ନାଗପତ୍ନୀକୃତଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ତ୍ରିସନ୍ଧ୍ଯଂ ଯଃ ପଠେନ୍ନରଃ
ଯେ କୌଣସି ମଣିଷ ଏହି ନାଗପତ୍ନୀଙ୍କ ରଚିତ ସ୍ତୋତ୍ରକୁ ଦିନର ତିନି ସମୟ ପଢ଼ିଥାଏ—
ଇହ ଲୋକେ ହରେର୍ଭକ୍ତିମନ୍ତେ ଦାସ୍ଯଂ ଲଭେଦ୍ଧ୍ରୁଵମ୍
ଏହି ଲୋକରେ ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଭକ୍ତିସହିତ ହରିଙ୍କର ଦାସ୍ୟ ଲାଭ କରିବ।
ନାରଦ ଉଵାଚ ପ୍ରହୃଷ୍ଟୋତ୍ଫୁଲ୍ଲନଯନଃ କିମୁଵାଚ ହରିଃ ସ୍ଵଯମ୍
ନାରଦ କହିଲେ: 'ହରିଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଆନନ୍ଦରେ ଉଦ୍ଭାସିତ ଓ ବିସ୍ତୃତ ହୋଇଥିଲା, ସେ କଣ କହିଲେ?'
କଥଯସ୍ଵ ମହାଭାଗ ରହସ୍ଯଂ ପରମାଦ୍ଭୁତମ୍ ନାରଦସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଭଗଵାନ୍ସର୍ଵଦର୍ଶନଃ
ହେ ମହାଭାଗ, ଆମକୁ ସେ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଗୁପ୍ତ କଥା କହ। ନାରଦଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତକୁ ଦେଖୁଥିବା ଭଗବାନ—
ଉଵାଚ ପରମାତ୍ମାନଂ ମଧୁଵୃନ୍ଦଂ ପଦେପଦେ ନାଗପତ୍ନୀଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣସ୍ତମୁଵାଚ ହ
ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ, ମଧୁର ଉଦ୍ୟାନକୁ ପଦେ ପଦେ କଥାହେଲେ। ନାଗପତ୍ନୀଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ—
ପୁଟାଞ୍ଜଲିଯୁତାଂ ପାଦେ ପତିତାଂ ଭଯଵିହ୍ଵଲାମ୍ ଉତ୍ତିଷ୍ଠୋତ୍ତିଷ୍ଠ ନାଗେଶେ ଵରଂ ଵୃଣୁ ଭଯଂ ତ୍ଯଜ
ଝୁକି ହାତ ଜୋଡି, ତାଙ୍କର ପାଦେ ପଡ଼ି, ଭୟରେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇ, ସେ କହିଲେ: 'ଉଠ, ଉଠ, ହେ ନାଗେଶ୍ୱର! ଏକ ଵର ଚାହ, ଭୟ ଛାଡ଼।'
ଭର୍ତ୍ରା ସଗୋଷ୍ଠ୍ଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଚ ଗଚ୍ଛ ଵତ୍ସେ ସୁଖୀ ଭଵ 4.19.
ତୁମେ ତମ ଘରବାଳା ଓ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ସହିତ ଯାଅ, ପ୍ରିୟା, ଏବଂ ସୁଖରେ ରୁହ।
ତ୍ଵତ୍ପ୍ରାଣାଧିକ ଏଵାଯଂ ଜାମାତା ଚ ନ ସଂଶଯଃ
ଏହି ଜାମାତା ତୁମ ପ୍ରାଣଠାରୁ ମଧ୍ୟ ବେସି ପ୍ରିୟ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
କୃତ୍ଵା ଚ ସ୍ତଵନଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ପ୍ରଣମିଷ୍ଯତି ମତ୍ପଦମ୍
ସେ ଭକ୍ତି ସହିତ ମୋତେ ସ୍ତୁତି କରି, ପରେ ମୋ ପାଦକୁ ନମସ୍କାର କରିବ।
ହ୍ରଦାନ୍ନିର୍ଗଚ୍ଛ ଵତ୍ସେ ତ୍ଵଂ ଵରଂ ଵୃଣୁ ଯଥେପ୍ସିତମ୍
ତୁମେ ହ୍ରଦରୁ ବାହାରିଆ, ପ୍ରିୟା, ଏବଂ ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହଁ, ତାହା ଚୟନ କର।
ଉଵାଚ ସାଶ୍ରୁନେତ୍ରା ସା ଭକ୍ତିନମ୍ରାତ୍ମକନ୍ଧରା ଵରଂ ଦାସ୍ଯସି ଚେଦାନୀଂ ଵରଦେଶ୍ଵର ମେଽପି ଚ
ସେ ଅଞ୍ଚଳ ଭିଜା ଆଖି ଓ ଭକ୍ତିରେ ନମ୍ର ଗଳା ସହିତ କହିଲେ: 'ଯଦି ଆପଣ ଏବେ ମୋତେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବେ, ଆଶୀର୍ବାଦର ନାଥ, ତେବେ ମୋତେ ମଧ୍ୟ ଏକ ଦିଅ।'
ତଵ ସ୍ମୃତର୍ଵିସ୍ମୃତିର୍ନ କଦାଽପି ନ ଭଵିଷ୍ଯତି
ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ, କେବେ ମଧ୍ୟ ଭୁଲିବି ନାହିଁ।
ଇତ୍ଯେଵଂ ପ୍ରାର୍ଥନୀଯଂ ଚ ପରିପୂର୍ଣଂ କୁରୁ ପ୍ରଭୋ
ଏହି ହେଉଛି ମୋର ପ୍ରାର୍ଥନା; ପ୍ରଭୁ, ଦୟାକରି ଏହାକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତୁ।
ଶରତ୍ପାର୍ଵଣଚନ୍ଦ୍ରାସ୍ଯଂ ଦଦର୍ଶ ଶ୍ରୀହରେର୍ମୁଖମ୍
ସେ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଶରତ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଶୋଭାମୟ।
ସର୍ଵାଙ୍ଗପୁଲକୋଦ୍ଭିନ୍ନା ସାନଂଦାଶ୍ରୁପରିପ୍ଲୁତା
ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଦେହ ରୋମାଞ୍ଚିତ ହେଲା, ଏବଂ ସେ ଆନନ୍ଦ ଅଶ୍ରୁରେ ଭିଜିଗଲେ।
ଉଵାଚ ପୁନରେଵେଦଂ ଭକ୍ତ୍ଯୁଦ୍ରେକପରିପ୍ଲୁତା 4.19.
ଭକ୍ତିର ଉତ୍ସାରେ ପ୍ରବାହିତ ହୋଇ, ସେ ପୁଣି କହିଲେ:
ସର୍ପଃ କରୋତୁ ସଂସାରଂ କୁରୁ ମାଂ ନିଜକିଙ୍କରୀମ୍
ସର୍ପ ଯେଉଁଠି ସଂସାର ତିଆରି କରୁ, ମୋତେ ଆପଣଙ୍କ ନିଜ ଦାସୀ କରନ୍ତୁ।
ତ୍ଵତ୍ପଦାମ୍ଭୋଜସେଵାଯାଃ କଲାଂ ନାର୍ହନ୍ତି ଷୋଡଶୀମ୍
ଆପଣଙ୍କ ପଦପଦ୍ମର ସେବାର ଏକ ଅଂଶ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ପାଇପାରିବେ ନାହିଁ।
ଭାରତେ ଦୁର୍ଲଭଂ ଜନ୍ମ ଲବ୍ଧ୍ଵାଽସୌ ଵଞ୍ଚିତଃ ସ୍ଵଯମ୍
ଭାରତରେ ଦୁର୍ଲଭ ଜନ୍ମ ପାଇଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ନିଜେ ଠକିଗଲେ।
ପ୍ରସନ୍ନମାନସଃ ଶ୍ରୀମାନୋମିତ୍ଯେଵମୁଵାଚ ହ
ପ୍ରସନ୍ନ ମନେ, ଶ୍ରୀମାନ୍ ଏଭଳି କହିଲେ।
ଆଜଗାମ ରଥସ୍ତୂର୍ଣମୁଦ୍ଦୀପ୍ତସ୍ତେଜସା ମୁନେ
ଏକ ରଥ ତୀବ୍ର ତେଜରେ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଆସିଲା, ମୁନି।
ଶତଚକ୍ରୋ ଵାଯୁଵେଗୋ ମନୋଯାଯୀ ମନୋହରଃ
ସେ ରଥର ଶତଚକ୍ର ଥିଲା, ବାୟୁର ଗତିରେ ଚାଲୁଥିଲା, ମନର ଦ୍ୱାରା ଯାଉଥିଲା, ଏବଂ ଦେଖିବାକୁ ଅତି ଆକର୍ଷଣୀୟ ଥିଲା।
ପ୍ରଣମ୍ଯ କୃଷ୍ଣଂ ତାଂ ନୀତ୍ଵା ଜଗ୍ମୁର୍ଗୋଲୋକମୁତ୍ତମମ୍
କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ତାଙ୍କୁ ନେଇ ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୋଲୋକକୁ ଗଲେ।
ସ ଚ କିଂଚିନ୍ନ ବୁବୁଧେ ମୋହିତୋ ଵିଷ୍ଣୁମାଯଯା
କିନ୍ତୁ ସେ କିଛି ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମାୟାରେ ମୋହିତ ହୋଇ।
ଦଦୌ ହସ୍ତଂ ଚ କୃପଯା ଶୀଘ୍ରଂ କାଲିଯମସ୍ତକେ
ଦୟାବଶତଃ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତୁରନ୍ତ କାଳିୟଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ତାଙ୍କର ହାତ ରଖିଲେ।
ପୁଟାଞ୍ଜଲିଯୁତାଂ ସାଶ୍ରୁପୂର୍ଣାଂ ଚ ସୁରସାଂ ସତୀମ୍ 4.19.
ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଭକ୍ତିମୟ ସୁରସା ହସ୍ତ ଯୋଡି ଦାଣ୍ଡବତ୍ ଦେଖାଉଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଆଖି ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା।
ଭକ୍ତ୍ଯୁଦ୍ରେକାତ୍ସାଶ୍ରୁନେତ୍ରାଂ ପୁଲକାଙ୍କିତଵିଗ୍ରହାମ୍ ଯଦୀଶ୍ଵରସ୍ଯ ସତତଂ ଯୋଗ୍ଯାଯୋଗ୍ଯେ ସମା କୃପା
ଭକ୍ତିର ଉତ୍କଳନ ଦ୍ୱାରା ସୁରସାଙ୍କ ଆଖି ଲୁହାରେ ଭରିଗଲା ଏବଂ ଶରୀର କୁଞ୍ଚିତ ହେଲା; ପ୍ରଭୁଙ୍କର କୃପା ସଦା ସମାନ, ଯେଉଁଠି ଯୋଗ୍ୟ କିମ୍ବା ଅଯୋଗ୍ୟ ଯିଏ ହେଉନାହିଁ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ:
ତ୍ଵଂ ମେ ପ୍ରାଣାଧିକୋ ଵତ୍ସ ସୁଖଂ ତିଷ୍ଠ ଭଯଂ ତ୍ଯଜ
ମୁଁ ତୁମକୁ ମୋ ପ୍ରାଣଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ ଭାବେ ଭାବେ, ବତ୍ସ; ଆନନ୍ଦରେ ରୁହ ଏବଂ ଭୟ ଛାଡ଼।
କିଂଚିତ୍ତଦ୍ଦମନଂ କୃତ୍ଵା ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦଂ କରୋମ୍ଯହମ୍
ମୁଁ ତୁମକୁ କିଛି ଶାନ୍ତ କରି, ଏବେ ତୁମକୁ ମୋର କୃପା ଦେଉଛି।