ଵିକୃତାକାରଶବ୍ଦଂ ଚ କରୋତି ଶାଶ୍ଵତଂ ଭିଯା
ସେ ଭୟ ଦେଇଥିବା ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ କରେ ଏବଂ ସଦା ଭୟ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ।
ମୁହୂର୍ତାର୍ଧଂ ସୁଖଂ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଲୋକେଽତ୍ର ଯଶସା ହତା
ଏହି ଲୋକରେ ଅଧା ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମାତ୍ର ସୁଖ ଭୋଗ କରି, ପରେ ସେ ଖ୍ୟାତି ହରାଇଯାଏ।
ପରସ୍ପୃଷ୍ଟା ଚ ଵୈ ନାରୀ ଯା ସ୍ପୃହାଂ କୁରୁତେ ପରମ୍
ଯେଉଁ ନାରୀ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଦ୍ୱାରା ସ୍ପର୍ଶିତ ହୋଇ, ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କୁ ଚାହେ, ସେ—
ତସ୍ମାନ୍ନାରୀ ପରୈର୍ଯତ୍ନାଦଦୃଷ୍ଟା କୃତିଭିଃ କୃତା
ତେଣୁ, ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଲୋକେ ନାରୀଙ୍କୁ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ସାବଧାନରେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।
ସ୍ଵଚ୍ଛନ୍ଦଗାମିନୀ ଯା ଚ ସ୍ଵତନ୍ତ୍ରା ସୂକରୀସମା
ଯେଉଁ ନାରୀ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଚାଲିଥାଏ, ସ୍ୱାଧୀନ ଅଟେ, ସେ ଏକ ଶୁଆ ପରି।
ସ୍ଵାମିସାଧ୍ଯା ଚ ଯା ନାରୀ କୁଲଧର୍ମଭିଯା ସ୍ଥିତା
ଯେଉଁ ନାରୀ ନିଜ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ନିର୍ଦେଶରେ ଚାଲିଥାଏ ଏବଂ କୁଳର ଲାଜ ରଖି ରହିଥାଏ—
ଯାତ ଯୂଯଂ ଚ ପୃଥିଵୀଂ ମାନୁଷୀଂ ଯୋନିମୀପ୍ସିତାମ୍ 4.18.
ଏବେ ତମେ ସମସ୍ତେ ମାନବ ଜନ୍ମ ନେବାକୁ ଭୂମିକୁ ଯାଅ।
ହରିଣା ନିର୍ମିତାଶ୍ଛାଯା ଯୁଷ୍ମାକଂ ଯୋଗମାଯଯା
ହରିଙ୍କ ଶକ୍ତି ଏବଂ ତାଙ୍କର ଯୋଗମାୟା ଦ୍ୱାରା, ତୁମର ଆକୃତି ଛାୟାରୂପେ ତିଆରି ହୋଇଛି।
ପୁନରଂଶେନ ନଃ ପତ୍ନ୍ଯୋ ଭଵିଷ୍ଯଥ ନ ସଂଶଯଃ
ମୋର ଅଂଶରେ, ତୁମେ ପୁନି ଆମର ପତ୍ନୀ ହେବେ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ସ ମୁନିର୍ଵିରରାମ ଶୁଚାଽନ୍ଵିତଃ
ଏପରି କହି, ସେ ମୁନି ଦୁଃଖରେ ଭରି, ଚୁପ ହେଇଗଲେ।
ଦତ୍ତ୍ଵାଽନ୍ନଂ ହରଯେ ଭକ୍ତ୍ଯା ପ୍ରଜଗ୍ମୁର୍ହରିମନ୍ଦିରମ୍
ଭକ୍ତି ସହିତ ହରିଙ୍କୁ ଅନ୍ନ ଦେଇ, ସେମାନେ ହରିଙ୍କ ମନ୍ଦିରକୁ ଗଲେ।
ନିନ୍ଦ୍ଯା ନୀଚା ଚ ସଂପତ୍ତିର୍ଵିପତ୍ତିର୍ମହତୋ ଵରା
ନିନ୍ଦିତ ଏବଂ ନିମ୍ନ ହେଉଛି ସମ୍ପଦ; ଦୁଃଖ ହେଉଛି ସର୍ବୋତ୍ତମ ଦାନ।
ଵିନା ଵିପତ୍ତେର୍ମହିମା କୁତଃ କସ୍ଯ ଭଵେଦ୍ଭୁଵି
ଦୁଃଖ ଛଡ଼ି, କେଉଁଠି କିଏର ମହିମା ଏଇ ପୃଥିବୀରେ ହେବ?
ଇତ୍ଯେଵଂ କଥିତଂ ସର୍ଵଂ ହରେଶ୍ଚରିତମୁତ୍ତମମ୍
ଏଭଳି, ହରିଙ୍କର ସର୍ବୋତ୍ତମ କାର୍ଯ୍ୟର ସମସ୍ତ କଥା କହିଦିଆଯାଇଛି।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣାଖ୍ଯାନଂ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ର ନୂତ୍ନଂ ନୂତ୍ନଂ ପଦେପଦେ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ କଥା ପ୍ରତି ପଦେ ପ୍ରତି ପଦେ ନୂତନ ହୁଏ।
ଯାଵଦ୍ରମ୍ଯଂ ତତ୍କଥିତଂ ଯଚ୍ଛ୍ରୁତଂ ଗୁରୁଵକ୍ତ୍ରତଃ
ଯେଉଁ କଥା ରମ୍ୟ, ମୁଁ ମୋ ଗୁରୁଙ୍କ ମୁଖରୁ ଶୁଣିଥିଲି, ସେ ସବୁ କହିଦିଆଯାଇଛି।
ନାରଦ ଉଵାଚ ମଙ୍ଗଲଂ କୃଷ୍ଣଚରିତଂ ତନ୍ମେ ବ୍ରୂହି ଜଗଦ୍ଗୁରୋ ।। 4.18.
ନାରଦ କହିଲେ: ହେ ଜଗତ୍ଗୁରୁ, ମୋତେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ମଙ୍ଗଳମୟ କଥା କହ।
ସୂତ ଉଵାଚ ଅପରଂ କୃଷ୍ଣମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ପ୍ରଵକ୍ତୁମୁପଚକ୍ରମେ
ସୂତ କହିଲେ: ସେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ଅନ୍ୟ ମହିମା କଥା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଜଗାମ ଯମୁନାତୀରଂ ଯତ୍ର କାଲିଯମନ୍ଦିରମ୍
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ସେ ଯମୁନା ତୀରକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ କାଳିୟଙ୍କ ମନ୍ଦିର ଅଛି।
ପରିପକ୍ଵଫଲଂ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଯମୁନାତୀରଜେ ଵନେ
ଯମୁନା ତୀରର ଜଙ୍ଗଲରେ ପକ୍କା ଫଳ ଖାଇଥିଲେ—
ଗୋକୁଲଂ ଚାରଯାମାସ ଶିଶୁଭିଃ ସହ କାନନେ
ସେ ଗୋପାଳ ଝିଅମାନେ ସହିତ ଗୋମାନେକୁ ଜଙ୍ଗଲ ଭିତରେ ଚରାଇବାକୁ ନେଲେ।
କ୍ରୀଡାନିମଗ୍ନଚିତ୍ତୋଽଯଂ ବାଲକାଶ୍ଚ ମୁଦାଽନ୍ଵିତାଃ
ସେ ଏବଂ ସେଠାରେ ଥିବା ଛୁଆମାନେ ଖେଳରେ ମନ ଲଗାଇ ଖୁସିରେ ଭରିଥିଲେ।
ଵିଷାକ୍ତଂ ଚ ଜଲଂ ପୀତ୍ଵା ଦାରୁଣାନ୍ତକଚେଷ୍ଟଯା
ଭୟଙ୍କର ସର୍ପର କାରଣରେ ବିଷ ମିଶିଥିବା ପାଣି ପିଇଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମୃତଂ ଗୋସମୂହଂ ଗୋପାଶ୍ଚିନ୍ତାକୁଲା ଭିଯା
ଗୋମାନେ ମରିଥିବାକୁ ଦେଖି ଗୋପମାନେ ଭୟ ଓ ଚିନ୍ତାରେ ଭରିଗଲେ।
ଜ୍ଞାତ୍ଵା ସର୍ଵଂ ଜଗନ୍ନାଥୋ ଜୀଵଯାମାସ ଗୋକୁଲମ୍
ସମସ୍ତ କଥା ଜାଣି, ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ନାଥ ଗୋକୁଳକୁ ପୁନିଃ ଜୀବନ ଦେଲେ।
କୃଷ୍ଣଃ କଦମ୍ବମାରୁହ୍ଯ ଯମୁନାନୀରତୀରଜମ୍
କୃଷ୍ଣ ଯମୁନା ନଦୀ କୂଳରେ ଥିବା କଦମ୍ବ ଗଛରେ ଚଢ଼ିଲେ।
ଶତହସ୍ତପ୍ରମାଣଂ ଚ ଜଲୋତ୍ଥାନଂ ବଭୂଵ ହ
ପାଣି ଭିତରୁ ଶତହସ୍ତ ଲମ୍ବା ଏକ ସର୍ପ ବାହାରିଲା।
ସର୍ପୋ ନରାକୃତିଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କାଲିଯଃ କ୍ରୋଧଵିହ୍ଵଲଃ 4.19.
ମାନବ ଆକୃତିକୁ ଦେଖି କାଳିୟ ସର୍ପ କ୍ରୋଧରେ ବିହ୍ୱଳ ହେଲା।
ଦଗ୍ଧକଣ୍ଠୋଦରୋ ନାଗଶ୍ଚୋଦ୍ଵିଗ୍ନୋ ବ୍ରହ୍ମତେଜସା
ସେ ସର୍ପର କଣ୍ଠ ଓ ପେଟ ଜଳିଯାଇଥିଲା, ଦିବ୍ୟ ତେଜରେ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହେଉଥିଲା।
ଭଗ୍ନଦନ୍ତୋ ରକ୍ତମୁଖଃ କୃଷ୍ଣଵଜ୍ରାଙ୍ଗଚର୍ଵଣାତ୍
କୃଷ୍ଣଙ୍କର ବଜ୍ର ସମ ଅଙ୍ଗରେ ଚିବାଇ ଦାନ୍ତ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିଲା, ମୁହଁ ରକ୍ତରେ ଭିଜିଯାଇଥିଲା।