କାଲସୂତ୍ରଂ ଚ ତେ ଯାନ୍ତି ଯାଵଚ୍ଚନ୍ଦ୍ରଦିଵାକରୌ
ସେମାନେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ରହିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କାଳସୂତ୍ର ନରକକୁ ଯାଆନ୍ତି।
ଆନନ୍ଦଯୁକ୍ତୋ ନନ୍ଦଶ୍ଚ ତମୁଵାଚ ସ୍ମିତାନନଃ ପୌର୍ଵାପରୀଯଂ ପୂଜେତି ମହେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ
ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ହସିଥିବା ନନ୍ଦ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ଏହି ପୁରାତନ ଓ ଭବିଷ୍ୟତ ପୂଜା ମହାତ୍ମା ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ।'
ପୂଜଯନ୍ତି ଵ୍ରଜସ୍ଥାଶ୍ଚ ମହେନ୍ଦ୍ରଂ ପୁରୁଷକ୍ରମାତ୍ 4.21.
ବ୍ରଜର ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି।
ହସ୍ତୀ ସମୁଦ୍ରାଦାଦାଯ କରେଣ ଜଲମୀପ୍ସିତମ୍ 4.21.
ହାତୀ ତାଙ୍କର ଶୁଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ସମୁଦ୍ରରୁ ଚାହିଁଥିବା ପାଣି ନେଉଛି।
ଯସ୍ଯାଜ୍ଞଯା ସଦା ଵାତି ଜଗତ୍ପ୍ରାଣୋ ଜଗତ୍ତ୍ରଯେ 4.21.
ଯାହାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ତିନି ଜଗତର ପ୍ରାଣବାୟୁ ସଦା ବହୁଛି।
ନିମେଷାଦ୍ଯସ୍ଯ ପତନଂ ନିର୍ଗୁଣସ୍ଯାତ୍ମନଃ ପ୍ରଭୋଃ
ଯାହାଙ୍କର ନିମେଷ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଚଳନ, ସେଇ ନିର୍ଗୁଣ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଅନୁସରିତ।
ପର୍ଵତସ୍ଯମୁନୀଂଦ୍ରାଣାଂ ଚକାର ପୂଜନଂ ତଦା 4.21.
ସେତିବେଳେ ସେ ପାହାଡ଼ ଓ ମୁନିମାନଙ୍କର ପୂଜା କଲେ।
ସ୍ତୁତ୍ଵା ନତ୍ଵା ରାମକୃଷ୍ଣୌ ମୁନଯୋ ବ୍ରାହ୍ମଣା ଯଯୁଃ 4.21.
ମୁନି ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି ଓ ନମସ୍କାର କରି ବିଦାୟ ନେଲେ।
ଯତ୍ର ଗେହେ ସ୍ତୋତ୍ରମିଦଂ ଯଶ୍ଚ ଜାନାତି ପୁଣ୍ଯଵାନ୍
ଯେଉଁ ଘରେ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ପୁଣ୍ୟବାନ ବ୍ୟକ୍ତି ଜାଣିଛନ୍ତି—
ସହାମରଗଣଂ ମୋଘଂ ଚକାରସ୍ତଂଭନଂ ଵିଭୁଃ 4.21.
ଭଗବାନ୍ ସମସ୍ତ ଦେବମାନଙ୍କର ଉଦ୍ୟମକୁ ବ୍ୟର୍ଥ କରି, ସେମାନେ ଅଚଳ ହୋଇଗଲେ।
ଭକ୍ତଧ୍ଯାନାଯ ସେଵାଯୈ ନାନାରୂପଧରଂ ଵରମ୍
ଭକ୍ତି, ଧ୍ୟାନ ଓ ସେବା ପାଇଁ, ସେ ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ।
କୁତ୍ରଚିଦ୍ରାଧଯା ସାର୍ଧଂ ଗଚ୍ଛନ୍ତଂ ରାସମଂଡଲମ୍ 4.21.
କେଉଁଠି ରାଧାଙ୍କ ସହ ଏକାସାଥି ରାସମଣ୍ଡଳକୁ ଯାଉଛନ୍ତି—
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ 4.21.
ନାରାୟଣ କହିଲେ:
ଶୁକ୍ଲରକ୍ତପୀତଶ୍ଯାମାଭିଧାନଗୁଣଶାଲିନେ 4.21.
ହେ ଶୁଭ ଗୁଣର ଧାମ, ଯିଏ ଧଳା, ଲାଲ, ହଳଦିଆ ଓ କଳା ନାମରେ ପରିଚିତ, ତୁମେ ଅନେକ ଗୁଣରେ ଭରିପୁରିଛ।
ରାଜତ୍ଵଂ ଚିରଜୀଵିତ୍ଵଂ ସୁଧିଯୋ ଗଣଯନ୍ତି କିମ୍ 4.21.
ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ ରାଜତ୍ୱ କିମ୍ବା ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ କୁ କାହିଁକି ମୂଲ୍ୟବାନ ଭାବେ ଗଣନା କରନ୍ତି?
ସ୍ତୋତ୍ରଂ ତସ୍ମୈ ପୁରା ଦତ୍ତଂ ବ୍ରହ୍ମଣା ତତ୍ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍ 4.21.
ତାଙ୍କୁ, ବ୍ରହ୍ମା ପୂର୍ବେ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ଷ୍ଟୋତ୍ର ଦେଇଥିଲେ।
ଯା ଯସ୍ଯ ଵିଦ୍ଯା ପ୍ରାଚୀନା ନ ତାଂ ତ୍ଯଜତି ନିଶ୍ଚିତମ୍ ସୁଖଦଂ ମୋକ୍ଷଦଂ ସାରଂ ଭଵବନ୍ଧଵିମୋଚନମ୍
ଯେଉଁ ଜ୍ଞାନ ପୂର୍ବରୁ ଅର୍ଜିତ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସେଠାରୁ ବ୍ୟକ୍ତି ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୁଏ ନାହିଁ; ଏହି ଜ୍ଞାନ ସୁଖ, ମୋକ୍ଷ, ସାର ଓ ସଂସାର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ।
ଏକଦା ରାଧିକାନାଥୋ ବଲେନ ସହ ବାଲକୈଃ
ଏକଥର, ରାଧିକାଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ବଳରାମ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପିଲାମାନଙ୍କ ସହିତ ଥିଲେ।
ଵୃକ୍ଷାଣାଂ ରକ୍ଷିତା ଦୈତ୍ଯଃ ଖର ରୂପୀ ଚ ଧେନୁକଃ
ଗଛମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ଦେନୁକ ନାମକ ଦାନବ ଗଧା ଆକାର ଧାରଣ କରିଥିଲା।
ଶରୀରଂ ପର୍ଵତସମଂ କୂପତୁଲ୍ଯେ ଚ ଲୋଚନେ
ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ଶରୀର ପାହାଡ଼ ପରି ବଡ଼, ଆଖି ଉପରେ କୁଆଁ ପରି ଗଭୀର ଥିଲା।
ଶତହସ୍ତପରିମିତା ଜିହ୍ଵା ଲୋଲା ଭଯାନକା
ତାଙ୍କର ଜିଭ ଶତହସ୍ତ ଲମ୍ବା, ଚଞ୍ଚଳ ଓ ଭୟଙ୍କର ଥିଲା।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାଲଵନଂ ବାଲା ହର୍ଷମାପୁରନିନ୍ଦିତାଃ
ତାଳ ଜଙ୍ଗଲ ଦେଖି, ଦୋଷ ନଥିବା ପିଲାମାନେ ଅତି ଖୁସି ହେଲେ।
ବାଲା ଊଚୁଃ ମହାବଲ ବଲଭ୍ରାତଃ ସମସ୍ତବଲିନାଂ ଵର
ପିଲାମାନେ କହିଲେ: ହେ ମହାବଳୀ, ବଳର ଭାଇ, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ,
ଅଵଧାନଂ କୁରୁ ଵିଭୋ କ୍ଷଣାର୍ଦ୍ଧଂ ନୋ ନିଵେଦନେ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆମର ଅନୁରୋଧକୁ ଅର୍ଧ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମାତ୍ର ଧ୍ୟାନ ଦିଅ।
ସ୍ଵାଦୂନି ସୁନ୍ଦରାଣ୍ଯେଵ ପଶ୍ଯ ତାଲଫଲାନି ଚ
ଏହି ଜଙ୍ଗଲରେ ଦେଖ, କେତେ ମିଠା ଓ ସୁନ୍ଦର ତାଳ ଫଳ ଅଛି।
ନାନାଵର୍ଣାନି ପୁଷ୍ପାଣି ପକ୍ଵାନି ଦୁର୍ଲଭାନି ଚ
ଏଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ଫୁଲ ଓ ଦୁର୍ଲଭ ପକ୍କା ଫଳ ମିଳିଥାଏ।
କିଂ ତ୍ଵତ୍ର ଦୈତ୍ଯୋ ବଲଵାନ୍ଖରରୂପୀ ଚ ଧେନୁକଃ 4.22.
କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେନୁକ ଦାନବ ଗଧା ଆକାରେ ଅଛି।
ଦୁର୍ନିଵାର୍ଯଶ୍ଚ ସର୍ଵେଷାଂ କଂସସ୍ଯ ସଚିଵୋ ମହାନ୍
ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଅତି ଦୁର୍ଜୟ ଓ କଂସଙ୍କ ମହାମନ୍ତ୍ରୀ।
ସୁଵିଚାର୍ଯ ଜଗତ୍କାନ୍ତ ଵଦ ନୋ ଵଦତାଂ ଵର
ହେ ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କର ପ୍ରିୟ, ଭଲଭାବେ ଚିନ୍ତା କରି, ଆମକୁ କହ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବକ୍ତା।
ବାଲକାନାଂ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଭଗଵାନ୍ମଧୁସୂଦନଃ
ପିଲାମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଭଗବାନ ମଧୁସୂଦନ