ଉଵାଚ ସାଶ୍ରୁନେତ୍ରା ସା ଭକ୍ତିନମ୍ରାତ୍ମକନ୍ଧରା ଵରଂ ଦାସ୍ଯସି ଚେଦାନୀଂ ଵରଦେଶ୍ଵର ମେଽପି ଚ
ସେ ଅଞ୍ଚଳ ଭିଜା ଆଖି ଓ ଭକ୍ତିରେ ନମ୍ର ଗଳା ସହିତ କହିଲେ: 'ଯଦି ଆପଣ ଏବେ ମୋତେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବେ, ଆଶୀର୍ବାଦର ନାଥ, ତେବେ ମୋତେ ମଧ୍ୟ ଏକ ଦିଅ।'
ତଵ ସ୍ମୃତର୍ଵିସ୍ମୃତିର୍ନ କଦାଽପି ନ ଭଵିଷ୍ଯତି
ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ, କେବେ ମଧ୍ୟ ଭୁଲିବି ନାହିଁ।
ଇତ୍ଯେଵଂ ପ୍ରାର୍ଥନୀଯଂ ଚ ପରିପୂର୍ଣଂ କୁରୁ ପ୍ରଭୋ
ଏହି ହେଉଛି ମୋର ପ୍ରାର୍ଥନା; ପ୍ରଭୁ, ଦୟାକରି ଏହାକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତୁ।
ଶରତ୍ପାର୍ଵଣଚନ୍ଦ୍ରାସ୍ଯଂ ଦଦର୍ଶ ଶ୍ରୀହରେର୍ମୁଖମ୍
ସେ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଶରତ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଶୋଭାମୟ।
ସର୍ଵାଙ୍ଗପୁଲକୋଦ୍ଭିନ୍ନା ସାନଂଦାଶ୍ରୁପରିପ୍ଲୁତା
ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଦେହ ରୋମାଞ୍ଚିତ ହେଲା, ଏବଂ ସେ ଆନନ୍ଦ ଅଶ୍ରୁରେ ଭିଜିଗଲେ।
ଉଵାଚ ପୁନରେଵେଦଂ ଭକ୍ତ୍ଯୁଦ୍ରେକପରିପ୍ଲୁତା 4.19.
ଭକ୍ତିର ଉତ୍ସାରେ ପ୍ରବାହିତ ହୋଇ, ସେ ପୁଣି କହିଲେ:
ସର୍ପଃ କରୋତୁ ସଂସାରଂ କୁରୁ ମାଂ ନିଜକିଙ୍କରୀମ୍
ସର୍ପ ଯେଉଁଠି ସଂସାର ତିଆରି କରୁ, ମୋତେ ଆପଣଙ୍କ ନିଜ ଦାସୀ କରନ୍ତୁ।
ତ୍ଵତ୍ପଦାମ୍ଭୋଜସେଵାଯାଃ କଲାଂ ନାର୍ହନ୍ତି ଷୋଡଶୀମ୍
ଆପଣଙ୍କ ପଦପଦ୍ମର ସେବାର ଏକ ଅଂଶ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ପାଇପାରିବେ ନାହିଁ।
ଭାରତେ ଦୁର୍ଲଭଂ ଜନ୍ମ ଲବ୍ଧ୍ଵାଽସୌ ଵଞ୍ଚିତଃ ସ୍ଵଯମ୍
ଭାରତରେ ଦୁର୍ଲଭ ଜନ୍ମ ପାଇଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ନିଜେ ଠକିଗଲେ।
ପ୍ରସନ୍ନମାନସଃ ଶ୍ରୀମାନୋମିତ୍ଯେଵମୁଵାଚ ହ
ପ୍ରସନ୍ନ ମନେ, ଶ୍ରୀମାନ୍ ଏଭଳି କହିଲେ।
ଆଜଗାମ ରଥସ୍ତୂର୍ଣମୁଦ୍ଦୀପ୍ତସ୍ତେଜସା ମୁନେ
ଏକ ରଥ ତୀବ୍ର ତେଜରେ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଆସିଲା, ମୁନି।
ଶତଚକ୍ରୋ ଵାଯୁଵେଗୋ ମନୋଯାଯୀ ମନୋହରଃ
ସେ ରଥର ଶତଚକ୍ର ଥିଲା, ବାୟୁର ଗତିରେ ଚାଲୁଥିଲା, ମନର ଦ୍ୱାରା ଯାଉଥିଲା, ଏବଂ ଦେଖିବାକୁ ଅତି ଆକର୍ଷଣୀୟ ଥିଲା।
ପ୍ରଣମ୍ଯ କୃଷ୍ଣଂ ତାଂ ନୀତ୍ଵା ଜଗ୍ମୁର୍ଗୋଲୋକମୁତ୍ତମମ୍
କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ତାଙ୍କୁ ନେଇ ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୋଲୋକକୁ ଗଲେ।
ସ ଚ କିଂଚିନ୍ନ ବୁବୁଧେ ମୋହିତୋ ଵିଷ୍ଣୁମାଯଯା
କିନ୍ତୁ ସେ କିଛି ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମାୟାରେ ମୋହିତ ହୋଇ।
ଦଦୌ ହସ୍ତଂ ଚ କୃପଯା ଶୀଘ୍ରଂ କାଲିଯମସ୍ତକେ
ଦୟାବଶତଃ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତୁରନ୍ତ କାଳିୟଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ତାଙ୍କର ହାତ ରଖିଲେ।
ପୁଟାଞ୍ଜଲିଯୁତାଂ ସାଶ୍ରୁପୂର୍ଣାଂ ଚ ସୁରସାଂ ସତୀମ୍ 4.19.
ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଭକ୍ତିମୟ ସୁରସା ହସ୍ତ ଯୋଡି ଦାଣ୍ଡବତ୍ ଦେଖାଉଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଆଖି ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା।
ଭକ୍ତ୍ଯୁଦ୍ରେକାତ୍ସାଶ୍ରୁନେତ୍ରାଂ ପୁଲକାଙ୍କିତଵିଗ୍ରହାମ୍ ଯଦୀଶ୍ଵରସ୍ଯ ସତତଂ ଯୋଗ୍ଯାଯୋଗ୍ଯେ ସମା କୃପା
ଭକ୍ତିର ଉତ୍କଳନ ଦ୍ୱାରା ସୁରସାଙ୍କ ଆଖି ଲୁହାରେ ଭରିଗଲା ଏବଂ ଶରୀର କୁଞ୍ଚିତ ହେଲା; ପ୍ରଭୁଙ୍କର କୃପା ସଦା ସମାନ, ଯେଉଁଠି ଯୋଗ୍ୟ କିମ୍ବା ଅଯୋଗ୍ୟ ଯିଏ ହେଉନାହିଁ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ:
ତ୍ଵଂ ମେ ପ୍ରାଣାଧିକୋ ଵତ୍ସ ସୁଖଂ ତିଷ୍ଠ ଭଯଂ ତ୍ଯଜ
ମୁଁ ତୁମକୁ ମୋ ପ୍ରାଣଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ ଭାବେ ଭାବେ, ବତ୍ସ; ଆନନ୍ଦରେ ରୁହ ଏବଂ ଭୟ ଛାଡ଼।
କିଂଚିତ୍ତଦ୍ଦମନଂ କୃତ୍ଵା ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦଂ କରୋମ୍ଯହମ୍
ମୁଁ ତୁମକୁ କିଛି ଶାନ୍ତ କରି, ଏବେ ତୁମକୁ ମୋର କୃପା ଦେଉଛି।
ଦ୍ଵିଗୁଣଂ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଯା ଭଵିତା ତସ୍ଯ କିଲ୍ବିଷମ୍
ଯିଏ ଏହା କରିବ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ଦୁଇଗୁଣ ଅପରାଧର ଫଳ ପାଇବ।
ଵଂଶାଯୁର୍ଯଶସା ହାନିର୍ଭଵିତା ତସ୍ଯ ନିଶ୍ଚିତମ୍
ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ, ତାଙ୍କର ବଂଶରେ ଆୟୁ ଓ କୀର୍ତ୍ତିର ହ୍ରାସ ହେବ।
ତ୍ଵତ୍ପ୍ରମାଣାଃ କୀଟସଂଘା ଦଂଶିଷ୍ଯନ୍ତି ଚ ସଂତତମ୍
ତୁମ ପରି ଆକାରର ବହୁ ପୋକାମାନେ ସେଠି ସବୁବେଳେ ତାଙ୍କୁ କଟିବେ।
ତସ୍ଯ ଵଂଶୋଦ୍ଭଵାନାଂ ଚ ତ୍ଵଦ୍ଵଂଶାଦ୍ଭଵିତା ଭଯମ୍
ତାଙ୍କ ବଂଶର ଯେଉଁମାନେ ଜନ୍ମ ନେବେ, ସେମାନେ ତୁମ ବଂଶରୁ ଭୟ ପାଇବେ।
ପ୍ରଣମିଷ୍ଯନ୍ତି ଭକ୍ତ୍ଯା ତେ ମୁଚ୍ଯନ୍ତେ ସର୍ଵପାତକାତ୍ 4.19.
ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତିସହିତ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରିବେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବେ।
ମତ୍ପଦାଙ୍କଂ ମୂର୍ଧ୍ନି ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତ୍ଵାଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ପ୍ରଣମିଷ୍ଯତି
ଯେଉଁମାନେ ମୋର ପଦଚିହ୍ନ ତୁମ ମୁଣ୍ଡରେ ଦେଖି ଭକ୍ତିରେ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରିବେ—
ସର୍ଵେଷାଂ ଜ୍ଞାତିସର୍ପାଣାଂ ଵରୋଽଦ୍ଯ ଭଵ ମଦ୍ଵରାତ୍
ଆଜି ମୋର ଆଶୀର୍ବାଦରେ, ତୁମେ ତୁମ ସମସ୍ତ ସାପ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆଶୀର୍ବାଦଦାତା ହେଉ।
ଭଯଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା କଥଯ ମାଂ ତ୍ଵଦୀଯଂ ଦୁଃଖଭଞ୍ଜନମ୍ ପୁଟାଞ୍ଜଲିଯୁତୋ ଭୂତ୍ଵା ତମୁଵାଚ ଭୁଜଙ୍ଗମଃ
ଭୟ ଛାଡ଼ି, ମୋତେ କହ, ମୁଁ ତୁମ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବି; ହସ୍ତ ଯୋଡି ସେ ସାପ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଭକ୍ତିଂ ସ୍ମୃତିଂ ତ୍ଵତ୍ପଦାବ୍ଜେ ଦେହି ଜନ୍ମନି ଜନ୍ମନି
ମୋ ପାଦପଦ୍ମରେ ଭକ୍ତି ଓ ସ୍ମୃତି ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ୍ମରେ ଦିଅ।
ତଦ୍ଭଵେତ୍ସଫଲଂ ଯତ୍ର ସ୍ମୃତିସ୍ତ୍ଵଚ୍ଚରଣାମ୍ବୁଜେ
ଯେଉଁଠି ତୁମ ପାଦପଦ୍ମର ସ୍ମୃତି ରହିଛି, ସେଠି ଜୀବନ ସଫଳ ହୁଏ।