ନ ତଥାଽପି ତଦୀଶଂ ତଂ ଗ୍ରସ୍ତୁଂ ସର୍ପଃ କ୍ଷମୋ ଭଵେତ୍ 4.19.
ତଥାପି, ସେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ସର୍ପ ଗିଳିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ନିଗୂଢଂ ଯୋଗିନାଂ ସାରଂ ସଂଶଯଚ୍ଛେଦକାରଣମ୍
ଯୋଗୀମାନେ ଯାହାକୁ ଗୁପ୍ତ ମୂଳ ଭାବେ ଜାଣନ୍ତି, ସେହି ଦ୍ୱାରା ସନ୍ଦେହ ଦୂର ହୁଏ।
ତତ୍ଯାଜ ଶୋକଂ ନନ୍ଦଶ୍ଚ ଵ୍ରଜଶ୍ଚ ଵ୍ରଜଯୋଷିତଃ
ନନ୍ଦ, ବ୍ରଜବାସୀ ଓ ବ୍ରଜର ମହିଳାମାନେ ଦୁଃଖକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ବନ୍ଧୁଵିଚ୍ଛେଦଵିଷଯେ ପ୍ରବୋଧେ ନ ସ୍ଥିତଂ ମନଃ
ସମ୍ବନ୍ଧୀ ବିଚ୍ଛେଦର ବୁଝିବାରେ ସେମାନଙ୍କର ମନ ନିଶ୍ଚଳ ରହିଲା ନାହିଁ।
ଦଦୃଶୁସ୍ତଂ ସୁପ୍ରସନ୍ନା ଵ୍ରଜାଶ୍ଚ ଵ୍ରଜଯୋଷିତଃ
ବ୍ରଜବାସୀ ଓ ବ୍ରଜର ମହିଳାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ମନରେ ଅନନ୍ଦ ପାଇଲେ।
ଅସ୍ନିଗ୍ଧଵସ୍ତ୍ରମସ୍ନିଗ୍ଧମଲୁପ୍ତଚନ୍ଦନାଞ୍ଜନମ୍
ତାଙ୍କର ପୋଶାକ ଅନ୍ଧାରି ହୋଇନଥିଲା, ଚନ୍ଦନ ଓ କାଜଳ ମଧ୍ୟ ଅପବିତ୍ର ହୋଇନଥିଲା।
ମଯୂରପିଚ୍ଛଚୂଡଂ ଚ ଵଂଶୀଵଦନମଚ୍ଯୁତମ୍
ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ମୟୂରପିଛା ଥିଲା, ହାତରେ ବାଂଶୀ ଧରିଥିଲେ, ଏବଂ ସେ ଅଚଳ ଥିଲେ।
ଚୁଚୁମ୍ବ ଵଦନାମ୍ଭୋଜଂ ପ୍ରସନ୍ନଵଦନେକ୍ଷଣା
ପ୍ରସନ୍ନ ମୁହଁ ଓ ଆନନ୍ଦିତ ଦୃଷ୍ଟି ସହିତ ସେମାନେ ତାଙ୍କର ପଦ୍ମମୁଖକୁ ଚୁମ୍ବନ କଲେ।
ନିମେଷରହିତାଃ ସର୍ଵେ ଦଦୃଶୁଃ ଶ୍ରୀମୁଖଂ ହରେଃ
ସମସ୍ତେ ଚକ୍ଷୁ ନ ମିଳି, ହରିଙ୍କ ଶ୍ରୀମୁଖକୁ ଦେଖି ରହିଲେ।
ଦାଵାଗ୍ନିର୍ଵେଷ୍ଟଯାମାସ ତୈଃ ସର୍ଵୈଃ ସହ ଗୋକୁଲମ୍ 4.19.
ବନ୍ଧୁଆ ଅଗ୍ନି ସମସ୍ତଙ୍କ ସହିତ ଗୋକୁଳକୁ ଘେରି ଆସିଲା।
ପ୍ରଣାଶଂ ମେନିରେ ସର୍ଵେ ଭଯମାପୁଶ୍ଚ ସଂକଟେ ବାଲା ଗୋପ୍ଯଶ୍ଚ ସଂତ୍ରସ୍ତା ଭକ୍ତିନମ୍ରାତ୍ମକନ୍ଧରାଃ
ସମସ୍ତେ ଭାବିଲେ ନିଶ୍ଚିତ ନାଶ ହେବ, ସେଇ ସମୟରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମନରେ ଭୟ ଭରିଗଲା; ପିଲାମାନେ ଓ ଗୋପୀମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ଭକ୍ତିଭାବରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ।
ତଥା ରକ୍ଷାଂ କୁରୁ ପୁନର୍ଦାଵାଗ୍ନେର୍ମଧୁସୂଦନ
ଏଭଳି, ମଧୁସୂଦନ, ଆମକୁ ପୁଣିଥରେ ବନ୍ଧୁଆ ଅଗ୍ନିରୁ ରକ୍ଷା କର।
ସ୍ରଷ୍ଟା ପାତା ଚ ସଂହର୍ତା ଜଗତାଂ ଚ ଜଗତ୍ପତେ
ହେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ସ୍ୱାମୀ, ଆପଣେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପାଳକ ଓ ସଂହାରକ ଅଟୁଟ ଭାବେ ଅଛନ୍ତି।
ଯମଃ କୁବେରଃ ପଵନ ଈଶାନାଦ୍ଯାଶ୍ଚ ଦେଵତାଃ
ଯମ, କୁବେର, ବାୟୁ, ଈଶାନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ,
ମାନଵାଶ୍ଚ ତଥା ଦୈତ୍ଯା ଯକ୍ଷରାକ୍ଷସକିଂନରାଃ
ମଣିଷମାନେ, ଦାନବ, ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ ଓ କିନ୍ନରମାନେ,
ଆଵିର୍ଭାଵସ୍ତିରୋଭାଵଃ ସର୍ଵେଷାଂ ଚ ତଥେଚ୍ଛଯା
ସମସ୍ତଙ୍କର ଆଗମନ ଓ ବିଲୟ ଆପଣଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ହୁଏ।
ଵଯଂ ତ୍ଵାଂ ଶରଣଂ ଯାମୋ ରକ୍ଷ ନଃ ଶରଣାଗତାନ୍
ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣକୁ ଯାଉଛୁ; ଆମେ ଯେଉଁମାନେ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣକୁ ଆସିଛୁ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।
ଦୂରୀଭୂତସ୍ତୁ ଦାଵାଗ୍ନିଃ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣାମୃତଦୃଷ୍ଟିତଃ
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅମୃତମୟ ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ଜଙ୍ଗଲର ଅଗ୍ନି ଦୂରେ ଚାଲିଯାଏ।
ସର୍ଵାପଦଃ ପ୍ରଣଶ୍ଯନ୍ତି ହରିସ୍ମରଣମାତ୍ରତଃ 4.19.
ହରିଙ୍କୁ ମନେ ପକାଇଲେ ସମସ୍ତ ବିପଦ ନଶ୍ଟ ହୁଏ।
ଵହ୍ନିତୋ ନ ଭଵେତ୍ତସ୍ଯ ଭଯଂ ଜନ୍ମନି ଜନ୍ମନି
ଏମିତି ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ୍ମରେ ଅଗ୍ନିର ଭୟ ରହେ ନାହିଁ।
ସ୍ତୋତ୍ରମେତତ୍ପଠିତ୍ଵା ତୁ ମୁଚ୍ଯତେ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ ଇହ ଲୋକେ ହରେର୍ଭକ୍ତିମନ୍ତେ ଦାସ୍ଯଂ ଲଭେଦ୍ଧ୍ରୁଵମ୍
ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ପଢିଲେ ନିଶ୍ଚିତ ମୁକ୍ତି ମିଳେ; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏହି ଜଗତରେ ହରିଙ୍କ ଭକ୍ତ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଦାସ୍ୟ ପଦବୀ ପାଆନ୍ତି।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଜଗାମ ଶ୍ରୀହରିର୍ଗେହଂ କୁବେରଭଵନୋପମମ୍
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ଶ୍ରୀହରି ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ, ଯାହା କୁବେରଙ୍କ ମହଲ ଭଳି ଥିଲା।
ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯୋ ଧନଂ ନନ୍ଦଃ ପରିପୂର୍ଣଂ ଦଦୌ ମୁଦା
ନନ୍ଦ ଆନନ୍ଦରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ପ୍ରଚୁର ଧନ ଦାନ କଲେ।
ନାନାଵିଧଂ ମଙ୍ଗଲଂ ଚ ହରେର୍ନାମାନୁକୀର୍ତନମ୍
ନାନା ପ୍ରକାର ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ହରିଙ୍କ ନାମର ଅନୁସ୍ୱରଣ ହେଉଥିଲା।
ଏଵଂ ମୁମୁଦିରେ ସର୍ଵେ ଵୃନ୍ଦାରଣ୍ଯେ ଗୃହେଗୃହେ
ଏଭଳି ଭାବେ ବୃନ୍ଦାବନର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଘରେ ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ଇତ୍ଯେଵଂ କଥିତଂ ସର୍ଵଂ ହରେଶ୍ଚରିତମଙ୍ଗଲମ୍
ଏଭଳି ହରିଙ୍କ ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳମୟ ଚରିତ୍ର କଥା ଏଠାରେ କହାଯାଇଛି।
4.20 ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ପୀତ୍ଵାଽନୁଲିପ୍ତଶ୍ଚ ଵୃନ୍ଦାରଣ୍ଯଂ ଜଗାମ ହ
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ଖାଇ, ପିଇ ଓ ଅଙ୍ଗରେ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇ, ସେ ବୃନ୍ଦାବନକୁ ଗଲେ।
କ୍ରୀଡାଂ ଚକାର ଭଗଵାନ୍କୌତୁକେନ ଚ ତୈଃ ସହ
ଭଗବାନ ସେଠାରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦରେ ଖେଳିଲେ।
ତସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵଂ ଵିଜ୍ଞାତୁଂ ଵିଧାତା ଜଗତାଂ ପତିଃ
ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ବୁଝିବା ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ଵିଜ୍ଞାଯ ତଦଭିପ୍ରାଯଂ ସର୍ଵଜ୍ଞଃ ସର୍ଵକାରକଃ
ସେଠି ଥିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଜାଣି, ସର୍ବଜ୍ଞ ଓ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର କର୍ତ୍ତା ତାହା ଅନୁଯାୟୀ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।