ଭକ୍ତଧ୍ଯାନାଯ ସେଵାଯୈ ନାନାରୂପଧରଂ ଵରମ୍
ଭକ୍ତି, ଧ୍ୟାନ ଓ ସେବା ପାଇଁ, ସେ ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ।
କୁତ୍ରଚିଦ୍ରାଧଯା ସାର୍ଧଂ ଗଚ୍ଛନ୍ତଂ ରାସମଂଡଲମ୍ 4.21.
କେଉଁଠି ରାଧାଙ୍କ ସହ ଏକାସାଥି ରାସମଣ୍ଡଳକୁ ଯାଉଛନ୍ତି—
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ 4.21.
ନାରାୟଣ କହିଲେ:
ଶୁକ୍ଲରକ୍ତପୀତଶ୍ଯାମାଭିଧାନଗୁଣଶାଲିନେ 4.21.
ହେ ଶୁଭ ଗୁଣର ଧାମ, ଯିଏ ଧଳା, ଲାଲ, ହଳଦିଆ ଓ କଳା ନାମରେ ପରିଚିତ, ତୁମେ ଅନେକ ଗୁଣରେ ଭରିପୁରିଛ।
ରାଜତ୍ଵଂ ଚିରଜୀଵିତ୍ଵଂ ସୁଧିଯୋ ଗଣଯନ୍ତି କିମ୍ 4.21.
ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ ରାଜତ୍ୱ କିମ୍ବା ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ କୁ କାହିଁକି ମୂଲ୍ୟବାନ ଭାବେ ଗଣନା କରନ୍ତି?
ସ୍ତୋତ୍ରଂ ତସ୍ମୈ ପୁରା ଦତ୍ତଂ ବ୍ରହ୍ମଣା ତତ୍ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍ 4.21.
ତାଙ୍କୁ, ବ୍ରହ୍ମା ପୂର୍ବେ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ଷ୍ଟୋତ୍ର ଦେଇଥିଲେ।
ଯା ଯସ୍ଯ ଵିଦ୍ଯା ପ୍ରାଚୀନା ନ ତାଂ ତ୍ଯଜତି ନିଶ୍ଚିତମ୍ ସୁଖଦଂ ମୋକ୍ଷଦଂ ସାରଂ ଭଵବନ୍ଧଵିମୋଚନମ୍
ଯେଉଁ ଜ୍ଞାନ ପୂର୍ବରୁ ଅର୍ଜିତ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସେଠାରୁ ବ୍ୟକ୍ତି ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୁଏ ନାହିଁ; ଏହି ଜ୍ଞାନ ସୁଖ, ମୋକ୍ଷ, ସାର ଓ ସଂସାର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ।
ଏକଦା ରାଧିକାନାଥୋ ବଲେନ ସହ ବାଲକୈଃ
ଏକଥର, ରାଧିକାଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ବଳରାମ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପିଲାମାନଙ୍କ ସହିତ ଥିଲେ।
ଵୃକ୍ଷାଣାଂ ରକ୍ଷିତା ଦୈତ୍ଯଃ ଖର ରୂପୀ ଚ ଧେନୁକଃ
ଗଛମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ଦେନୁକ ନାମକ ଦାନବ ଗଧା ଆକାର ଧାରଣ କରିଥିଲା।
ଶରୀରଂ ପର୍ଵତସମଂ କୂପତୁଲ୍ଯେ ଚ ଲୋଚନେ
ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ଶରୀର ପାହାଡ଼ ପରି ବଡ଼, ଆଖି ଉପରେ କୁଆଁ ପରି ଗଭୀର ଥିଲା।
ଶତହସ୍ତପରିମିତା ଜିହ୍ଵା ଲୋଲା ଭଯାନକା
ତାଙ୍କର ଜିଭ ଶତହସ୍ତ ଲମ୍ବା, ଚଞ୍ଚଳ ଓ ଭୟଙ୍କର ଥିଲା।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାଲଵନଂ ବାଲା ହର୍ଷମାପୁରନିନ୍ଦିତାଃ
ତାଳ ଜଙ୍ଗଲ ଦେଖି, ଦୋଷ ନଥିବା ପିଲାମାନେ ଅତି ଖୁସି ହେଲେ।
ବାଲା ଊଚୁଃ ମହାବଲ ବଲଭ୍ରାତଃ ସମସ୍ତବଲିନାଂ ଵର
ପିଲାମାନେ କହିଲେ: ହେ ମହାବଳୀ, ବଳର ଭାଇ, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ,
ଅଵଧାନଂ କୁରୁ ଵିଭୋ କ୍ଷଣାର୍ଦ୍ଧଂ ନୋ ନିଵେଦନେ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆମର ଅନୁରୋଧକୁ ଅର୍ଧ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମାତ୍ର ଧ୍ୟାନ ଦିଅ।
ସ୍ଵାଦୂନି ସୁନ୍ଦରାଣ୍ଯେଵ ପଶ୍ଯ ତାଲଫଲାନି ଚ
ଏହି ଜଙ୍ଗଲରେ ଦେଖ, କେତେ ମିଠା ଓ ସୁନ୍ଦର ତାଳ ଫଳ ଅଛି।
ନାନାଵର୍ଣାନି ପୁଷ୍ପାଣି ପକ୍ଵାନି ଦୁର୍ଲଭାନି ଚ
ଏଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ଫୁଲ ଓ ଦୁର୍ଲଭ ପକ୍କା ଫଳ ମିଳିଥାଏ।
କିଂ ତ୍ଵତ୍ର ଦୈତ୍ଯୋ ବଲଵାନ୍ଖରରୂପୀ ଚ ଧେନୁକଃ 4.22.
କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେନୁକ ଦାନବ ଗଧା ଆକାରେ ଅଛି।
ଦୁର୍ନିଵାର୍ଯଶ୍ଚ ସର୍ଵେଷାଂ କଂସସ୍ଯ ସଚିଵୋ ମହାନ୍
ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଅତି ଦୁର୍ଜୟ ଓ କଂସଙ୍କ ମହାମନ୍ତ୍ରୀ।
ସୁଵିଚାର୍ଯ ଜଗତ୍କାନ୍ତ ଵଦ ନୋ ଵଦତାଂ ଵର
ହେ ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କର ପ୍ରିୟ, ଭଲଭାବେ ଚିନ୍ତା କରି, ଆମକୁ କହ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବକ୍ତା।
ବାଲକାନାଂ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଭଗଵାନ୍ମଧୁସୂଦନଃ
ପିଲାମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଭଗବାନ ମଧୁସୂଦନ
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ ଵୃକ୍ଷାନ୍ଭଙ୍କ୍ତ୍ଵା ଚାଲଯିତ୍ଵା ଫଲାନି ଖାଦତାଭଯମ୍
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ, "ଗଛ ଭାଙ୍ଗିବାକୁ କିମ୍ବା ହଲାଇବାକୁ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ଫଳ ଖାଇବାକୁ କୌଣସି ଭୟ ନାହିଁ।"
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣାଜ୍ଞାଂ ସମାଦାଯ ବାଲକା ବଲଶାଲିନଃ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଛୁଆମାନେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ଆଜ୍ଞାକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ନାନାପ୍ରକାରଵର୍ଣାନି ସ୍ଵାଦୂନି ସୁନ୍ଦରାଣି ଚ
ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଓ ରଙ୍ଗର, ମଧୁର ଓ ସୁନ୍ଦର ଫଳ ଦେଖିଲେ।
କେଚିଦ୍ବଭଞ୍ଜୁର୍ଵୃକ୍ଷାଶ୍ଚ ଚାଲଯାମାସୁରେଵ ଚ
କେହି କେହି ଗଛ ଭାଙ୍ଗିଲେ, ଆଉ କେହି ଗଛକୁ ହଲାଇଲେ।
ଅଵରୁହ୍ଯ ତରୁଭ୍ଯଶ୍ଚ ବାଲକା ବଲଶାଲିନଃ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଛୁଆମାନେ ଗଛରୁ ତଳକୁ ଅବତରିଲେ।
ମହାବଲଂ ମହାକାଯଂ ଘୋରଂ ଗର୍ଦଭରୂପିଣମ୍
ଏକ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବିଶାଳ ଦେହର, ଭୟଙ୍କର ଓ ଗଧା ଆକାରର ପ୍ରାଣୀ ଆସିଲା।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରୁରୁଦୁଃ ସର୍ଵେ ଫଲାନି ତତ୍ଯଜୁର୍ଭିଯା 4.22.
ତାକୁ ଦେଖି ସମସ୍ତ ଛୁଆମାନେ ଭୟରେ କାନ୍ଦିଲେ ଏବଂ ହାତରେ ଥିବା ଫଳ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଅସ୍ମାନ୍ରକ୍ଷ ସମାଗଚ୍ଛ ହେ କୃଷ୍ଣ କରୁଣାନିଧେ
"ହେ କୃଷ୍ଣ, ଦୟାର ସାଗର, ଆସି ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।"
ହେ କୃଷ୍ଣ ହେ କୃଷ୍ଣ ହରେ ମୁରାରେ ଗୋଵିନ୍ଦ ଦାମୋଦର ଦୀନବନ୍ଧୋ
"ହେ କୃଷ୍ଣ, ହେ କୃଷ୍ଣ, ହେ ହରି, ମୁରାରି, ଗୋବିନ୍ଦ, ଦାମୋଦର, ଦୁଃଖୀଙ୍କର ବନ୍ଧୁ!"
ଭଯେଽଭଯେ ଵାଥ ଶୁଭେଽଶୁଭେ ଵା ସୁଖେଷୁ ଦୁଃଖେଷୁ ଚ ଦୀନନାଥ
"ଭୟ ହେଉ କି ନ ହେଉ, ଭଲ କି ଖରାପ, ସୁଖ କି ଦୁଃଖ, ହେ ଦୁଃଖୀଙ୍କର ନାଥ!"