ସର୍ଵେନ୍ଦ୍ରିଯସ୍ଵରୂପଂ ଚ ଵିରାଡ୍ରୂପଂ ନମାମ୍ଯହମ୍
ମୁଁ ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ମୂଳ ଏବଂ ବିଶ୍ୱର ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ତାଙ୍କୁ ଶିର ନମାଏ।
ସର୍ଵମନ୍ତସ୍ଵରୂପଂ ଚ ନମାମି ପରମେଶ୍ଵରମ୍
ମୁଁ ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ରର ମୂର୍ତ୍ତି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ନାଥଙ୍କୁ ଶିର ନମାଏ।
ସ୍ଵତନ୍ତ୍ରମସ୍ଵତନ୍ତ୍ରଂ ଚ ଯଶୋଦାନନ୍ଦନଂ ଭଜେ
ମୁଁ ଯଶୋଦାଙ୍କ ପୁଅ, ସ୍ୱାଧୀନ ଓ ଅସ୍ୱାଧୀନ ଉଭୟ ଥିବା ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ।
ଧ୍ଯାନାସାଧ୍ଯଂ ଵିଦ୍ଯମାନଂ ଯୋଗୀନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ଗୁରୁଂ ଭଜେ
ମୁଁ ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ, ସତ୍ୟରେ ବିଦ୍ୟମାନ, ଏବଂ ଯୋଗୀମାନଙ୍କର ଗୁରୁ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ।
ଗୋପୀଭିଃ ସେଵ୍ଯମାନଂ ଚ ତଂ ଧରେଶଂ ନମାମ୍ଯହମ୍
ମୁଁ ଗୋପୀମାନେ ସେବା କରୁଥିବା ଏହି ଧରାର ନାଥଙ୍କୁ ଶିର ନମାଏ।
ଯୋଗୀଶଂ ଯୋଗସାଧ୍ଯଂ ଚ ନମାମି ଶିଵସେଵିତମ୍ ।।4.20.
ମୁଁ ଯୋଗୀମାନଙ୍କର ନାଥ, ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ, ଏବଂ ଶିବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେବିତ ତାଙ୍କୁ ଶିର ନମାଏ।
ମନ୍ତ୍ରସିଦ୍ଧିସ୍ଵରୂପଂ ତଂ ନମାମି ଚ ପରାତ୍ପରମ୍
ମୁଁ ମନ୍ତ୍ରସିଦ୍ଧିର ମୂର୍ତ୍ତି, ସର୍ବୋଚ୍ଚରୁ ଉପରେ ଥିବା ତାଙ୍କୁ ଶିର ନମାଏ।
ପୁଣ୍ଯପ୍ରଦଂ ଚ ଶୁଭଦଂ ଶୁଭବୀଜଂ ନମାମ୍ଯହମ୍
ମୁଁ ପୁଣ୍ୟ ଦେଇଥିବା, ଶୁଭ ଦେଇଥିବା, ଶୁଭର ମୂଳ ତାଙ୍କୁ ଶିର ନମାଏ।
ନିପତ୍ଯ ଦଣ୍ଡଵଦ୍ଭୂମୌ ରୁରୋଦ ପ୍ରଣନାମ ଚ
ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପଡି, ସେ କାନ୍ଦିଲେ ଏବଂ ଶିର ନମାଇଲେ।
ବ୍ରହ୍ମଣା ଚ କୃତଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ନିତ୍ଯଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ଚ ଯଃ ପଠେତ୍
ଯେଉଁଠି ଜଣେ ଭକ୍ତି ସହିତ ପ୍ରତିଦିନ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ରଚିତ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ପଢ଼ନ୍ତି—
ଲଭତେ ଦାସ୍ଯମତୁଲଂ ସ୍ଥାନମୀଶ୍ଵରସନ୍ନିଧୌ
ସେ ଅପୂର୍ବ ଦାସ୍ୟ ଏବଂ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସନ୍ନିଧିରେ ଏକ ଅତିଶୟ ମୂଲ୍ୟବାନ ସ୍ଥାନ ପାଇଥାଏ।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣୋ ବାଲକୈଃ ସାର୍ଧଂ ଜଗାମ ସ୍ଵାଲଯଂ ଵିଭୁଃ
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଛୁଆମାନେ ସହିତ ନିଜ ଘରକୁ ଗଲେ।
ଗାଵୋ ଵତ୍ସାଶ୍ଚ ବାଲାଶ୍ଚ ଜଗ୍ମୁର୍ଵର୍ଷାନ୍ତରେ ଗୃହମ୍
ଗାଈ, ବଛା ଏବଂ ଛୁଆମାନେ ବର୍ଷା ଶେଷରେ ଘରକୁ ଫେରିଲେ।
ଗୋପା ଗୋପାଲିକା କିଂଚିତ୍ତତ୍କର୍ତୁଂ ନ କ୍ଷମାସ୍ତଦା
ସେ ସମୟରେ ଗୋପ ଓ ଗୋପାଳିକାମାନେ କିଛି କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଇତ୍ଯେଵଂ କଥିତଂ ସର୍ଵଂ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଚରିତଂ ଶୁଭମ୍
ଏଭଳି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ସମସ୍ତ ଶୁଭ କାହାଣୀ ବିସ୍ତାରରେ କହାଯାଇଛି।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଦୁନ୍ଦୁଭିଂ ଵାଦଯାମାସ ଶକ୍ରଯାଗକୃତୋଦ୍ଯମଃ
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ— ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ଆରମ୍ଭ ହେବାର ସଙ୍କେତରେ ଢୋଳ ବଜାଯାଇଲା।
ଦଧି କ୍ଷୀରଂ ଘୃତଂ ତକ୍ରଂ ନଵନୀତଂ ଗୁଡଂ ମଧୁ
ଦହି, ଦୁଧ, ଘିଅ, ତକ୍ର, ନବନୀତ, ଗୁଡ଼ ଏବଂ ମଧୁ
ଯେଯେ ସନ୍ତ୍ଯତ୍ର ନଗରେ ଗୋପା ଗୋପ୍ଯଶ୍ଚ ବାଲକାଃ
ଏଠାରେ ଯେଉଁମାନେ ଗୋପ, ଗୋପୀ ଏବଂ ଶିଶୁମାନେ ଅଛନ୍ତି
ଇତ୍ଯେଵଂ ଶ୍ରାଵଯାମାସ ସ୍ଵଯମେଵ ମୁଦାଽନ୍ଵିତଃ
ସେ ନିଜେ ଆନନ୍ଦରେ ଏହି କଥା ସବୁଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଶୁଣାଇଲେ।
ଦଦୌ ତତ୍ର କ୍ଷୌମଵସ୍ତ୍ରଂ ମାଲାଜାଲଂ ମନୋହରମ୍
ସେଠାରେ ସେ ମୂଲ୍ୟବାନ କପଡ଼ା ଏବଂ ଆକର୍ଷଣୀୟ ମାଳା ଦେଲେ।
ସ୍ନାତଃ କୃତାହ୍ନିକୋ ଭକ୍ତ୍ଯା ଧୃତ୍ଵା ଧୌତେ ଚ ଵାସସୀ
ସେ ନହାଇ, ନିତ୍ୟକାର୍ଯ୍ୟ କରି, ଭକ୍ତିଭାବରେ ଧୋଇଥିବା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଲେ।
ନାନାପ୍ରକାରପାତ୍ରୈଶ୍ଚ ବ୍ରାହ୍ମଣୈଶ୍ଚ ପୁରୋହିତୈଃ
ବିଭିନ୍ନ ପାତ୍ର ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ପୁରୋହିତମାନେ ସହିତ
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ତତ୍ରାଜଗ୍ମୁର୍ନଗରଵାସିନଃ
ଏହି ସମୟରେ ସେଠାକୁ ସହରବାସୀମାନେ ଆସିଲେ।
ଆଜଗ୍ମୁର୍ମୁନଯଃ ସର୍ଵେ ଜ୍ଵଲନ୍ତଂ ବ୍ରହ୍ମତେଜସା
ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ବ୍ରହ୍ମତେଜସ୍ୱୀ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସହିତ ଆସିଲେ।
ଗର୍ଗଶ୍ଚ ଗାଲଵଶ୍ଚୈଵ ଶାକଲ୍ଯଃ ଶାକଟାଯନଃ 4.21.
ଗର୍ଗ, ଗାଳବ, ଶାକଲ୍ୟ ଏବଂ ଶାକଟାୟନ
ସୌଭରିର୍ଵାମଦେଵଶ୍ଚ ଯାଜ୍ଞଵଲ୍କ୍ଯଶ୍ଚ ପାଣିନିଃ
ସୌଭରି, ବାମଦେବ, ଯାଜ୍ଞବଲ୍କ୍ୟ ଏବଂ ପାଣିନି
କୃଷ୍ଣଦ୍ଵୈପାଯନଃ ଶୃଙ୍ଗୀ ସୁମନ୍ତୁର୍ଜୈମିନିଃ କଚଃ
କୃଷ୍ଣଦ୍ୱୈପାୟନ, ଶୃଙ୍ଗୀ, ସୁମନ୍ତୁ, ଜୈମିନି ଏବଂ କଚ
ବ୍ରାହ୍ମଣାଶ୍ଚ କତିଵିଧା ଭିକ୍ଷୁକା ବନ୍ଦିନସ୍ତଥା
ବିଭିନ୍ନ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଭିକ୍ଷୁକ ଏବଂ ବର୍ଣ୍ଣକାରମାନେ ମଧ୍ୟ
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମୁନୀନ୍ଦ୍ରାନ୍ନନ୍ଦଶ୍ଚ ବ୍ରାହ୍ମଣାନ୍ଭୂମିପାଂସ୍ତଥା
ମହାମୁନିମାନେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏବଂ ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ଦେଖି ନନ୍ଦ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ।
ପ୍ରଣମ୍ଯ ଵାସଯାମାସ ମୁନୀନ୍ଦ୍ରାନ୍ଵିପ୍ରଭୂମିପାନ୍
ସେ ମହାମୁନି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏବଂ ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ଥାଏ ଦେଲେ।