ଚନ୍ଦନୋକ୍ଷିତସର୍ଵାଙ୍ଗଃ ସ୍ମେରାନନସରୋରୁହଃ
ତାଙ୍କର ସମଗ୍ର ଦେହ ଚନ୍ଦନ ଲେପାଯାଇଛି, ତାଙ୍କର ପଦ୍ମପ୍ରଭା ମୁହଁ ମୃଦୁ ହାସରେ ଦୀପ୍ତିମାନ।
ମଲ୍ଲିକାମାଲତୀମାଲାଜାଲୈଃ ଶୋଭିତଶେଖରଃ
ମଲ୍ଲିକା ଓ ମାଳତୀ ଫୁଲର ମାଳାରେ ତାଙ୍କର ମୁକୁଟ ଶୋଭା ପାଇଛି।
ପୁଂସ୍କୋକିଲକଲଧ୍ଵାନୈର୍ଭ୍ରମରଧ୍ଵନିସଂଯୁତୈଃ
ପୁରୁଷ କୋଇଲିର ମଧୁର ଡାକ ଓ ମଧୁମକ୍ଷିକାର ଗୁଞ୍ଜନରେ ସେ ଚାରିପାଖରେ ଆବୃତ।
ପ୍ରିଯାପ୍ରଦତ୍ତତାମ୍ବୂଲଂ ଭୁକ୍ତଵାନ୍ଯଃ ସଦା ମୁଦା
ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ଯେ ତାମ୍ବୁଳ ଦେଇଥାଏ, ସେ ସଦା ଆନନ୍ଦରେ ତାହା ଭୋଗ କରନ୍ତି।
ତମନିର୍ଵଚନୀଯଂ ଚ କିଂ ସ୍ତୌମି ନାଗଵଲ୍ଲଭା
ମୁଁ ନାଗର ପ୍ରିୟା, ଏମିତି ଅବର୍ଣ୍ଣନୀୟ ଠାକୁରଙ୍କୁ କିପରି ସ୍ତୁତି କରିପାରିବି?
ଲକ୍ଷ୍ମୀସରସ୍ଵତୀଦୁର୍ଗା ଜାହ୍ନଵୀ ଵେଦମାତୃଭିଃ
ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ସରସ୍ୱତୀ, ଦୁର୍ଗା, ଜାହ୍ନବୀ ଓ ବେଦମାତାମାନେ—
ନିଷ୍କାରଣାଯାଖିଲକାରଣାଯ ସର୍ଵେଶ୍ଵରାଯାପି ପରାତ୍ପରାଯ
ସମସ୍ତ କାରଣର ଅକାରଣ କାରଣ, ସମସ୍ତଙ୍କର ନାଥ, ସମସ୍ତଠାରୁ ଉଚ୍ଚ—
ହେ କୃଷ୍ଣ ହେ କୃଷ୍ଣ ସୁରାସୁରେଶ ବ୍ରହ୍ମେଶ ଶେଷେଶ ପ୍ରଜାପତୀଶ 4.19.
ହେ କୃଷ୍ଣ, ହେ କୃଷ୍ଣ, ଦେବତା ଓ ଦାନବଙ୍କର ନାଥ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ନାଥ, ଶେଷଙ୍କର ନାଥ, ପ୍ରଜାପତିଙ୍କର ନାଥ—
ଧର୍ମେଶ ଧର୍ମୀଶ ଶୁଭାଶୁଭେଶ ଵେଦେଶ ଵେଦେଷ୍ଵନିରୂପିତଶ୍ଚ
ଧର୍ମର ନାଥ, ଧର୍ମିକଙ୍କର ନାଥ, ଶୁଭ ଅଶୁଭର ନାଥ, ବେଦର ନାଥ, ବେଦରେ ଯିଏ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉନାହିଁ—
ଇତ୍ଯେଵଂ ସ୍ତଵନଂ କୃତ୍ଵା ଭକ୍ତିନମ୍ରାତ୍ମକନ୍ଧରା
ଏଭଳି ସ୍ତୁତି କରି, ଭକ୍ତିଭାବରେ ଓ ନମ୍ର ଗଳାରେ ଶିର ନମାଇଲେ—
ନାଗପତ୍ନୀକୃତଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ତ୍ରିସନ୍ଧ୍ଯଂ ଯଃ ପଠେନ୍ନରଃ
ଯେ କୌଣସି ମଣିଷ ଏହି ନାଗପତ୍ନୀଙ୍କ ରଚିତ ସ୍ତୋତ୍ରକୁ ଦିନର ତିନି ସମୟ ପଢ଼ିଥାଏ—
ଇହ ଲୋକେ ହରେର୍ଭକ୍ତିମନ୍ତେ ଦାସ୍ଯଂ ଲଭେଦ୍ଧ୍ରୁଵମ୍
ଏହି ଲୋକରେ ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଭକ୍ତିସହିତ ହରିଙ୍କର ଦାସ୍ୟ ଲାଭ କରିବ।
ନାରଦ ଉଵାଚ ପ୍ରହୃଷ୍ଟୋତ୍ଫୁଲ୍ଲନଯନଃ କିମୁଵାଚ ହରିଃ ସ୍ଵଯମ୍
ନାରଦ କହିଲେ: 'ହରିଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଆନନ୍ଦରେ ଉଦ୍ଭାସିତ ଓ ବିସ୍ତୃତ ହୋଇଥିଲା, ସେ କଣ କହିଲେ?'
କଥଯସ୍ଵ ମହାଭାଗ ରହସ୍ଯଂ ପରମାଦ୍ଭୁତମ୍ ନାରଦସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଭଗଵାନ୍ସର୍ଵଦର୍ଶନଃ
ହେ ମହାଭାଗ, ଆମକୁ ସେ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଗୁପ୍ତ କଥା କହ। ନାରଦଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତକୁ ଦେଖୁଥିବା ଭଗବାନ—
ଉଵାଚ ପରମାତ୍ମାନଂ ମଧୁଵୃନ୍ଦଂ ପଦେପଦେ ନାଗପତ୍ନୀଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣସ୍ତମୁଵାଚ ହ
ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ, ମଧୁର ଉଦ୍ୟାନକୁ ପଦେ ପଦେ କଥାହେଲେ। ନାଗପତ୍ନୀଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ—
ପୁଟାଞ୍ଜଲିଯୁତାଂ ପାଦେ ପତିତାଂ ଭଯଵିହ୍ଵଲାମ୍ ଉତ୍ତିଷ୍ଠୋତ୍ତିଷ୍ଠ ନାଗେଶେ ଵରଂ ଵୃଣୁ ଭଯଂ ତ୍ଯଜ
ଝୁକି ହାତ ଜୋଡି, ତାଙ୍କର ପାଦେ ପଡ଼ି, ଭୟରେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇ, ସେ କହିଲେ: 'ଉଠ, ଉଠ, ହେ ନାଗେଶ୍ୱର! ଏକ ଵର ଚାହ, ଭୟ ଛାଡ଼।'
ଭର୍ତ୍ରା ସଗୋଷ୍ଠ୍ଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଚ ଗଚ୍ଛ ଵତ୍ସେ ସୁଖୀ ଭଵ 4.19.
ତୁମେ ତମ ଘରବାଳା ଓ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ସହିତ ଯାଅ, ପ୍ରିୟା, ଏବଂ ସୁଖରେ ରୁହ।
ତ୍ଵତ୍ପ୍ରାଣାଧିକ ଏଵାଯଂ ଜାମାତା ଚ ନ ସଂଶଯଃ
ଏହି ଜାମାତା ତୁମ ପ୍ରାଣଠାରୁ ମଧ୍ୟ ବେସି ପ୍ରିୟ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
କୃତ୍ଵା ଚ ସ୍ତଵନଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ପ୍ରଣମିଷ୍ଯତି ମତ୍ପଦମ୍
ସେ ଭକ୍ତି ସହିତ ମୋତେ ସ୍ତୁତି କରି, ପରେ ମୋ ପାଦକୁ ନମସ୍କାର କରିବ।
ହ୍ରଦାନ୍ନିର୍ଗଚ୍ଛ ଵତ୍ସେ ତ୍ଵଂ ଵରଂ ଵୃଣୁ ଯଥେପ୍ସିତମ୍
ତୁମେ ହ୍ରଦରୁ ବାହାରିଆ, ପ୍ରିୟା, ଏବଂ ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହଁ, ତାହା ଚୟନ କର।
ଉଵାଚ ସାଶ୍ରୁନେତ୍ରା ସା ଭକ୍ତିନମ୍ରାତ୍ମକନ୍ଧରା ଵରଂ ଦାସ୍ଯସି ଚେଦାନୀଂ ଵରଦେଶ୍ଵର ମେଽପି ଚ
ସେ ଅଞ୍ଚଳ ଭିଜା ଆଖି ଓ ଭକ୍ତିରେ ନମ୍ର ଗଳା ସହିତ କହିଲେ: 'ଯଦି ଆପଣ ଏବେ ମୋତେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବେ, ଆଶୀର୍ବାଦର ନାଥ, ତେବେ ମୋତେ ମଧ୍ୟ ଏକ ଦିଅ।'
ତଵ ସ୍ମୃତର୍ଵିସ୍ମୃତିର୍ନ କଦାଽପି ନ ଭଵିଷ୍ଯତି
ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ, କେବେ ମଧ୍ୟ ଭୁଲିବି ନାହିଁ।
ଇତ୍ଯେଵଂ ପ୍ରାର୍ଥନୀଯଂ ଚ ପରିପୂର୍ଣଂ କୁରୁ ପ୍ରଭୋ
ଏହି ହେଉଛି ମୋର ପ୍ରାର୍ଥନା; ପ୍ରଭୁ, ଦୟାକରି ଏହାକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତୁ।
ଶରତ୍ପାର୍ଵଣଚନ୍ଦ୍ରାସ୍ଯଂ ଦଦର୍ଶ ଶ୍ରୀହରେର୍ମୁଖମ୍
ସେ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଶରତ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଶୋଭାମୟ।
ସର୍ଵାଙ୍ଗପୁଲକୋଦ୍ଭିନ୍ନା ସାନଂଦାଶ୍ରୁପରିପ୍ଲୁତା
ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଦେହ ରୋମାଞ୍ଚିତ ହେଲା, ଏବଂ ସେ ଆନନ୍ଦ ଅଶ୍ରୁରେ ଭିଜିଗଲେ।
ଉଵାଚ ପୁନରେଵେଦଂ ଭକ୍ତ୍ଯୁଦ୍ରେକପରିପ୍ଲୁତା 4.19.
ଭକ୍ତିର ଉତ୍ସାରେ ପ୍ରବାହିତ ହୋଇ, ସେ ପୁଣି କହିଲେ:
ସର୍ପଃ କରୋତୁ ସଂସାରଂ କୁରୁ ମାଂ ନିଜକିଙ୍କରୀମ୍
ସର୍ପ ଯେଉଁଠି ସଂସାର ତିଆରି କରୁ, ମୋତେ ଆପଣଙ୍କ ନିଜ ଦାସୀ କରନ୍ତୁ।
ତ୍ଵତ୍ପଦାମ୍ଭୋଜସେଵାଯାଃ କଲାଂ ନାର୍ହନ୍ତି ଷୋଡଶୀମ୍
ଆପଣଙ୍କ ପଦପଦ୍ମର ସେବାର ଏକ ଅଂଶ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ପାଇପାରିବେ ନାହିଁ।
ଭାରତେ ଦୁର୍ଲଭଂ ଜନ୍ମ ଲବ୍ଧ୍ଵାଽସୌ ଵଞ୍ଚିତଃ ସ୍ଵଯମ୍
ଭାରତରେ ଦୁର୍ଲଭ ଜନ୍ମ ପାଇଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ନିଜେ ଠକିଗଲେ।
ପ୍ରସନ୍ନମାନସଃ ଶ୍ରୀମାନୋମିତ୍ଯେଵମୁଵାଚ ହ
ପ୍ରସନ୍ନ ମନେ, ଶ୍ରୀମାନ୍ ଏଭଳି କହିଲେ।