କିଂ ସ୍ତୌମି କିଂ କରୋମୀତି ମନସୈଵଂ ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ଚ
ମୁଁ କାହାକୁ ସ୍ତୁତି କରିବି, କ'ଣ କରିବି—ଏଭଳି ଭାବି ମନରେ ଧରିଲେ।
ସୁଖଂ ଯୋଗାସନଂ କୃତ୍ଵା ବଭୂଵ ସଂପୁଟାଞ୍ଜଲିଃ
ସେ ସୁବିଧାରେ ଯୋଗାସନରେ ବସି, ହାତ ଜୋଡ଼ି ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ରହିଲେ।
ଇଡାଂ ସୁଷୁମ୍ନାଂ ମଧ୍ଯାଂ ଚ ପିଙ୍ଗଲାଂ ନଲିନୀଂ ଧୁରାମ୍
ସେ ଇଡ଼ା, ସୁଷୁମ୍ନା, ପିଙ୍ଗଳା, ପଦ୍ମ ଓ ଶରୀରର ଆଧାରକୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ।
ମୂଲାଧାରଂ ସ୍ଵାଧିଷ୍ଠାନଂ ମଣିପୂରଂ ମନୋହରମ୍
ମୂଳାଧାର, ସ୍ୱାଧିଷ୍ଠାନ ଓ ଆନନ୍ଦମୟ ମଣିପୁର ଚକ୍ରକୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ।
ଲଙ୍ଘନଂ କାରଯିତ୍ଵା ଚ ତତ୍ଷଟ୍ଚକ୍ରଂ କ୍ରମାଦ୍ଵିଧିଃ
ଶକ୍ତିକୁ ଉପରକୁ ଉଠାଇ, ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଛଅଟି ଚକ୍ରକୁ କ୍ରମକ୍ରମେ ଅତିକ୍ରମ କଲେ।
ନିବଧ୍ଯ ଵାଯୁଂ ମଧ୍ଯାଂ ତାମାନୀଯ ହୃଦଯାମ୍ବୁଜମ୍ 4.20.
ବାୟୁକୁ ମଧ୍ୟରେ ବନ୍ଧି, ଏହାକୁ ହୃଦୟର ପଦ୍ମକୁ ଆଣିଲେ।
ଏଵଂ କୃତ୍ଵା ତୁ ନିଷ୍ପନ୍ଦୋ ଯୋ ଦତ୍ତୋ ହରିଣା ପୁରା
ଏଭଳି କରି, ସେ ଶାନ୍ତ ଓ ଅଚଳ ହେଲେ, ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ହରି ଶିଖାଇଥିଲେ।
ମୁହୂର୍ତଂ ଚ ଜପଂ କୃତ୍ଵା ଧ୍ଯାଯଂଧ୍ଯାଯଂ ପଦାମ୍ବୁଜମ୍
ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଜପ କରି, ପୁନିପୁନି ପଦ୍ମପଦକୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ।
ତତ୍ତେଜସୋଽନ୍ତରେ ରୂପମତୀଵ ସୁମନୋହରମ୍
ସେ ତେଜର ଭିତରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଏକ ରୂପ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା।
ଶ୍ରୁତିମୂଲସ୍ଥଲନ୍ଯସ୍ତଜ୍ଵଲନ୍ମକରକୁଣ୍ଡଲମ୍
କାନର ତଳେ ଜଳନ୍ତି ମକର କୁଣ୍ଡଳ ଶୋଭା ପାଉଥିଲା।
ଯଦ୍ଦୃଷ୍ଟଂ ବ୍ରହ୍ମରନ୍ଧ୍ରେ ଚ ହୃଦି ତଦ୍ବହିରେଵ ଚ
ଯାହା ମୁଣ୍ଡର ଶିରୋଭାଗରେ, ହୃଦୟରେ ଓ ବାହାରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଯତ୍ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଚ ପୁରା ଦତ୍ତଂ ହରିଣୈକାର୍ଣଵେ ମୁନେ
ଯେ ସ୍ତୋତ୍ର ପୂର୍ବେ ହରି ଏକମାତ୍ର ସମୁଦ୍ରରେ ଦେଇଥିଲେ, ହେ ମୁନି,
ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ ସର୍ଵାନିର୍ଵଚନୀଯଂ ତଂ ନମାମି ଶିଵରୂପିଣମ୍
ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: ସମସ୍ତ କଥାରେ ଅବର୍ଣ୍ଣନୀୟ, ଶିବର ରୂପ ଯିଏ, ସେଠିକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ନଵୀନଜଲଦାକାରଂ ଶ୍ଯାମସୁନ୍ଦରଵିଗ୍ରହମ୍
ନୂତନ ବର୍ଷାମେଘ ପରି ଦେହ, ଶ୍ୟାମ ଓ ସୁନ୍ଦର ରୂପ।
ସ୍ଵାତ୍ମାରାମଂ ପୂର୍ଣକାମଂ ଜଗଦ୍ଵ୍ଯାପିଜଗତ୍ପରମ୍
ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଆନନ୍ଦିତ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ବ୍ୟାପି ଓ ତାହାଠାରୁ ଉପରେ।
ସର୍ଵାଧାରଂ ସର୍ଵଵରଂ ସର୍ଵଶକ୍ତିସମନ୍ଵିତମ୍ 4.20.
ସମସ୍ତଙ୍କର ଆଧାର, ସମସ୍ତରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ସର୍ଵମଂତ୍ରସ୍ଵରୂପଂ ଚ ସର୍ଵସଂପତ୍କରଂ ଵରମ୍
ସେ ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ରର ମୂର୍ତ୍ତି, ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧି ଦେଇଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଶକ୍ତୀଶଂ ଶକ୍ତିବୀଜଂ ଚ ଶକ୍ତିରୂପଧରଂ ଵରମ୍
ସେ ଶକ୍ତିର ନାଥ, ଶକ୍ତିର ମୂଳ, ଏବଂ ଶକ୍ତିର ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
କୃପାଲୁଂ କର୍ଣଧାରଂ ଚ ନମାମି ଭକ୍ତଵତ୍ସଲମ୍
ମୁଁ ଦୟାଳୁ, ନାଉକାର ଅଧିପତି, ଭକ୍ତଙ୍କୁ ସଦା ପ୍ରେମ କରୁଥିବା ତାଙ୍କୁ ଶିର ନମାଏ।
ସଗୁଣଂ ନିର୍ଗୁଣଂ ବ୍ରହ୍ମ ସ୍ତୌମି ସ୍ଵେଚ୍ଛାସ୍ଵରୂପିଣମ୍
ମୁଁ ଗୁଣସହିତ ଓ ନିର୍ଗୁଣ, ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ରୂପ ଧାରଣ କରୁଥିବା ବ୍ରହ୍ମକୁ ସ୍ତୁତି କରେ।
ସର୍ଵେନ୍ଦ୍ରିଯସ୍ଵରୂପଂ ଚ ଵିରାଡ୍ରୂପଂ ନମାମ୍ଯହମ୍
ମୁଁ ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ମୂଳ ଏବଂ ବିଶ୍ୱର ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ତାଙ୍କୁ ଶିର ନମାଏ।
ସର୍ଵମନ୍ତସ୍ଵରୂପଂ ଚ ନମାମି ପରମେଶ୍ଵରମ୍
ମୁଁ ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ରର ମୂର୍ତ୍ତି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ନାଥଙ୍କୁ ଶିର ନମାଏ।
ସ୍ଵତନ୍ତ୍ରମସ୍ଵତନ୍ତ୍ରଂ ଚ ଯଶୋଦାନନ୍ଦନଂ ଭଜେ
ମୁଁ ଯଶୋଦାଙ୍କ ପୁଅ, ସ୍ୱାଧୀନ ଓ ଅସ୍ୱାଧୀନ ଉଭୟ ଥିବା ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ।
ଧ୍ଯାନାସାଧ୍ଯଂ ଵିଦ୍ଯମାନଂ ଯୋଗୀନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ଗୁରୁଂ ଭଜେ
ମୁଁ ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ, ସତ୍ୟରେ ବିଦ୍ୟମାନ, ଏବଂ ଯୋଗୀମାନଙ୍କର ଗୁରୁ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ।
ଗୋପୀଭିଃ ସେଵ୍ଯମାନଂ ଚ ତଂ ଧରେଶଂ ନମାମ୍ଯହମ୍
ମୁଁ ଗୋପୀମାନେ ସେବା କରୁଥିବା ଏହି ଧରାର ନାଥଙ୍କୁ ଶିର ନମାଏ।
ଯୋଗୀଶଂ ଯୋଗସାଧ୍ଯଂ ଚ ନମାମି ଶିଵସେଵିତମ୍ ।।4.20.
ମୁଁ ଯୋଗୀମାନଙ୍କର ନାଥ, ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ, ଏବଂ ଶିବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେବିତ ତାଙ୍କୁ ଶିର ନମାଏ।
ମନ୍ତ୍ରସିଦ୍ଧିସ୍ଵରୂପଂ ତଂ ନମାମି ଚ ପରାତ୍ପରମ୍
ମୁଁ ମନ୍ତ୍ରସିଦ୍ଧିର ମୂର୍ତ୍ତି, ସର୍ବୋଚ୍ଚରୁ ଉପରେ ଥିବା ତାଙ୍କୁ ଶିର ନମାଏ।
ପୁଣ୍ଯପ୍ରଦଂ ଚ ଶୁଭଦଂ ଶୁଭବୀଜଂ ନମାମ୍ଯହମ୍
ମୁଁ ପୁଣ୍ୟ ଦେଇଥିବା, ଶୁଭ ଦେଇଥିବା, ଶୁଭର ମୂଳ ତାଙ୍କୁ ଶିର ନମାଏ।
ନିପତ୍ଯ ଦଣ୍ଡଵଦ୍ଭୂମୌ ରୁରୋଦ ପ୍ରଣନାମ ଚ
ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପଡି, ସେ କାନ୍ଦିଲେ ଏବଂ ଶିର ନମାଇଲେ।
ବ୍ରହ୍ମଣା ଚ କୃତଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ନିତ୍ଯଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ଚ ଯଃ ପଠେତ୍
ଯେଉଁଠି ଜଣେ ଭକ୍ତି ସହିତ ପ୍ରତିଦିନ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ରଚିତ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ପଢ଼ନ୍ତି—