ସ୍ତୋତ୍ରମେତତ୍ପଠିତ୍ଵା ତୁ ମୁଚ୍ଯତେ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ ଇହ ଲୋକେ ହରେର୍ଭକ୍ତିମନ୍ତେ ଦାସ୍ଯଂ ଲଭେଦ୍ଧ୍ରୁଵମ୍
ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ପଢିଲେ ନିଶ୍ଚିତ ମୁକ୍ତି ମିଳେ; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏହି ଜଗତରେ ହରିଙ୍କ ଭକ୍ତ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଦାସ୍ୟ ପଦବୀ ପାଆନ୍ତି।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଜଗାମ ଶ୍ରୀହରିର୍ଗେହଂ କୁବେରଭଵନୋପମମ୍
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ଶ୍ରୀହରି ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ, ଯାହା କୁବେରଙ୍କ ମହଲ ଭଳି ଥିଲା।
ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯୋ ଧନଂ ନନ୍ଦଃ ପରିପୂର୍ଣଂ ଦଦୌ ମୁଦା
ନନ୍ଦ ଆନନ୍ଦରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ପ୍ରଚୁର ଧନ ଦାନ କଲେ।
ନାନାଵିଧଂ ମଙ୍ଗଲଂ ଚ ହରେର୍ନାମାନୁକୀର୍ତନମ୍
ନାନା ପ୍ରକାର ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ହରିଙ୍କ ନାମର ଅନୁସ୍ୱରଣ ହେଉଥିଲା।
ଏଵଂ ମୁମୁଦିରେ ସର୍ଵେ ଵୃନ୍ଦାରଣ୍ଯେ ଗୃହେଗୃହେ
ଏଭଳି ଭାବେ ବୃନ୍ଦାବନର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଘରେ ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ଇତ୍ଯେଵଂ କଥିତଂ ସର୍ଵଂ ହରେଶ୍ଚରିତମଙ୍ଗଲମ୍
ଏଭଳି ହରିଙ୍କ ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳମୟ ଚରିତ୍ର କଥା ଏଠାରେ କହାଯାଇଛି।
4.20 ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ପୀତ୍ଵାଽନୁଲିପ୍ତଶ୍ଚ ଵୃନ୍ଦାରଣ୍ଯଂ ଜଗାମ ହ
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ଖାଇ, ପିଇ ଓ ଅଙ୍ଗରେ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇ, ସେ ବୃନ୍ଦାବନକୁ ଗଲେ।
କ୍ରୀଡାଂ ଚକାର ଭଗଵାନ୍କୌତୁକେନ ଚ ତୈଃ ସହ
ଭଗବାନ ସେଠାରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦରେ ଖେଳିଲେ।
ତସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵଂ ଵିଜ୍ଞାତୁଂ ଵିଧାତା ଜଗତାଂ ପତିଃ
ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ବୁଝିବା ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ଵିଜ୍ଞାଯ ତଦଭିପ୍ରାଯଂ ସର୍ଵଜ୍ଞଃ ସର୍ଵକାରକଃ
ସେଠି ଥିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଜାଣି, ସର୍ବଜ୍ଞ ଓ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର କର୍ତ୍ତା ତାହା ଅନୁଯାୟୀ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ଜଗାମ ଶ୍ରୀହରିର୍ଗେହଂ କାଲଯିତ୍ଵା ଚ ଗୋକୁଲମ୍
ଗୋକୁଳରେ କିଛି ସମୟ କଟାଇ, ଶ୍ରୀହରି ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଲେ।
ଏଵଂ ଚକାର ଭଗଵାନ୍ଵର୍ଷମେକଂ ଚ ପ୍ରତ୍ଯହମ୍
ଏଭଳି ଭାବେ, ଭଗବାନ୍ ପ୍ରତିଦିନ ଏକ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି କାମ କରିଥିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମା ପ୍ରଭାଵଂ ଵିଜ୍ଞାଯ ଲଜ୍ଜାନମ୍ରାତ୍ମକନ୍ଧରଃ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଶକ୍ତି ବୁଝି, ସେ ଲଜ୍ଜାରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ।
ଦଦର୍ଶ କୃଷ୍ଣଂ ତତ୍ରୈଵ ଗୋପାଲଗଣଵେଷ୍ଟିତମ୍
ସେଠାରେ ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ଗୋପାଳମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହିଥିଲେ।
ରତ୍ନସିଂହାସନସ୍ଥଂ ଚ ହସନ୍ତଂ ସସ୍ମିତଂ ମୁଦା
ସେ ରତ୍ନସିଂହାସନରେ ବସିଥିବା, ଆନନ୍ଦରେ ହସୁଥିବା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ରତ୍ନକେଯୂରଵଲଯରତ୍ନମଞ୍ଜୀରରଞ୍ଜିତମ୍ 4.20.
ତାଙ୍କୁ ରତ୍ନ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହସ୍ତବନ୍ଦ, କଙ୍କଣ ଓ ପାଦସର୍ବରେ ଶୋଭିତ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
କୋଟିକନ୍ଦର୍ପଲାଵଣ୍ଯଂ ଲୀଲାଧାମମନୋହରମ୍
ତାଙ୍କର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ କୋଟି କାମଦେବଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିଲା, ତାଙ୍କର ଲୀଳା ଭୂମି ମନମୋହକ ଥିଲା।
ପାରିଜାତପ୍ରସୂନାନାଂ ମାଲାଜାଲୈର୍ଵିଭୂଷିତମ୍
ତାଙ୍କୁ ପାରିଜାତ ଫୁଲର ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ କରାଯାଇଥିଲା।
ମାଲତୀମାଲ୍ଯସଂଯୁକ୍ତଂ ମଯୂରପିଚ୍ଛଚୂଡକମ୍
ତାଙ୍କ ଗଳାରେ ମଲ୍ଲିକା ଫୁଲର ମାଳା ଓ ମୁଣ୍ଡରେ ମୟୂରପିଛା ଲଗାଇଥିଲେ।
ଶରତ୍ପାର୍ଵଣଚନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ପ୍ରଭାମୁଷ୍ଟାସ୍ଯସୁନ୍ଦରମ୍
ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଶରତ୍ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆଭାକୁ ମଧ୍ୟ ଚୁରି କରିଥିଲା, ଅତି ସୁନ୍ଦର ଥିଲା।
ଶରନ୍ମଧ୍ଯାହ୍ନପଦ୍ମାନାଂ ପ୍ରଭାମୋଚନଲୋଚନମ୍
ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଶରତ୍ ଦିନର ମଧ୍ୟାହ୍ନର ପଦ୍ମ ଫୁଲର ଚମକକୁ ମଧ୍ୟ ମାଟିଦେଉଥିଲା।
କୌସ୍ତୁଭେନ ମଣୀନ୍ଦ୍ରେଣ ଵକ୍ଷଃସ୍ଥଲସମୁଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍
ତାଙ୍କର ବକ୍ଷସ୍ଥଳ କୌସ୍ତୁଭ ମଣି ଦ୍ୱାରା ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଥିଲା।
ଏଵଂଭୂତଂ ପ୍ରଭୁଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରଣନାମାତିଵିସ୍ମିତଃ
ଏପରି ରୂପରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ।
ଯଦ୍ଦୃଷ୍ଟଂ ହୃଦଯାମ୍ଭୋଜେ ତଦ୍ରୂପଂ ବହିରେଵ ଚ
ଯେ ରୂପ ସେ ହୃଦୟର କମଳରେ ଦେଖିଥିଲେ, ସେଇ ରୂପ ବାହାରେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା।
ତତ୍ର ଵୃନ୍ଦାଵନେ ସର୍ଵଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୃଷ୍ଣସମଂ ମୁନେ
ହେ ମୁନି, ବୃନ୍ଦାବନରେ ସେ ସବୁକିଛି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମାନ ଦେଖିଲେ।
ଗାଵୋ ଵତ୍ସାଶ୍ଚ ବାଲାଶ୍ଚ ଲତାଗୁଲ୍ମାଶ୍ଚ ଵୀରୁଧଃ 4.20.
ଗାଈ, ବଛା, ଶିଶୁମାନେ, ଲତା, ଝାଡ଼ି ଓ ଉଦ୍ଭିଦମାନେ—
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈଵଂ ପରମାଶ୍ଚର୍ଯଂ ପୁନର୍ଧ୍ଯାନଂ ଚକାର ହ
ଏପରି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସେ ପୁଣିଥରେ ଧ୍ୟାନରେ ଲଗିଗଲେ।
କ୍ଵ ଚ ଵୃକ୍ଷଃ କ୍ଵ ଵା ଶୈଲଃ କ୍ଵ ମହୀ କ୍ଵ ଚ ସାଗରାଃ
କେଉଁଠି ଗଛ, କେଉଁଠି ପାହାଡ଼, କେଉଁଠି ମାଟି, କେଉଁଠି ସାଗର?
କ୍ଵ ଚାତ୍ମା କ୍ଵ ଜଗଦ୍ବୀଜଂ କ୍ଵ ସ୍ଵର୍ଗଃ କ୍ଵାଯମେଵ ଚ
ଆତ୍ମା କେଉଁଠି, ବିଶ୍ୱର ବୀଜ କେଉଁଠି, ସ୍ୱର୍ଗ କେଉଁଠି, ଏହି ସଂସାର କେଉଁଠି?
କ୍ଵ କୃଷ୍ଣୋ ଜଗତାଂ ନାଥଃ କ୍ଵ ଵା ମାଯାଵିଭୂତଯଃ
ବିଶ୍ୱର ସ୍ୱାମୀ କୃଷ୍ଣ କେଉଁଠି, ତାଙ୍କର ମାୟାର ଶକ୍ତିଗୁଡ଼ିକ କେଉଁଠି?