ଵିପ୍ରା ଆଂଗିରସାଃ ସର୍ଵେ ସ୍ଵାଶ୍ରମେ ଶ୍ରୀଵନାନ୍ତିକେ 4.18.
ସମସ୍ତ ଆଙ୍ଗିରସ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ନିଜ ଆଶ୍ରମରେ, ପବିତ୍ର ବନର ନିକଟରେ ଥିଲେ।
ନିଃସ୍ପୃହା ଵୈଷ୍ଣଵାଃ ସର୍ଵେ ମାଂ ଯଜନ୍ତି ମୁମୁକ୍ଷଵଃ। ମାଯଯା ମାଂ ନ ଜାନନ୍ତି ମାଯାମାନୁଷରୂପିଣମ୍
ସମସ୍ତ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ନିର୍ଲୋଭ ହୋଇ, ମୋତେ ମୁକ୍ତି ଆଶାରେ ପୂଜା କରୁଥିଲେ; ମୋର ମାୟା ଦ୍ୱାରା, ମୁଁ ମାନବ ରୂପରେ ଥିବାକୁ ସେମାନେ ଜାଣିନଥିଲେ।
ନ ଚେଦ୍ଦଦତି ଯୁଷ୍ମଭ୍ଯମନ୍ନଂ ଵିପ୍ରାଃ କ୍ରତୂନ୍ମୁଖାଃ
ଯଦି ଯଜ୍ଞରେ ଲିନ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତୁମକୁ ଖାଦ୍ୟ ନଦେଇ,
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଯଯୁର୍ବାଲକପୁଂଗଵାଃ
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଛୁଆମାନେ ତୁରନ୍ତ ଚାଲିଗଲେ।
ଇତ୍ଯୂଚୁର୍ବାଲକାଃ ଶୀଘ୍ରମନ୍ନଂ ଦତ୍ତ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ଏଭଳି ଛୁଆମାନେ କହିଲେ — ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ଦୟାକରି ଶୀଘ୍ର ଆମକୁ ଖାଦ୍ୟ ଦିଅନ୍ତୁ।
ତେ ଯଯୂ ରନ୍ଧନାଗାରଂ ବ୍ରାହ୍ମଣ୍ଯୋ ଯତ୍ର ପାଚିକାଃ
ସେମାନେ ରନ୍ଧନାଘରକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଖାଦ୍ୟ ପକାଉଥିଲେ।
ନତ୍ଵୋଚୁର୍ବାଲକାଃ ସର୍ଵେ ଵିପ୍ରଭାର୍ଯାଃ ପତିଵ୍ରତାଃ
ସମସ୍ତ ଛୁଆମାନେ ନମସ୍କାର କରି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ଦମ୍ପତ୍ନୀମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ପତିନିଷ୍ଠା ଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ।
ବାଲାନାଂ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାଂଶ୍ଚ ମନୋହରାନ୍
ଛୁଆମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ଏବଂ ସେମାନେ ଯେତେ ଆକର୍ଷକ ଥିଲେ, ଦେଖି,
ଵିପ୍ରପତ୍ନ୍ଯ ଊଚୁଃ ଦାସ୍ଯାମୋଽନ୍ନଂ ବହୁଵିଧଂ ଵ୍ଯଞ୍ଜନୈଃ ସହିତଂ ଵରମ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ତ୍ରୀମାନେ କହିଲେ — ଆମେ ତୁମକୁ ବହୁ ପ୍ରକାର ଭଲ ଭଲ ଖାଦ୍ୟ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ପଦାର୍ଥ ଦେବୁ।
ବାଲା ଊଚୁଃ ଦତ୍ତାନ୍ନଂ ମାତରୋଽସ୍ମଭ୍ଯଂ କ୍ଷିପ୍ରଂ ଯାମସ୍ତଦନ୍ତିକମ୍ ।। 4.18.
ଛୁଆମାନେ କହିଲେ — ମାଆମାନେ, ଦୟାକରି ଶୀଘ୍ର ଆମକୁ ଖାଦ୍ୟ ଦିଅନ୍ତୁ; ଆମେ ତାଙ୍କଠାରେ ତୁରନ୍ତ ଯିବୁ।
ଇତୋ ଵିଦୂରେ ଭାଣ୍ଡୀରେ ଵନାଭ୍ଯନ୍ତରମେଵ ଚ
ଏଠାରୁ ଅଧିକ ଦୂରେ, ଭାଣ୍ଡୀର ନାମକ ସ୍ଥାନରେ, ବନ ମଧ୍ୟରେ,
ଵିଶ୍ରାନ୍ତୌ କ୍ଷୁଧିତୌ ତୌ ଚ ଯାଚେତେଽନ୍ନଂ ଚ ମାତରଃ
ସେମାନେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଛନ୍ତି ଏବଂ ଖାଲି ପେଟ; ମାଆମାନେ, ସେମାନେ ଖାଦ୍ୟ ଚାହୁଁଛନ୍ତି।
ଗୋପାନାଂ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ହୃଷ୍ଟାନନ୍ଦାଶ୍ରୁଲୋଚନାଃ
ଗୋପମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ସେମାନଙ୍କ ଆଖିରେ ଆନନ୍ଦର ଲୁହ ଆସିଗଲା।
ନାନାଵ୍ଯଞ୍ଜନସଂଯୁକ୍ତଂ ଶାଲ୍ଯନ୍ନଂ ସୁମନୋହରମ୍
ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ମସଲା ଦେଇ ବହୁତ ରୁଚିକର ଚାଉଳ ତିଆରି କଲେ।
ରୌପ୍ଯେ କାଂସ୍ଯେ ରାଜତେ ଚ ପାତ୍ରେ କୃତ୍ଵା ମୁଦାଽନ୍ଵିତାଃ
ସେମାନେ ଖୁସିରେ ତାମ୍ବା, ରୂପା ଓ ସୁନାର ପାତ୍ରରେ ଏହାକୁ ରଖିଲେ।
ନାନାମନୋରଥଂ କୃତ୍ଵା ମନସା ଗମନୋତ୍ସୁକାଃ
ମନରେ ଅନେକ ଇଚ୍ଛା ଧରି, ସେମାନେ ଉତ୍ସାହରେ ଚାଲିହେଲେ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଂ ଦଦୃଶୁର୍ଗତ୍ଵା ରାମଂ ଚ ସହ ବାଲକମ୍
ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେମାନେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ରାମ ଓ ଅନ୍ୟ ଛୁଆମାନଙ୍କ ସହିତ ଦେଖିଲେ।
ଶ୍ଯାମଂ କିଶୋରଵଯସଂ ପୀତକୌଶେଯଵାସସମ୍
ତିଁଠିଏ କଳାବର୍ଣ୍ଣ, ଯୁବକ ଅବସ୍ଥାରେ, ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ଶରତ୍ପାର୍ଵଣଚନ୍ଦ୍ରାସ୍ଯଂ ରତ୍ନାଲଂକାରଭୂଷିତମ୍
ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଶରତ୍କାଳର ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ରତ୍ନର ଗହଣାରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ।
ରତ୍ନକେଯୂରଵଲଯରତ୍ନନୂପୁରଭୂଷିତମ୍ 4.18.
ତିନିଁ ରତ୍ନର କଙ୍କଣ, ବାହୁଡ଼ି, ଓ ପାଉଜି ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ମାଲତୀମାଲଯା କଣ୍ଠଵକ୍ଷଃସ୍ଥଲଵିରାଜିତମ୍
ମାଲତୀ ଫୁଲର ମାଳା ତାଙ୍କର କଣ୍ଠ ଓ ବକ୍ଷସ୍ଥଳୀକୁ ଶୋଭା ଦେଉଥିଲା।
ସୁନଖଂ ସୁକପୋଲଂ ଚ ପକ୍ଵ ବିମ୍ବାଧରଂ ଵରମ୍
ତାଙ୍କର ନଖ ଚମକୁଥିଲା, ଗାଳ ରୂପବତୀ ଥିଲା ଓ ତାଙ୍କର ଠୋଠ ପକ୍କା ବିମ୍ବା ଫଳ ଭଳି ଲାଗୁଥିଲା।
ଶିଖିପିଚ୍ଛସମାଯୁକ୍ତଂ ବଦ୍ଧଚୂଡଂ ପରାତ୍ପରମ୍
ତାଙ୍କର କେଶରେ ମୟୂରପଙ୍ଖି ଶୋଭିତ ଥିଲା, ଚୂଡ଼ା ଚିତ୍ରଭାବରେ ବାନ୍ଧାଯାଇଥିଲା, ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଥିଲେ।
ଧ୍ଯାନାସାଧ୍ଯଂ ଯୋଗିନାଂ ଚ ଭକ୍ତାନୁଗ୍ରହକାତରମ୍
ଯୋଗୀମାନେ ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ଯାହାଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, ସେ ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ କୃପା କରିବାକୁ ସଦା ଉତ୍ସୁକ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈଵମୀଶ୍ଵରଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ପ୍ରଣେମୁର୍ଦ୍ଵିଜଯୋଷିତଃ
ଏଭଳି ଭାବେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖି, ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଭକ୍ତିସହିତ ନମସ୍କାର କଲେ।
ଵିପ୍ରପତ୍ନ୍ଯ ଊଚୁଃ ନିର୍ଗୁଣଶ୍ଚ ନିରାକାରଃ ସାକାରଃ ସଗୁଣଃ ସ୍ଵଯମ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ କହିଲେ: "ଆପଣ ଗୁଣହୀନ ଓ ନିରାକାର, ତଥାପି ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଆକାର ଓ ଗୁଣ ସହିତ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି।"
ସାକ୍ଷିରୂପଶ୍ଚ ନିର୍ଲିପ୍ତଃ ପରମାତ୍ମା ନିରାକୃତିଃ
ତୁମେ ସବୁ କଥାର ସାକ୍ଷୀ, କିଛିରେ ଲିପ୍ତ ନୁହଁ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମା ଓ ନିରାକାର ଅଟୁଟ ଅଛ।
ସୃଷ୍ଟିସ୍ଥିତ୍ଯନ୍ତଵିଷଯେ ଯେ ଚ ଦେଵାସ୍ତ୍ରଯଃ ସ୍ମୃତାଃ
ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଓ ସଂହାର ଦାୟିତ୍ୱ ଥିବା ତିନିଜଣ ଦେବତାଙ୍କୁ ଲୋକେ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି।
ଯସ୍ଯ ଲୋମ୍ନାଂ ଚ ଵିଵରେ ଚାଖିଲଂ ଵିଶ୍ଵମୀଶ୍ଵର
ହେ ପ୍ରଭୁ, ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ତୁମର ଦେହର ରୋମକୂପ ଭିତରେ ବିଦ୍ୟମାନ ଅଛି।
ତେଜସ୍ତ୍ଵଂ ଚାପି ତେଜସ୍ଵୀ ଜ୍ଞାନଂ ଜ୍ଞାନୀ ଚ ତତ୍ପରଃ 4.18.
ତୁମେ ଆଲୋକ ଓ ଆଲୋକମୟ, ଜ୍ଞାନ ଓ ଜ୍ଞାନୀ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ।