଲିନଃ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଛୁଆମାନେ ଗଛରୁ ତଳକୁ ଅବତରିଲେ।
ମହାବଲଂ ମହାକାଯଂ ଘୋରଂ ଗର୍ଦଭରୂପିଣମ୍
ଏକ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବିଶାଳ ଦେହର, ଭୟଙ୍କର ଓ ଗଧା ଆକାରର ପ୍ରାଣୀ ଆସିଲା।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରୁରୁଦୁଃ ସର୍ଵେ ଫଲାନି ତତ୍ଯଜୁର୍ଭିଯା 4.22.
ତାକୁ ଦେଖି ସମସ୍ତ ଛୁଆମାନେ ଭୟରେ କାନ୍ଦିଲେ ଏବଂ ହାତରେ ଥିବା ଫଳ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଅସ୍ମାନ୍ରକ୍ଷ ସମାଗଚ୍ଛ ହେ କୃଷ୍ଣ କରୁଣାନିଧେ
"ହେ କୃଷ୍ଣ, ଦୟାର ସାଗର, ଆସି ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।"
ହେ କୃଷ୍ଣ ହେ କୃଷ୍ଣ ହରେ ମୁରାରେ ଗୋଵିନ୍ଦ ଦାମୋଦର ଦୀନବନ୍ଧୋ
"ହେ କୃଷ୍ଣ, ହେ କୃଷ୍ଣ, ହେ ହରି, ମୁରାରି, ଗୋବିନ୍ଦ, ଦାମୋଦର, ଦୁଃଖୀଙ୍କର ବନ୍ଧୁ!"
ଭଯେଽଭଯେ ଵାଥ ଶୁଭେଽଶୁଭେ ଵା ସୁଖେଷୁ ଦୁଃଖେଷୁ ଚ ଦୀନନାଥ
"ଭୟ ହେଉ କି ନ ହେଉ, ଭଲ କି ଖରାପ, ସୁଖ କି ଦୁଃଖ, ହେ ଦୁଃଖୀଙ୍କର ନାଥ!"
ଜଯଜଯ ଗୁଣସିନ୍ଧୋ କୃଷ୍ଣ ଭକ୍ତୈକବନ୍ଧୋ ବହୁତରଭଯଯୁକ୍ତାନ୍ବାଲକାନ୍ରକ୍ଷ ରକ୍ଷ
"ଜୟ ହେଉ, ଜୟ ହେଉ, ଗୁଣର ସାଗର କୃଷ୍ଣ, ଭକ୍ତଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ବନ୍ଧୁ! ବଡ଼ ଭୟରେ ପଡ଼ିଥିବା ଛୁଆମାନେକୁ ରକ୍ଷା କର, ରକ୍ଷା କର।"
ବାଲାନାଂ ଵିକ୍ଲଵଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ବଲେନ ସହ ମାଧଵଃ
ଛୁଆମାନେ ଭୟଭୀତ ଦେଖି, ମାଧବ ବଳରାମ ସହିତ ଏଗିଅସିଲେ।
ଭଯଂ ନାସ୍ତି ଭଯଂ ନାସ୍ତୀତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଦୁଦ୍ରାଵ ସତ୍ଵରମ୍
"ଭୟ ନାହିଁ, ଭୟ ନାହିଁ" ବୋଲି କହି, ସେ ଦ୍ରୁତ ଆଗକୁ ଦୌଡ଼ିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୃଷ୍ଣଂ ବଲଂ ବାଲା ନନୃତୁର୍ଵିଜହୁର୍ଭଯମ୍
କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମଙ୍କୁ ଦେଖି, ଛୁଆମାନେ ନାଚିଲେ ଏବଂ ଭୟ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣୋ ଦାନଵଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଗ୍ରସନ୍ତଂ ପୁରତଃ ଶିଶୂନ୍
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସାମ୍ନାରେ ଦାନବକୁ ଛୁଆମାନେକୁ ଖାଉଥିବା ଦେଖିଲେ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ ଗର୍ଦଭୋ ବ୍ରହ୍ମଶାପେନ ଶପ୍ତୋ ଦୁର୍ଵାସସା ପୁରା
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ, "ଏହି ଗଧା ପୂର୍ବରୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶାପରେ ଦୁର୍ବାସାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶାପିତ ହୋଇଥିଲା।"
ପାପିଷ୍ଠୋ ମମ ଵଧ୍ଯୋଽଯଂ ମହାବଲପରାକମଃ 4.22.
"ଏହି ଅତ୍ୟନ୍ତ ପାପୀ, ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପ୍ରବଳ, ମୋ ଦ୍ୱାରା ବଧ ହେବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ।"
ଆଦାଯ ବାଲକାନ୍ସର୍ଵାନ୍ଦୂରଂ ଗଚ୍ଛେତ୍ଯୁଵାଚ ହ
ସେ କହିଲେ, "ସମସ୍ତ ଛୁଆମାନେକୁ ନେଇ ଦୂରକୁ ଯାଅ।"
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୃଷ୍ଣଂ ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରୋ ମହାବଲପରାକ୍ରମଃ
କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ଦାନବମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପ୍ରବଳ,
ବଭୂଵାତିଦାହଯୁକ୍ତୋ ମର୍ତୁକାମୋଽତିତେଜସା
ତିନି ଭୟଙ୍କର ରୂପେ ଜ୍ୱଳିଉଠିଲେ, ମୃତ୍ୟୁକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରି, ଅସାଧାରଣ ତେଜରେ ଭରିଯାଇଥିଲେ।