ଜଗାମ ଶ୍ରୀହରିର୍ଗେହଂ କାଲଯିତ୍ଵା ଚ ଗୋକୁଲମ୍
ଗୋକୁଳରେ କିଛି ସମୟ କଟାଇ, ଶ୍ରୀହରି ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଲେ।
ଏଵଂ ଚକାର ଭଗଵାନ୍ଵର୍ଷମେକଂ ଚ ପ୍ରତ୍ଯହମ୍
ଏଭଳି ଭାବେ, ଭଗବାନ୍ ପ୍ରତିଦିନ ଏକ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି କାମ କରିଥିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମା ପ୍ରଭାଵଂ ଵିଜ୍ଞାଯ ଲଜ୍ଜାନମ୍ରାତ୍ମକନ୍ଧରଃ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଶକ୍ତି ବୁଝି, ସେ ଲଜ୍ଜାରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ।
ଦଦର୍ଶ କୃଷ୍ଣଂ ତତ୍ରୈଵ ଗୋପାଲଗଣଵେଷ୍ଟିତମ୍
ସେଠାରେ ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ଗୋପାଳମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହିଥିଲେ।
ରତ୍ନସିଂହାସନସ୍ଥଂ ଚ ହସନ୍ତଂ ସସ୍ମିତଂ ମୁଦା
ସେ ରତ୍ନସିଂହାସନରେ ବସିଥିବା, ଆନନ୍ଦରେ ହସୁଥିବା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ରତ୍ନକେଯୂରଵଲଯରତ୍ନମଞ୍ଜୀରରଞ୍ଜିତମ୍ 4.20.
ତାଙ୍କୁ ରତ୍ନ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହସ୍ତବନ୍ଦ, କଙ୍କଣ ଓ ପାଦସର୍ବରେ ଶୋଭିତ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
କୋଟିକନ୍ଦର୍ପଲାଵଣ୍ଯଂ ଲୀଲାଧାମମନୋହରମ୍
ତାଙ୍କର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ କୋଟି କାମଦେବଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିଲା, ତାଙ୍କର ଲୀଳା ଭୂମି ମନମୋହକ ଥିଲା।
ପାରିଜାତପ୍ରସୂନାନାଂ ମାଲାଜାଲୈର୍ଵିଭୂଷିତମ୍
ତାଙ୍କୁ ପାରିଜାତ ଫୁଲର ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ କରାଯାଇଥିଲା।
ମାଲତୀମାଲ୍ଯସଂଯୁକ୍ତଂ ମଯୂରପିଚ୍ଛଚୂଡକମ୍
ତାଙ୍କ ଗଳାରେ ମଲ୍ଲିକା ଫୁଲର ମାଳା ଓ ମୁଣ୍ଡରେ ମୟୂରପିଛା ଲଗାଇଥିଲେ।
ଶରତ୍ପାର୍ଵଣଚନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ପ୍ରଭାମୁଷ୍ଟାସ୍ଯସୁନ୍ଦରମ୍
ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଶରତ୍ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆଭାକୁ ମଧ୍ୟ ଚୁରି କରିଥିଲା, ଅତି ସୁନ୍ଦର ଥିଲା।
ଶରନ୍ମଧ୍ଯାହ୍ନପଦ୍ମାନାଂ ପ୍ରଭାମୋଚନଲୋଚନମ୍
ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଶରତ୍ ଦିନର ମଧ୍ୟାହ୍ନର ପଦ୍ମ ଫୁଲର ଚମକକୁ ମଧ୍ୟ ମାଟିଦେଉଥିଲା।
କୌସ୍ତୁଭେନ ମଣୀନ୍ଦ୍ରେଣ ଵକ୍ଷଃସ୍ଥଲସମୁଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍
ତାଙ୍କର ବକ୍ଷସ୍ଥଳ କୌସ୍ତୁଭ ମଣି ଦ୍ୱାରା ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଥିଲା।
ଏଵଂଭୂତଂ ପ୍ରଭୁଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରଣନାମାତିଵିସ୍ମିତଃ
ଏପରି ରୂପରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ।
ଯଦ୍ଦୃଷ୍ଟଂ ହୃଦଯାମ୍ଭୋଜେ ତଦ୍ରୂପଂ ବହିରେଵ ଚ
ଯେ ରୂପ ସେ ହୃଦୟର କମଳରେ ଦେଖିଥିଲେ, ସେଇ ରୂପ ବାହାରେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା।
ତତ୍ର ଵୃନ୍ଦାଵନେ ସର୍ଵଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୃଷ୍ଣସମଂ ମୁନେ
ହେ ମୁନି, ବୃନ୍ଦାବନରେ ସେ ସବୁକିଛି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମାନ ଦେଖିଲେ।
ଗାଵୋ ଵତ୍ସାଶ୍ଚ ବାଲାଶ୍ଚ ଲତାଗୁଲ୍ମାଶ୍ଚ ଵୀରୁଧଃ 4.20.
ଗାଈ, ବଛା, ଶିଶୁମାନେ, ଲତା, ଝାଡ଼ି ଓ ଉଦ୍ଭିଦମାନେ—
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈଵଂ ପରମାଶ୍ଚର୍ଯଂ ପୁନର୍ଧ୍ଯାନଂ ଚକାର ହ
ଏପରି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସେ ପୁଣିଥରେ ଧ୍ୟାନରେ ଲଗିଗଲେ।
କ୍ଵ ଚ ଵୃକ୍ଷଃ କ୍ଵ ଵା ଶୈଲଃ କ୍ଵ ମହୀ କ୍ଵ ଚ ସାଗରାଃ
କେଉଁଠି ଗଛ, କେଉଁଠି ପାହାଡ଼, କେଉଁଠି ମାଟି, କେଉଁଠି ସାଗର?
କ୍ଵ ଚାତ୍ମା କ୍ଵ ଜଗଦ୍ବୀଜଂ କ୍ଵ ସ୍ଵର୍ଗଃ କ୍ଵାଯମେଵ ଚ
ଆତ୍ମା କେଉଁଠି, ବିଶ୍ୱର ବୀଜ କେଉଁଠି, ସ୍ୱର୍ଗ କେଉଁଠି, ଏହି ସଂସାର କେଉଁଠି?
କ୍ଵ କୃଷ୍ଣୋ ଜଗତାଂ ନାଥଃ କ୍ଵ ଵା ମାଯାଵିଭୂତଯଃ
ବିଶ୍ୱର ସ୍ୱାମୀ କୃଷ୍ଣ କେଉଁଠି, ତାଙ୍କର ମାୟାର ଶକ୍ତିଗୁଡ଼ିକ କେଉଁଠି?
କିଂ ସ୍ତୌମି କିଂ କରୋମୀତି ମନସୈଵଂ ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ଚ
ମୁଁ କାହାକୁ ସ୍ତୁତି କରିବି, କ'ଣ କରିବି—ଏଭଳି ଭାବି ମନରେ ଧରିଲେ।
ସୁଖଂ ଯୋଗାସନଂ କୃତ୍ଵା ବଭୂଵ ସଂପୁଟାଞ୍ଜଲିଃ
ସେ ସୁବିଧାରେ ଯୋଗାସନରେ ବସି, ହାତ ଜୋଡ଼ି ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ରହିଲେ।
ଇଡାଂ ସୁଷୁମ୍ନାଂ ମଧ୍ଯାଂ ଚ ପିଙ୍ଗଲାଂ ନଲିନୀଂ ଧୁରାମ୍
ସେ ଇଡ଼ା, ସୁଷୁମ୍ନା, ପିଙ୍ଗଳା, ପଦ୍ମ ଓ ଶରୀରର ଆଧାରକୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ।
ମୂଲାଧାରଂ ସ୍ଵାଧିଷ୍ଠାନଂ ମଣିପୂରଂ ମନୋହରମ୍
ମୂଳାଧାର, ସ୍ୱାଧିଷ୍ଠାନ ଓ ଆନନ୍ଦମୟ ମଣିପୁର ଚକ୍ରକୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ।
ଲଙ୍ଘନଂ କାରଯିତ୍ଵା ଚ ତତ୍ଷଟ୍ଚକ୍ରଂ କ୍ରମାଦ୍ଵିଧିଃ
ଶକ୍ତିକୁ ଉପରକୁ ଉଠାଇ, ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଛଅଟି ଚକ୍ରକୁ କ୍ରମକ୍ରମେ ଅତିକ୍ରମ କଲେ।
ନିବଧ୍ଯ ଵାଯୁଂ ମଧ୍ଯାଂ ତାମାନୀଯ ହୃଦଯାମ୍ବୁଜମ୍ 4.20.
ବାୟୁକୁ ମଧ୍ୟରେ ବନ୍ଧି, ଏହାକୁ ହୃଦୟର ପଦ୍ମକୁ ଆଣିଲେ।
ଏଵଂ କୃତ୍ଵା ତୁ ନିଷ୍ପନ୍ଦୋ ଯୋ ଦତ୍ତୋ ହରିଣା ପୁରା
ଏଭଳି କରି, ସେ ଶାନ୍ତ ଓ ଅଚଳ ହେଲେ, ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ହରି ଶିଖାଇଥିଲେ।
ମୁହୂର୍ତଂ ଚ ଜପଂ କୃତ୍ଵା ଧ୍ଯାଯଂଧ୍ଯାଯଂ ପଦାମ୍ବୁଜମ୍
ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଜପ କରି, ପୁନିପୁନି ପଦ୍ମପଦକୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ।
ତତ୍ତେଜସୋଽନ୍ତରେ ରୂପମତୀଵ ସୁମନୋହରମ୍
ସେ ତେଜର ଭିତରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଏକ ରୂପ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା।
ଶ୍ରୁତିମୂଲସ୍ଥଲନ୍ଯସ୍ତଜ୍ଵଲନ୍ମକରକୁଣ୍ଡଲମ୍
କାନର ତଳେ ଜଳନ୍ତି ମକର କୁଣ୍ଡଳ ଶୋଭା ପାଉଥିଲା।