ଗତୋ ଭୋଗଶ୍ଚ ଯୁଷ୍ମାକମସ୍ମାଭିଃ ସହ ନିଶ୍ଚିତମ୍
ତୁମେମାନେ ଯେଉଁ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲେ, ସେଠାରେ ଆମେମାନେ ସହିତ ସେ ଭୋଗ ସମାପ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି।
ଶୁଭାଶୁଭଂ ଚ ଯତ୍କର୍ମ ଭାରତେ କୃତିଭିଃ ସହ
ଭାରତ ଭୂମିରେ ଯେଉଁ ଶୁଭ କିମ୍ବା ଅଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରାଯାଏ, ସେ କାର୍ଯ୍ୟକାରୀମାନଙ୍କ ସହିତ—
ପରଭୁକ୍ତାଂ ଚ କାନ୍ତାଂ ଚ ଯୋ ଭୁଙ୍କ୍ତେ ସ ନରାଧମଃ
ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ୟର ଜନାନୀ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଭୋଗ କରାଯାଇଥିବା ଜନାନୀଙ୍କୁ ଭୋଗ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ନିମ୍ନ।
ନ ସା ଦୈଵେ ନ ସା ପୈତ୍ର୍ଯେ ପାକାର୍ହା ପାପସଂଯୁତା
ଯିଏ ପାପରେ ଲିପ୍ତ, ସେ ଦେବତା କିମ୍ବା ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ନିବେଦନ କିମ୍ବା ପିଣ୍ଡଦାନ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଦେଵତାଃ ପିତରସ୍ତସ୍ଯ ହଵ୍ଯଦାନେ ଚ ତର୍ପଣେ
ଏମିତି ଲୋକଙ୍କର ହବିଷ୍ୟ କିମ୍ବା ତର୍ପଣ ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ।
ତସ୍ମାଦ୍ଯତ୍ନେନ ଭାର୍ଯାଯା ରକ୍ଷଣଂ କୁରୁତେ ସୁଧୀଃ
ସେହିପାଇଁ, ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ପୁରୁଷ ନିଜ ଜନାନୀଙ୍କୁ ସତର୍କ ଭାବରେ ସୁରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ।
କଲତ୍ରଂ ପାକପାତ୍ରଂ ଚ ସଦା ରକ୍ଷିତୁମର୍ହତି 4.18.
ସଦା ଜଣେ ନିଜ ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ ଓ ଖାଦ୍ୟ ପକାଇବା ପାତ୍ରକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବା ଉଚିତ।
ସ୍ଵକାନ୍ତଂ ଚ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ପରଂ ଗଚ୍ଛତି ଯାଽଧମା
ଯିଏ ନିଜ ପତିକୁ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ ପୁରୁଷଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଏ, ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ନିଚ ହୁଏ।
ତାମେଵ ଯମଦୂତାଶ୍ଚ ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ ନରକାନ୍ତରେ
ଯମର ଦୂତମାନେ ସେଉଠାରେ ତାକୁ ଅନ୍ୟ ଏକ ନରକରେ ରଖନ୍ତି।
ସର୍ପପ୍ରମାଣାଃ କୀଟାଶ୍ଚ ତୀକ୍ଷ୍ଣଦଂଷ୍ଟ୍ରାଃ ସୁଦାରୁଣାଃ
ସେଠାରେ ସାପ ପରି ଲମ୍ବା, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାଁତ ଓ ଭୟଙ୍କର କୀଟମାନେ ରହନ୍ତି।
ଵିକୃତାକାରଶବ୍ଦଂ ଚ କରୋତି ଶାଶ୍ଵତଂ ଭିଯା
ସେ ଭୟ ଦେଇଥିବା ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ କରେ ଏବଂ ସଦା ଭୟ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ।
ମୁହୂର୍ତାର୍ଧଂ ସୁଖଂ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଲୋକେଽତ୍ର ଯଶସା ହତା
ଏହି ଲୋକରେ ଅଧା ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମାତ୍ର ସୁଖ ଭୋଗ କରି, ପରେ ସେ ଖ୍ୟାତି ହରାଇଯାଏ।
ପରସ୍ପୃଷ୍ଟା ଚ ଵୈ ନାରୀ ଯା ସ୍ପୃହାଂ କୁରୁତେ ପରମ୍
ଯେଉଁ ନାରୀ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଦ୍ୱାରା ସ୍ପର୍ଶିତ ହୋଇ, ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କୁ ଚାହେ, ସେ—
ତସ୍ମାନ୍ନାରୀ ପରୈର୍ଯତ୍ନାଦଦୃଷ୍ଟା କୃତିଭିଃ କୃତା
ତେଣୁ, ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଲୋକେ ନାରୀଙ୍କୁ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ସାବଧାନରେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।
ସ୍ଵଚ୍ଛନ୍ଦଗାମିନୀ ଯା ଚ ସ୍ଵତନ୍ତ୍ରା ସୂକରୀସମା
ଯେଉଁ ନାରୀ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଚାଲିଥାଏ, ସ୍ୱାଧୀନ ଅଟେ, ସେ ଏକ ଶୁଆ ପରି।
ସ୍ଵାମିସାଧ୍ଯା ଚ ଯା ନାରୀ କୁଲଧର୍ମଭିଯା ସ୍ଥିତା
ଯେଉଁ ନାରୀ ନିଜ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ନିର୍ଦେଶରେ ଚାଲିଥାଏ ଏବଂ କୁଳର ଲାଜ ରଖି ରହିଥାଏ—
ଯାତ ଯୂଯଂ ଚ ପୃଥିଵୀଂ ମାନୁଷୀଂ ଯୋନିମୀପ୍ସିତାମ୍ 4.18.
ଏବେ ତମେ ସମସ୍ତେ ମାନବ ଜନ୍ମ ନେବାକୁ ଭୂମିକୁ ଯାଅ।
ହରିଣା ନିର୍ମିତାଶ୍ଛାଯା ଯୁଷ୍ମାକଂ ଯୋଗମାଯଯା
ହରିଙ୍କ ଶକ୍ତି ଏବଂ ତାଙ୍କର ଯୋଗମାୟା ଦ୍ୱାରା, ତୁମର ଆକୃତି ଛାୟାରୂପେ ତିଆରି ହୋଇଛି।
ପୁନରଂଶେନ ନଃ ପତ୍ନ୍ଯୋ ଭଵିଷ୍ଯଥ ନ ସଂଶଯଃ
ମୋର ଅଂଶରେ, ତୁମେ ପୁନି ଆମର ପତ୍ନୀ ହେବେ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ସ ମୁନିର୍ଵିରରାମ ଶୁଚାଽନ୍ଵିତଃ
ଏପରି କହି, ସେ ମୁନି ଦୁଃଖରେ ଭରି, ଚୁପ ହେଇଗଲେ।
ଦତ୍ତ୍ଵାଽନ୍ନଂ ହରଯେ ଭକ୍ତ୍ଯା ପ୍ରଜଗ୍ମୁର୍ହରିମନ୍ଦିରମ୍
ଭକ୍ତି ସହିତ ହରିଙ୍କୁ ଅନ୍ନ ଦେଇ, ସେମାନେ ହରିଙ୍କ ମନ୍ଦିରକୁ ଗଲେ।
ନିନ୍ଦ୍ଯା ନୀଚା ଚ ସଂପତ୍ତିର୍ଵିପତ୍ତିର୍ମହତୋ ଵରା
ନିନ୍ଦିତ ଏବଂ ନିମ୍ନ ହେଉଛି ସମ୍ପଦ; ଦୁଃଖ ହେଉଛି ସର୍ବୋତ୍ତମ ଦାନ।
ଵିନା ଵିପତ୍ତେର୍ମହିମା କୁତଃ କସ୍ଯ ଭଵେଦ୍ଭୁଵି
ଦୁଃଖ ଛଡ଼ି, କେଉଁଠି କିଏର ମହିମା ଏଇ ପୃଥିବୀରେ ହେବ?
ଇତ୍ଯେଵଂ କଥିତଂ ସର୍ଵଂ ହରେଶ୍ଚରିତମୁତ୍ତମମ୍
ଏଭଳି, ହରିଙ୍କର ସର୍ବୋତ୍ତମ କାର୍ଯ୍ୟର ସମସ୍ତ କଥା କହିଦିଆଯାଇଛି।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣାଖ୍ଯାନଂ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ର ନୂତ୍ନଂ ନୂତ୍ନଂ ପଦେପଦେ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ କଥା ପ୍ରତି ପଦେ ପ୍ରତି ପଦେ ନୂତନ ହୁଏ।
ଯାଵଦ୍ରମ୍ଯଂ ତତ୍କଥିତଂ ଯଚ୍ଛ୍ରୁତଂ ଗୁରୁଵକ୍ତ୍ରତଃ
ଯେଉଁ କଥା ରମ୍ୟ, ମୁଁ ମୋ ଗୁରୁଙ୍କ ମୁଖରୁ ଶୁଣିଥିଲି, ସେ ସବୁ କହିଦିଆଯାଇଛି।
ନାରଦ ଉଵାଚ ମଙ୍ଗଲଂ କୃଷ୍ଣଚରିତଂ ତନ୍ମେ ବ୍ରୂହି ଜଗଦ୍ଗୁରୋ ।। 4.18.
ନାରଦ କହିଲେ: ହେ ଜଗତ୍ଗୁରୁ, ମୋତେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ମଙ୍ଗଳମୟ କଥା କହ।
ସୂତ ଉଵାଚ ଅପରଂ କୃଷ୍ଣମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ପ୍ରଵକ୍ତୁମୁପଚକ୍ରମେ
ସୂତ କହିଲେ: ସେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ଅନ୍ୟ ମହିମା କଥା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଜଗାମ ଯମୁନାତୀରଂ ଯତ୍ର କାଲିଯମନ୍ଦିରମ୍
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ସେ ଯମୁନା ତୀରକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ କାଳିୟଙ୍କ ମନ୍ଦିର ଅଛି।
ପରିପକ୍ଵଫଲଂ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଯମୁନାତୀରଜେ ଵନେ
ଯମୁନା ତୀରର ଜଙ୍ଗଲରେ ପକ୍କା ଫଳ ଖାଇଥିଲେ—