ତ୍ଵତ୍ପାଦଧ୍ଯାନଯୁକ୍ତସ୍ଯ ଯତ୍ତତ୍ସ୍ଥାନଂ ଚ ତତ୍ପରମ୍
ଯିଏ ତୁମ ପାଦର ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହୁଏ, ସେଉଁଠାରେ ପ୍ରାପ୍ତ ସ୍ଥାନ ସର୍ବୋତ୍ତମ।
ଯଦି ତ୍ଵତ୍ସେଵଯା ଯାତି ସଫଲୋ ନିଷ୍କଲୋଽଥଵା
ଯଦି କେହି ତୁମ ସେବା କରି ଯାଏ, ଅଂଶ ସହ କିମ୍ବା ଅଂଶ ବିନା, ସେ ଜନ୍ମ ସଫଳ ହୁଏ।
ନ ସନ୍ତି ଜନ୍ମମରଣରୋଗଶୋକାର୍ତିଭୀତଯଃ
ଏଠାରେ ଜନ୍ମ, ମୃତ୍ୟୁ, ରୋଗ, ଦୁଃଖ, କଷ୍ଟ କିମ୍ବା ଭୟ କିଛି ନାହିଁ।
ଵାଞ୍ଛା ନାସ୍ତ୍ଯେଵ ଭକ୍ତାନାଂ ତ୍ଵତ୍ପାଦସେଵନଂ ଵିନା 4.19.
ଭକ୍ତମାନେ ତୁମ ପାଦସେବା ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଇଚ୍ଛା ରଖନ୍ତି ନାହିଁ।
ପଶ୍ଯନ୍ତି ଭକ୍ତାଃ କିଂ ଚାନ୍ଯତ୍ସାଲୋକ୍ଯାଦିଚତୁଷ୍ଟଯମ୍
ତୁମ ଲୋକରେ ବସିବା ଭଳି ଚାରି ପ୍ରକାରର ମୁକ୍ତି ଛଡ଼ା ଭକ୍ତମାନେ ଅନ୍ୟ କିଛି ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ।
ତାଵତ୍ତ୍ଵଦ୍ଭାଵନେନୈଵ ତ୍ଵଦ୍ଵର୍ଣୋଽହମନୁଗ୍ରହାତ୍
ତୁମେ ଉପରେ ଭାବନା କରିବା ଦ୍ୱାରା ଏବଂ ତୁମ ଦୟାରେ, ମୁଁ ତୁମ ନିଜ ଗୁଣରେ ଆସିଛି।
ଦେଶାଦ୍ ଦୂରଂ ଚ ନ୍ଯକ୍କାରଂ ଚକାର ଦୃଢଭକ୍ତିମାନ୍
ଏକ ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତ ଦେଶରୁ ଦୂର ଏବଂ ଅପମାନକୁ ଦୂରେ ଫେଙ୍ଗି ଦେଇଛି।
ସ ଚ ଉକ୍ତଶ୍ଚ ଭକ୍ତୋଽହଂ ନ ମାଂ ତ୍ଯକ୍ତୁଂ କ୍ଷମୋଽଧୁନା
ସେ ଭକ୍ତ କହିଲେ, 'ମୁଁ ତୁମ ଭକ୍ତ; ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଛାଡ଼ିପାରିବି ନାହିଁ।'
ସଦୋଷଂ ଗୁଣଯୁକ୍ତଂ ମାଂ ସୋଽଧୁନା ତ୍ଯକ୍ତୁମକ୍ଷମଃ
ମୋର ଦୋଷ ଓ ଗୁଣ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏବେ ସେ ମୋତେ ଛାଡ଼ିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଭଯଂ ନ କେଭ୍ଯଃ ସର୍ଵତ୍ର ତମନଂତଂ ଗୁରୁଂ ଵିନା
ଅନନ୍ୟ କୌଣସି ଜଣା ଠାରୁ କିମ୍ବା କୌଣସି ଠାଉଁରେ ଭୟ ନାହିଁ, ଅନନ୍ତ ଗୁରୁ ଛଡ଼ା।
ସ୍ଵପ୍ନେ ଧ୍ଯାନେନ ପଶ୍ଯଂତି ଚକ୍ଷୁଷୋର୍ଗୋଚରଃ ସ ମେ
ସ୍ୱପ୍ନ ଓ ଧ୍ୟାନରେ, ସେମାନେ ମୋ ଦୃଷ୍ଟିର ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ଦେଖନ୍ତି।
ସଗୁଣତ୍ଵଂ ଚ ସାକାରୋ ନିରାକାରଶ୍ଚ ନିର୍ଗୁଣଃ
ସେ ଗୁଣସହିତ ଓ ଆକାରସହିତ, ଏବଂ ନିରାକାର ଓ ନିର୍ଗୁଣ ମଧ୍ୟ।
ସର୍ଵେଷାମୀଶ୍ଵରଃ ସାକ୍ଷୀ ସର୍ଵାତ୍ମା ସର୍ଵରୂପଧୃକ୍
ସେ ସମସ୍ତଙ୍କର ନାଥ, ସାକ୍ଷୀ, ସମସ୍ତଙ୍କର ଆତ୍ମା ଓ ସମସ୍ତ ଆକାର ଧାରଣ କରିଥିବା।
ସ୍ତୋତୁଂ ଯମୀଶଂ ତେ ଜାଡ୍ଯାଃ ସର୍ପଃ ସ୍ତୋଷ୍ଯତି ତଂ ଵିଭୁମ୍ 4.19.
ଯେଉଁ ଜଣେ ଜଡ଼ ମନ ଥିବା ଲୋକେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ଏକ ସାପ ମଧ୍ୟ ସେ ବ୍ୟାପକ ଦେବତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବ।
ଖଲସ୍ଵଭାଵାଦଜ୍ଞାନାତ୍କୃଷ୍ଣ ତ୍ଵଂ ଚର୍ଵିତୋ ମଯା
ହେ କୃଷ୍ଣ, ଦୁଷ୍ଟ ସ୍ୱଭାବ ଓ ଅଜ୍ଞାନରେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନିନ୍ଦା କରିଛି।
ନ ସ୍ପୃଶ୍ଯୋ ହି ନ ଚାଵର୍ଯସ୍ତଥା ତେଜସ୍ତ୍ଵମେଵ ଚ
ତୁମେ ସ୍ପର୍ଶ କରିହେବା ନୁହେଁ, ଅଟକାଯିବା ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ଏବଂ ତୁମେ ଆଲୋକ ନିଜେ।
ଓମିତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ହରିସ୍ତୁଷ୍ଟଃ ସର୍ଵଂ ତସ୍ମୈ ଵରଂ ଦଦୌ
'ଓଁ' ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ହରି ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦାୟିତ୍ୱ ଦେଲେ।
ତଦ୍ଵଂଶ୍ଯାନାଂ ଚ ତସ୍ଯୈଵ ନାଗେଭ୍ଯୋ ନ ଭଯଂ ଭଵେତ୍
ତାଙ୍କର ବଂଶଜମାନେ ପାଇଁ ସାପ ଠାରୁ କୌଣସି ଭୟ ରହିବ ନାହିଁ।
ଵିଷପୀଯୂଷଯୋର୍ଭେଦୋ ନାସ୍ତ୍ଯେଵ ତସ୍ଯ ଭକ୍ଷଣେ
ତାଙ୍କ ପାଇଁ, ବିଷ ଓ ଅମୃତ ଖାଇବାରେ କୌଣସି ତାଫାତ ନାହିଁ।
ସ୍ତୋତ୍ରସ୍ମରଣମାତ୍ରେଣ ସୁସ୍ଥୋ ଭଵତି ମାନଵଃ
ସ୍ତୋତ୍ର ସ୍ମରଣ କରିଲେ ମାନବ ସୁସ୍ଥ ହୁଏ।
ଵିଷାଗ୍ନିଵଜ୍ରଭୀତିଶ୍ଚ ନ ଭଵେତ୍ତତ୍ର ନିଶ୍ଚିତମ୍ ଅନ୍ତେ ଚ ସ୍ଵକୁଲଂ ପୂତ୍ଵା ଦାସ୍ଯଂ ଚ ଲଭତେ ଧ୍ରୁଵମ୍
ସେଠାରେ ବିଷ, ଅଗ୍ନି କିମ୍ବା ବଜ୍ରର ଭୟ କେବେ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ, ଏହା ନିଶ୍ଚିତ । ଶେଷରେ ସେ ନିଜ ପରିବାରକୁ ପବିତ୍ର କରି, ନିଶ୍ଚୟ ଦାସ୍ୟ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ ।। 4.19.
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ—
ସାର୍ଦ୍ଧଂ ସ୍ଵଗୋଷ୍ଠ୍ଯା ନାଗେନ୍ଦ୍ର ଯମୁନାଜଲଵର୍ତ୍ମନା
ନାଗରାଜ, ସେ ନିଜ ଗୋଷ୍ଠୀ ସହିତ ଯମୁନା ଜଳପଥ ଦେଇ ଚାଲିଗଲେ ।
କଦା ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯାମି ତ୍ଵତ୍ପାଦପଦ୍ମଂ ନାଥେତ୍ଯୁଵାଚ ହ
ସେ କହିଲେ, 'ପ୍ରଭୁ, କେବେ ମୁଁ ତୁମର ପଦପଦ୍ମ ଦେଖିପାରିବି?'
ଜଗାମ ଜଲମାର୍ଗେଣ ନାଗେନ୍ଦ୍ରୋ ଵିରହାତୁରଃ
ବିୟୋଗର ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ନାଗରାଜ ଜଳପଥ ଦେଇ ଚାଲିଗଲେ ।
ପ୍ରସନ୍ନା ଜନ୍ତଵଃ ସର୍ଵେ ବଭୂଵୁସ୍ତେନ ନାରଦ
ନାରଦ, ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଖୁସି ହେଲେ ।
ଆଜ୍ଞଯା ଚ କୃପାସିନ୍ଧୋର୍ନିର୍ମିତଂ ଵିଶ୍ଵକର୍ମଣା
ଦୟାର ସାଗରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ବିଶ୍ୱକର୍ମା ଏହା ତିଆରି କଲେ ।
ନିଃଶଙ୍କୋ ହର୍ଷଯୁକ୍ତଶ୍ଚ ହରିଭାଵନ ତତ୍ପରଃ ସୁଖଦଂ ମୋକ୍ଷଦଂ ସାରଂ ପରଂ କିଂ ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛସି
ଭୟ ଛାଡ଼ି, ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଥିବା, ହରିଙ୍କ ଧ୍ୟାନରେ ଲଗ୍ନ—ଏହି ସାର, ଯାହା ସୁଖ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ । ଏଠାରୁ ଅଧିକ କଣ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହାଁଛ ?
ସୂତ ଉଵାଚ ଋଷିଂ ପପ୍ରଚ୍ଛ ସଂଦେହଂ ସର୍ଵସଂଦେହଭଞ୍ଜନମ୍
ସୂତ କହିଲେ—ସେ ମୁନିଙ୍କୁ, ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହ ଦୂର କରୁଥିବା ମୁନିଙ୍କୁ, ନିଜ ସନ୍ଦେହ ପଚାରିଲେ ।
ନାରଦ ଉଵାଚ ଜଗାମ ଯମୁନାତୀରଂ ତନ୍ମେ ବ୍ରୂହି ଜଗଦ୍ଗୁରୋ
ନାରଦ କହିଲେ—ସେ ଯମୁନା ତୀରକୁ ଗଲେ; ହେ ଜଗଦ୍ଗୁରୁ, ଏହା ମୋତେ କୁହ ।