ସ୍ଵଯଂ ମହଦ୍ଵିରାଡ୍ରୂପଂ ଵିଶ୍ଵୌଘଂ ଯସ୍ଯ ଲୋମସୁ
ସେ ନିଜେ ବିଶାଳ ବିଶ୍ୱର ରୂପ, ତାଙ୍କର ଲୋମରେ ଅନେକ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ବସିଛି।
ନାନାଵତାରଂ ବିଭ୍ରନ୍ତଂ ବୀଜଂ ତେଷାଂ ସନାତନମ୍ 1.18.
ସେ ବିଭିନ୍ନ ଅବତାର ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସମସ୍ତଙ୍କର ଶାଶ୍ୱତ ମୂଳ।
ପ୍ରାଣରୂପଂ ପ୍ରାଣିନାଂ ଚ ପରମାତ୍ମାନମୀଶ୍ଵରମ୍
ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ପ୍ରାଣ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମା ଏବଂ ନାୟକ।
ନିର୍ଲକ୍ଷ୍ଯଂ ଚ ନିରୀହଂ ଚ ସାରଂ ଵାଙ୍ମନସୋଃ ପରମ୍
ସେ ଅଲକ୍ଷ୍ୟ ଏବଂ ନିର୍ଲିପ୍ତ, ବାଣୀ ଓ ମନସର ସୀମାକୁ ଅଟିକିଯାଏ।
ପଞ୍ଚଵକ୍ତ୍ରଶ୍ଚତୁର୍ଵକ୍ତ୍ରୋ ଗଜଵକ୍ତ୍ରଃ ଷଡାନନଃ
ସେ ପାଞ୍ଚମୁଖୀ, ଚତୁର୍ମୁଖୀ, ହାତୀମୁଖୀ ଏବଂ ଷଡ଼ମୁଖୀ।
ଯଂ ସ୍ତୋତୁଂ ନ କ୍ଷମା ଶ୍ରୀଶ୍ଚ ଜଡୀଭୂତା ସରସ୍ଵତୀ
ଯାହାଙ୍କୁ ଶ୍ରୀ ଓ ସରସ୍ୱତୀ ମଧ୍ୟ ମୌନ ହୋଇ ଗୁଣଗାନ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
କିଂ ସ୍ତୌମି ତମନୀହଂ ଚ ଶୋକାର୍ତ୍ତା ସ୍ତ୍ରୀ ପରାତ୍ପରମ୍
ମୁଁ ଏଠାରେ କାହିଁକି ସେଉଁଠି ପରମ ପରାତ୍ପରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବି, ଯେଉଁଠି ମୁଁ ଦୁଃଖରେ ଏକ ନାରୀ ଅଛି?
କୃପାନିଧିଂ ପ୍ରଣନାମ ଭଯାର୍ତା ଚ ପୁନଃ ପୁନଃ
ଭୟରେ ଅତି କ୍ଳାନ୍ତ ହୋଇ, ମୁଁ ପୁନିପୁନି କୃପାର ସାଗରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେଁ।
ଭର୍ତୁରସ୍ଯାନ୍ତରେ ତସ୍ଯାଃ ପରମାତ୍ମା ନିରାକୃତିଃ
ସେ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ନଥିବାବେଳେ, ସେପାଇଁ ପରମାତ୍ମା ନିରାକାର ହୋଇଯାନ୍ତି।
ପ୍ରଣନାମ ଦେଵସଂଘଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ପୁରତଃ ସ୍ଥିତମ୍
ସେ ଦେବମାନେ ଓ ସାମ୍ନାରେ ଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚୋପରି ଦମ୍ପତ୍ଯୋଃ ପ୍ରଦଦୁଃ ପରମାଶିଷମ୍
ସେ ଦମ୍ପତିଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।
ଜୀଵିତଂ ପୁରତଃ ପ୍ରାପ ଦେଵାନାଂ ଚ ଵରେଣ ଚ 1.18.
ଦେବମାନେ ଦେଇଥିବା ବରରେ, ସେ ସମ୍ମୁଖରେ ପୁନି ଜୀବନ ଫେରାଇଲେ।
ଉପବର୍ହଣଗନ୍ଧର୍ଵୋ ଗନ୍ଧର୍ଵନଗରଂ ପୁନଃ
ଉପବର୍ହଣ ନାମକ ଗନ୍ଧର୍ବ ପୁନିଥରେ ଗନ୍ଧର୍ବନଗରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ପ୍ରଦଦୌ ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯଶ୍ଚ ଭୋଜଯାମାସ ତାନ୍ସତୀ
ସତୀ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଦାନ ଦେଲେ ଏବଂ ସେମାନେଠାରେ ଖାଇବାକୁ ଦେଲେ।
ମହୋତ୍ସଵଂ ଚ ଵିଵିଧଂ ହରେର୍ନାମୈକମଙ୍ଗଲମ୍
ହରିଙ୍କ ନାମର ମଙ୍ଗଳ ଉଚ୍ଚାରଣ ସହିତ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ବଡ଼ ଉତ୍ସବ ହେଲା।
ଏତତ୍ତେ କଥିତଂ ସର୍ଵଂ ସ୍ତଵରାଜଂ ଚ ଶୌନକ
ହେ ଶୌନକ, ଏହି ସବୁ କଥା ସହିତ ସ୍ତବରାଜକୁ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଦେଲି।
ହରିଭକ୍ତିଂ ହରେର୍ଦାସ୍ଯଂ ଲଭତେ ଵୈଷ୍ଣଵୋଜନଃ
ଏକ ବୈଷ୍ଣବ ଭକ୍ତ ହରିଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ଓ ହରିଙ୍କର ଦାସ୍ୟତ୍ୱ ପାଇଥାଏ।
ଧର୍ମାର୍ଥକାମମୋକ୍ଷାଣାଂ ନିଶ୍ଚିତଂ ଲଭତେ ଫଲମ୍
ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ଓ ମୋକ୍ଷର ଫଳ ପାଇଥାଏ।
ଭାର୍ଯ୍ଯାର୍ଥୀ ଲଭତେ ଭାର୍ଯ୍ଯାଂ ପୁତ୍ରାର୍ଥୀ ଲଭତେ ସୁତମ୍
ଯିଏ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଚାହେଁ, ସେ ଭାର୍ଯ୍ୟା ପାଏ; ଯିଏ ପୁଅ ଚାହେଁ, ସେ ପୁଅ ପାଏ।
ଭ୍ରଷ୍ଟରାଜ୍ଯୋ ଲଭେଦ୍ରାଜ୍ଯଂ ପ୍ରଜାଭ୍ରଷ୍ଟଃ ପ୍ରଜାଂ ଲଭେତ୍
ଯିଏ ରାଜ୍ୟ ହରାଇଛି, ସେ ରାଜ୍ୟ ପୁନି ପାଏ; ଯିଏ ପ୍ରଜା ହରାଇଛି, ସେ ପ୍ରଜା ପୁନି ପାଏ।
ଭଯାନ୍ମୁଚ୍ଯେତ ଭୀତସ୍ତୁ ଧନଂ ନଷ୍ଟଧନୋ ଲଭେତ୍ ଦାଵାଗ୍ନିଦଗ୍ଧୋ ମୁଚ୍ଯେତ ନିମଗ୍ନଶ୍ଚ ଜଲାର୍ଣଵେ
ଭୟରେ ଥିବା ମାନେ ଭୟରୁ ମୁକ୍ତି ପାଉଥିବେ; ଧନ ହରାଇଥିବା ଧନ ପୁନି ପାଉଥିବେ; ଜଙ୍ଗଲ ଆଗୁନିରେ ପୋଡ଼ିଥିବା ମୁକ୍ତି ପାଉଥିବେ; ଓ ଜଳର ସମୁଦ୍ରରେ ଡୁବିଥିବା ଉଦ୍ଧାର ହେଉଥିବେ।
ସୌତିରୁଵାଚ ଚକାର ଵିଵିଧଂ ଵେଶଂ ସ୍ଵାତ୍ମନଃ ସ୍ଵାମିନଃ କୃତେ
ସୌତି କହିଲେ: ସେ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ପାଇଁ ନିଜର ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ।
ଭର୍ତୁଶ୍ଚକାର ଶୁଶ୍ରୂଷାଂ ପୂଜାଂ ଚ ସମଯୋଚିତାମ୍
ସେ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ସମୟରେ ସେବା ଓ ପୂଜା କଲେ।
ମହାପୁରୁଷସ୍ତୋତ୍ରଂ ଚ ପୂଜାଂ ଚ କଵଚଂ ମନୁମ୍
ସେ ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ସ୍ତୁତି, ପୂଜା, କବଚ ଓ ମନ୍ତ୍ର କରିଥିଲେ।
ପୁରା ଦତ୍ତଂ ଵସିଷ୍ଠେନ ସ୍ତୋତ୍ରପୂଜାଦିକଂ ହରେଃ
ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହରିଙ୍କ ପୂଜା, ସ୍ତୁତି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କ୍ରିୟାବଳୀ ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ଵିସ୍ମୃତଂ ସ୍ତୋତ୍ରକଵଚଂ ଵସିଷ୍ଠଶ୍ଚ କୃପାନିଧିଃ
ସେହି ସ୍ତୋତ୍ର ଓ କବଚ ଭୁଲିଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, କୃପାର ସମୁଦ୍ର ବସିଷ୍ଠ
ଏଵଂ ଚକାର ରାଜ୍ଯଂ ଚ କୁବେରଭଵନୋପମେ
ସେ ଏଭଳି ରାଜ୍ୟ କରିଥିଲେ, ଯାହା କୁବେରଙ୍କ ଭବନ ସମାନ ଶ୍ରୀମୟ ଥିଲା।
ଯଥାତଥା ଗତାଭିଶ୍ଚ ସ୍ତ୍ରୀଭିରନ୍ଯାଭିରେଵ ଚ
ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଆସିଯାଇଥିବା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜଣେ ଜଣେ ଜନାନୀମାନେ ସେଠାରେ ଥିଲେ।
ଶୌନକ ଉଵାଚ ଦତ୍ତୋ ଵିଶିଷ୍ଟସ୍ତାଭ୍ଯାଂ ଚ ତଂ ଭଵାନ୍ଵକ୍ତୁମର୍ହତି
ଶୌନକ କହିଲେ: ସେମାନେ ଦତ୍ତଙ୍କୁ ବିଶେଷ କିଛି ଦେଇଥିଲେ; ଆପଣ ଏହା ବିଷୟରେ କହିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।
ଦ୍ଵାଦଶାକ୍ଷରମନ୍ତ୍ରଂ ଚ ଶୂଲିନଃ କଵଚାଦିକମ୍
ଦ୍ୱାଦଶ ଅକ୍ଷର ମନ୍ତ୍ର ଓ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀଙ୍କ କବଚ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କ୍ରିୟା