ଯଦ୍ଦୃଷ୍ଟଂ ବ୍ରହ୍ମରନ୍ଧ୍ରେ ଚ ହୃଦି ତଦ୍ବହିରେଵ ଚ
ଯାହା ମୁଣ୍ଡର ଶିରୋଭାଗରେ, ହୃଦୟରେ ଓ ବାହାରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଯତ୍ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଚ ପୁରା ଦତ୍ତଂ ହରିଣୈକାର୍ଣଵେ ମୁନେ
ଯେ ସ୍ତୋତ୍ର ପୂର୍ବେ ହରି ଏକମାତ୍ର ସମୁଦ୍ରରେ ଦେଇଥିଲେ, ହେ ମୁନି,
ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ ସର୍ଵାନିର୍ଵଚନୀଯଂ ତଂ ନମାମି ଶିଵରୂପିଣମ୍
ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: ସମସ୍ତ କଥାରେ ଅବର୍ଣ୍ଣନୀୟ, ଶିବର ରୂପ ଯିଏ, ସେଠିକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ନଵୀନଜଲଦାକାରଂ ଶ୍ଯାମସୁନ୍ଦରଵିଗ୍ରହମ୍
ନୂତନ ବର୍ଷାମେଘ ପରି ଦେହ, ଶ୍ୟାମ ଓ ସୁନ୍ଦର ରୂପ।
ସ୍ଵାତ୍ମାରାମଂ ପୂର୍ଣକାମଂ ଜଗଦ୍ଵ୍ଯାପିଜଗତ୍ପରମ୍
ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଆନନ୍ଦିତ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ବ୍ୟାପି ଓ ତାହାଠାରୁ ଉପରେ।
ସର୍ଵାଧାରଂ ସର୍ଵଵରଂ ସର୍ଵଶକ୍ତିସମନ୍ଵିତମ୍ 4.20.
ସମସ୍ତଙ୍କର ଆଧାର, ସମସ୍ତରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ସର୍ଵମଂତ୍ରସ୍ଵରୂପଂ ଚ ସର୍ଵସଂପତ୍କରଂ ଵରମ୍
ସେ ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ରର ମୂର୍ତ୍ତି, ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧି ଦେଇଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଶକ୍ତୀଶଂ ଶକ୍ତିବୀଜଂ ଚ ଶକ୍ତିରୂପଧରଂ ଵରମ୍
ସେ ଶକ୍ତିର ନାଥ, ଶକ୍ତିର ମୂଳ, ଏବଂ ଶକ୍ତିର ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
କୃପାଲୁଂ କର୍ଣଧାରଂ ଚ ନମାମି ଭକ୍ତଵତ୍ସଲମ୍
ମୁଁ ଦୟାଳୁ, ନାଉକାର ଅଧିପତି, ଭକ୍ତଙ୍କୁ ସଦା ପ୍ରେମ କରୁଥିବା ତାଙ୍କୁ ଶିର ନମାଏ।
ସଗୁଣଂ ନିର୍ଗୁଣଂ ବ୍ରହ୍ମ ସ୍ତୌମି ସ୍ଵେଚ୍ଛାସ୍ଵରୂପିଣମ୍
ମୁଁ ଗୁଣସହିତ ଓ ନିର୍ଗୁଣ, ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ରୂପ ଧାରଣ କରୁଥିବା ବ୍ରହ୍ମକୁ ସ୍ତୁତି କରେ।
ସର୍ଵେନ୍ଦ୍ରିଯସ୍ଵରୂପଂ ଚ ଵିରାଡ୍ରୂପଂ ନମାମ୍ଯହମ୍
ମୁଁ ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ମୂଳ ଏବଂ ବିଶ୍ୱର ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ତାଙ୍କୁ ଶିର ନମାଏ।
ସର୍ଵମନ୍ତସ୍ଵରୂପଂ ଚ ନମାମି ପରମେଶ୍ଵରମ୍
ମୁଁ ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ରର ମୂର୍ତ୍ତି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ନାଥଙ୍କୁ ଶିର ନମାଏ।
ସ୍ଵତନ୍ତ୍ରମସ୍ଵତନ୍ତ୍ରଂ ଚ ଯଶୋଦାନନ୍ଦନଂ ଭଜେ
ମୁଁ ଯଶୋଦାଙ୍କ ପୁଅ, ସ୍ୱାଧୀନ ଓ ଅସ୍ୱାଧୀନ ଉଭୟ ଥିବା ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ।
ଧ୍ଯାନାସାଧ୍ଯଂ ଵିଦ୍ଯମାନଂ ଯୋଗୀନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ଗୁରୁଂ ଭଜେ
ମୁଁ ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ, ସତ୍ୟରେ ବିଦ୍ୟମାନ, ଏବଂ ଯୋଗୀମାନଙ୍କର ଗୁରୁ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ।
ଗୋପୀଭିଃ ସେଵ୍ଯମାନଂ ଚ ତଂ ଧରେଶଂ ନମାମ୍ଯହମ୍
ମୁଁ ଗୋପୀମାନେ ସେବା କରୁଥିବା ଏହି ଧରାର ନାଥଙ୍କୁ ଶିର ନମାଏ।
ଯୋଗୀଶଂ ଯୋଗସାଧ୍ଯଂ ଚ ନମାମି ଶିଵସେଵିତମ୍ ।।4.20.
ମୁଁ ଯୋଗୀମାନଙ୍କର ନାଥ, ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ, ଏବଂ ଶିବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେବିତ ତାଙ୍କୁ ଶିର ନମାଏ।
ମନ୍ତ୍ରସିଦ୍ଧିସ୍ଵରୂପଂ ତଂ ନମାମି ଚ ପରାତ୍ପରମ୍
ମୁଁ ମନ୍ତ୍ରସିଦ୍ଧିର ମୂର୍ତ୍ତି, ସର୍ବୋଚ୍ଚରୁ ଉପରେ ଥିବା ତାଙ୍କୁ ଶିର ନମାଏ।
ପୁଣ୍ଯପ୍ରଦଂ ଚ ଶୁଭଦଂ ଶୁଭବୀଜଂ ନମାମ୍ଯହମ୍
ମୁଁ ପୁଣ୍ୟ ଦେଇଥିବା, ଶୁଭ ଦେଇଥିବା, ଶୁଭର ମୂଳ ତାଙ୍କୁ ଶିର ନମାଏ।
ନିପତ୍ଯ ଦଣ୍ଡଵଦ୍ଭୂମୌ ରୁରୋଦ ପ୍ରଣନାମ ଚ
ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପଡି, ସେ କାନ୍ଦିଲେ ଏବଂ ଶିର ନମାଇଲେ।
ବ୍ରହ୍ମଣା ଚ କୃତଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ନିତ୍ଯଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ଚ ଯଃ ପଠେତ୍
ଯେଉଁଠି ଜଣେ ଭକ୍ତି ସହିତ ପ୍ରତିଦିନ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ରଚିତ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ପଢ଼ନ୍ତି—
ଲଭତେ ଦାସ୍ଯମତୁଲଂ ସ୍ଥାନମୀଶ୍ଵରସନ୍ନିଧୌ
ସେ ଅପୂର୍ବ ଦାସ୍ୟ ଏବଂ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସନ୍ନିଧିରେ ଏକ ଅତିଶୟ ମୂଲ୍ୟବାନ ସ୍ଥାନ ପାଇଥାଏ।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣୋ ବାଲକୈଃ ସାର୍ଧଂ ଜଗାମ ସ୍ଵାଲଯଂ ଵିଭୁଃ
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଛୁଆମାନେ ସହିତ ନିଜ ଘରକୁ ଗଲେ।
ଗାଵୋ ଵତ୍ସାଶ୍ଚ ବାଲାଶ୍ଚ ଜଗ୍ମୁର୍ଵର୍ଷାନ୍ତରେ ଗୃହମ୍
ଗାଈ, ବଛା ଏବଂ ଛୁଆମାନେ ବର୍ଷା ଶେଷରେ ଘରକୁ ଫେରିଲେ।
ଗୋପା ଗୋପାଲିକା କିଂଚିତ୍ତତ୍କର୍ତୁଂ ନ କ୍ଷମାସ୍ତଦା
ସେ ସମୟରେ ଗୋପ ଓ ଗୋପାଳିକାମାନେ କିଛି କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଇତ୍ଯେଵଂ କଥିତଂ ସର୍ଵଂ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଚରିତଂ ଶୁଭମ୍
ଏଭଳି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ସମସ୍ତ ଶୁଭ କାହାଣୀ ବିସ୍ତାରରେ କହାଯାଇଛି।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଦୁନ୍ଦୁଭିଂ ଵାଦଯାମାସ ଶକ୍ରଯାଗକୃତୋଦ୍ଯମଃ
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ— ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ଆରମ୍ଭ ହେବାର ସଙ୍କେତରେ ଢୋଳ ବଜାଯାଇଲା।
ଦଧି କ୍ଷୀରଂ ଘୃତଂ ତକ୍ରଂ ନଵନୀତଂ ଗୁଡଂ ମଧୁ
ଦହି, ଦୁଧ, ଘିଅ, ତକ୍ର, ନବନୀତ, ଗୁଡ଼ ଏବଂ ମଧୁ
ଯେଯେ ସନ୍ତ୍ଯତ୍ର ନଗରେ ଗୋପା ଗୋପ୍ଯଶ୍ଚ ବାଲକାଃ
ଏଠାରେ ଯେଉଁମାନେ ଗୋପ, ଗୋପୀ ଏବଂ ଶିଶୁମାନେ ଅଛନ୍ତି
ଇତ୍ଯେଵଂ ଶ୍ରାଵଯାମାସ ସ୍ଵଯମେଵ ମୁଦାଽନ୍ଵିତଃ
ସେ ନିଜେ ଆନନ୍ଦରେ ଏହି କଥା ସବୁଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଶୁଣାଇଲେ।
ଦଦୌ ତତ୍ର କ୍ଷୌମଵସ୍ତ୍ରଂ ମାଲାଜାଲଂ ମନୋହରମ୍
ସେଠାରେ ସେ ମୂଲ୍ୟବାନ କପଡ଼ା ଏବଂ ଆକର୍ଷଣୀୟ ମାଳା ଦେଲେ।