ଶରନ୍ମଧ୍ଯାହ୍ନପଦ୍ମାନାଂ ପ୍ରଭାମୋଚନଲୋଚନମ୍
ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଶରତ୍ ଦିନର ମଧ୍ୟାହ୍ନର ପଦ୍ମ ଫୁଲର ଚମକକୁ ମଧ୍ୟ ମାଟିଦେଉଥିଲା।
କୌସ୍ତୁଭେନ ମଣୀନ୍ଦ୍ରେଣ ଵକ୍ଷଃସ୍ଥଲସମୁଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍
ତାଙ୍କର ବକ୍ଷସ୍ଥଳ କୌସ୍ତୁଭ ମଣି ଦ୍ୱାରା ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଥିଲା।
ଏଵଂଭୂତଂ ପ୍ରଭୁଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରଣନାମାତିଵିସ୍ମିତଃ
ଏପରି ରୂପରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ।
ଯଦ୍ଦୃଷ୍ଟଂ ହୃଦଯାମ୍ଭୋଜେ ତଦ୍ରୂପଂ ବହିରେଵ ଚ
ଯେ ରୂପ ସେ ହୃଦୟର କମଳରେ ଦେଖିଥିଲେ, ସେଇ ରୂପ ବାହାରେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା।
ତତ୍ର ଵୃନ୍ଦାଵନେ ସର୍ଵଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୃଷ୍ଣସମଂ ମୁନେ
ହେ ମୁନି, ବୃନ୍ଦାବନରେ ସେ ସବୁକିଛି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମାନ ଦେଖିଲେ।
ଗାଵୋ ଵତ୍ସାଶ୍ଚ ବାଲାଶ୍ଚ ଲତାଗୁଲ୍ମାଶ୍ଚ ଵୀରୁଧଃ 4.20.
ଗାଈ, ବଛା, ଶିଶୁମାନେ, ଲତା, ଝାଡ଼ି ଓ ଉଦ୍ଭିଦମାନେ—
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈଵଂ ପରମାଶ୍ଚର୍ଯଂ ପୁନର୍ଧ୍ଯାନଂ ଚକାର ହ
ଏପରି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସେ ପୁଣିଥରେ ଧ୍ୟାନରେ ଲଗିଗଲେ।
କ୍ଵ ଚ ଵୃକ୍ଷଃ କ୍ଵ ଵା ଶୈଲଃ କ୍ଵ ମହୀ କ୍ଵ ଚ ସାଗରାଃ
କେଉଁଠି ଗଛ, କେଉଁଠି ପାହାଡ଼, କେଉଁଠି ମାଟି, କେଉଁଠି ସାଗର?
କ୍ଵ ଚାତ୍ମା କ୍ଵ ଜଗଦ୍ବୀଜଂ କ୍ଵ ସ୍ଵର୍ଗଃ କ୍ଵାଯମେଵ ଚ
ଆତ୍ମା କେଉଁଠି, ବିଶ୍ୱର ବୀଜ କେଉଁଠି, ସ୍ୱର୍ଗ କେଉଁଠି, ଏହି ସଂସାର କେଉଁଠି?
କ୍ଵ କୃଷ୍ଣୋ ଜଗତାଂ ନାଥଃ କ୍ଵ ଵା ମାଯାଵିଭୂତଯଃ
ବିଶ୍ୱର ସ୍ୱାମୀ କୃଷ୍ଣ କେଉଁଠି, ତାଙ୍କର ମାୟାର ଶକ୍ତିଗୁଡ଼ିକ କେଉଁଠି?
କିଂ ସ୍ତୌମି କିଂ କରୋମୀତି ମନସୈଵଂ ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ଚ
ମୁଁ କାହାକୁ ସ୍ତୁତି କରିବି, କ'ଣ କରିବି—ଏଭଳି ଭାବି ମନରେ ଧରିଲେ।
ସୁଖଂ ଯୋଗାସନଂ କୃତ୍ଵା ବଭୂଵ ସଂପୁଟାଞ୍ଜଲିଃ
ସେ ସୁବିଧାରେ ଯୋଗାସନରେ ବସି, ହାତ ଜୋଡ଼ି ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ରହିଲେ।
ଇଡାଂ ସୁଷୁମ୍ନାଂ ମଧ୍ଯାଂ ଚ ପିଙ୍ଗଲାଂ ନଲିନୀଂ ଧୁରାମ୍
ସେ ଇଡ଼ା, ସୁଷୁମ୍ନା, ପିଙ୍ଗଳା, ପଦ୍ମ ଓ ଶରୀରର ଆଧାରକୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ।
ମୂଲାଧାରଂ ସ୍ଵାଧିଷ୍ଠାନଂ ମଣିପୂରଂ ମନୋହରମ୍
ମୂଳାଧାର, ସ୍ୱାଧିଷ୍ଠାନ ଓ ଆନନ୍ଦମୟ ମଣିପୁର ଚକ୍ରକୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ।
ଲଙ୍ଘନଂ କାରଯିତ୍ଵା ଚ ତତ୍ଷଟ୍ଚକ୍ରଂ କ୍ରମାଦ୍ଵିଧିଃ
ଶକ୍ତିକୁ ଉପରକୁ ଉଠାଇ, ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଛଅଟି ଚକ୍ରକୁ କ୍ରମକ୍ରମେ ଅତିକ୍ରମ କଲେ।
ନିବଧ୍ଯ ଵାଯୁଂ ମଧ୍ଯାଂ ତାମାନୀଯ ହୃଦଯାମ୍ବୁଜମ୍ 4.20.
ବାୟୁକୁ ମଧ୍ୟରେ ବନ୍ଧି, ଏହାକୁ ହୃଦୟର ପଦ୍ମକୁ ଆଣିଲେ।
ଏଵଂ କୃତ୍ଵା ତୁ ନିଷ୍ପନ୍ଦୋ ଯୋ ଦତ୍ତୋ ହରିଣା ପୁରା
ଏଭଳି କରି, ସେ ଶାନ୍ତ ଓ ଅଚଳ ହେଲେ, ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ହରି ଶିଖାଇଥିଲେ।
ମୁହୂର୍ତଂ ଚ ଜପଂ କୃତ୍ଵା ଧ୍ଯାଯଂଧ୍ଯାଯଂ ପଦାମ୍ବୁଜମ୍
ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଜପ କରି, ପୁନିପୁନି ପଦ୍ମପଦକୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ।
ତତ୍ତେଜସୋଽନ୍ତରେ ରୂପମତୀଵ ସୁମନୋହରମ୍
ସେ ତେଜର ଭିତରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଏକ ରୂପ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା।
ଶ୍ରୁତିମୂଲସ୍ଥଲନ୍ଯସ୍ତଜ୍ଵଲନ୍ମକରକୁଣ୍ଡଲମ୍
କାନର ତଳେ ଜଳନ୍ତି ମକର କୁଣ୍ଡଳ ଶୋଭା ପାଉଥିଲା।
ଯଦ୍ଦୃଷ୍ଟଂ ବ୍ରହ୍ମରନ୍ଧ୍ରେ ଚ ହୃଦି ତଦ୍ବହିରେଵ ଚ
ଯାହା ମୁଣ୍ଡର ଶିରୋଭାଗରେ, ହୃଦୟରେ ଓ ବାହାରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଯତ୍ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଚ ପୁରା ଦତ୍ତଂ ହରିଣୈକାର୍ଣଵେ ମୁନେ
ଯେ ସ୍ତୋତ୍ର ପୂର୍ବେ ହରି ଏକମାତ୍ର ସମୁଦ୍ରରେ ଦେଇଥିଲେ, ହେ ମୁନି,
ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ ସର୍ଵାନିର୍ଵଚନୀଯଂ ତଂ ନମାମି ଶିଵରୂପିଣମ୍
ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: ସମସ୍ତ କଥାରେ ଅବର୍ଣ୍ଣନୀୟ, ଶିବର ରୂପ ଯିଏ, ସେଠିକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ନଵୀନଜଲଦାକାରଂ ଶ୍ଯାମସୁନ୍ଦରଵିଗ୍ରହମ୍
ନୂତନ ବର୍ଷାମେଘ ପରି ଦେହ, ଶ୍ୟାମ ଓ ସୁନ୍ଦର ରୂପ।
ସ୍ଵାତ୍ମାରାମଂ ପୂର୍ଣକାମଂ ଜଗଦ୍ଵ୍ଯାପିଜଗତ୍ପରମ୍
ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଆନନ୍ଦିତ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ବ୍ୟାପି ଓ ତାହାଠାରୁ ଉପରେ।
ସର୍ଵାଧାରଂ ସର୍ଵଵରଂ ସର୍ଵଶକ୍ତିସମନ୍ଵିତମ୍ 4.20.
ସମସ୍ତଙ୍କର ଆଧାର, ସମସ୍ତରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ସର୍ଵମଂତ୍ରସ୍ଵରୂପଂ ଚ ସର୍ଵସଂପତ୍କରଂ ଵରମ୍
ସେ ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ରର ମୂର୍ତ୍ତି, ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧି ଦେଇଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଶକ୍ତୀଶଂ ଶକ୍ତିବୀଜଂ ଚ ଶକ୍ତିରୂପଧରଂ ଵରମ୍
ସେ ଶକ୍ତିର ନାଥ, ଶକ୍ତିର ମୂଳ, ଏବଂ ଶକ୍ତିର ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
କୃପାଲୁଂ କର୍ଣଧାରଂ ଚ ନମାମି ଭକ୍ତଵତ୍ସଲମ୍
ମୁଁ ଦୟାଳୁ, ନାଉକାର ଅଧିପତି, ଭକ୍ତଙ୍କୁ ସଦା ପ୍ରେମ କରୁଥିବା ତାଙ୍କୁ ଶିର ନମାଏ।
ସଗୁଣଂ ନିର୍ଗୁଣଂ ବ୍ରହ୍ମ ସ୍ତୌମି ସ୍ଵେଚ୍ଛାସ୍ଵରୂପିଣମ୍
ମୁଁ ଗୁଣସହିତ ଓ ନିର୍ଗୁଣ, ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ରୂପ ଧାରଣ କରୁଥିବା ବ୍ରହ୍ମକୁ ସ୍ତୁତି କରେ।