ଇତ୍ଯେଵଂ କଥିତଂ ସର୍ଵଂ ନିର୍ମାଣଂ ନଗରସ୍ଯ ଚ
ଏଭଳି ନଗର ନିର୍ମାଣ ସହିତ ସମସ୍ତ କଥା କୁହାଯାଇଛି।
ଅହୋ କିମଦ୍ଭୁତଂ ସୂତ ରହସ୍ଯଂ ସୁମନୋହରମ୍
ହାଁ, କେତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଏହି ଗୁପ୍ତ କଥା, ମନକୁ ମୋହିତ କରେ।
ସୂତ ଉଵାଚ ପପ୍ରଚ୍ଛ କୃଷ୍ଣଚରିତମପରଂ ସୁମନୋହରମ୍
ସୂତ କହିଲେ: ସେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅନ୍ୟ ଏକ ମନୋହର କଥା ପଚାରିଲେ।
ନାରଦ ଉଵାଚ ଜ୍ଞାନସିଂଧୋ ନିଗଦ ମାଂ ଶିଷ୍ଯଂ ଚ ଶରଣାଗତମ୍
ନାରଦ କହିଲେ: ଜ୍ଞାନର ସମୁଦ୍ର, ମୋତେ ଓ ମୋ ଶିଷ୍ୟ, ଯିଏ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛି, ସେଠିକୁ କହ।
ନାରଦସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମୁଦା ନାରାଯଣଃ ସ୍ଵଯମ୍
ନାରଦଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ନାରାୟଣ ଆପଣେ ଖୁସି ହେଲେ।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଜଗାମ ଶ୍ରୀମଧୁଵନଂ ଯମୁନାତୀରନୀରଜମ୍
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ — ସେ ଶ୍ରୀମଦ୍ ମଧୁବନକୁ, ଯମୁନା ତଟରେ ଥିବା ବାଲୁକା ଭୂମିକୁ ଗଲେ।
ଵିଚେରୁର୍ଗୋସହସ୍ରୈଶ୍ଚ ଚିକ୍ରୀଡୁର୍ବାଲକାସ୍ତଦା
ସେ ହଜାର ହଜାର ଗାଈ ସହିତ ଘୁରୁଥିଲେ ଏବଂ ସେଇ ସମୟରେ ଛୁଆମାନେ ସହିତ ଖେଳୁଥିଲେ।
ତମୂଚୁର୍ଗୋପଶିଶଵଃ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଂ ପରଯା ମୁଦା
ଗୋପାଳ ଛୁଆମାନେ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଶିଶୂନାଂ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତାନୁଵାଚ ଦଯାନିଧିଃ
ଛୁଆମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଦୟାମୟ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ ଅନ୍ନଂ ଯାଚତ ତାଞ୍ଛୀଘ୍ରଂ ବ୍ରାହ୍ମଣାଂଶ୍ଚ କ୍ରତୂନ୍ମୁଖାନ୍
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ — ତୁମେ ଦ୍ରୁତ ଯାଇ, ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯଜ୍ଞ କରୁଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କଠାରୁ ଖାଦ୍ୟ ଚାହିଁବ।
ଵିପ୍ରା ଆଂଗିରସାଃ ସର୍ଵେ ସ୍ଵାଶ୍ରମେ ଶ୍ରୀଵନାନ୍ତିକେ 4.18.
ସମସ୍ତ ଆଙ୍ଗିରସ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ନିଜ ଆଶ୍ରମରେ, ପବିତ୍ର ବନର ନିକଟରେ ଥିଲେ।
ନିଃସ୍ପୃହା ଵୈଷ୍ଣଵାଃ ସର୍ଵେ ମାଂ ଯଜନ୍ତି ମୁମୁକ୍ଷଵଃ। ମାଯଯା ମାଂ ନ ଜାନନ୍ତି ମାଯାମାନୁଷରୂପିଣମ୍
ସମସ୍ତ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ନିର୍ଲୋଭ ହୋଇ, ମୋତେ ମୁକ୍ତି ଆଶାରେ ପୂଜା କରୁଥିଲେ; ମୋର ମାୟା ଦ୍ୱାରା, ମୁଁ ମାନବ ରୂପରେ ଥିବାକୁ ସେମାନେ ଜାଣିନଥିଲେ।
ନ ଚେଦ୍ଦଦତି ଯୁଷ୍ମଭ୍ଯମନ୍ନଂ ଵିପ୍ରାଃ କ୍ରତୂନ୍ମୁଖାଃ
ଯଦି ଯଜ୍ଞରେ ଲିନ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତୁମକୁ ଖାଦ୍ୟ ନଦେଇ,
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଯଯୁର୍ବାଲକପୁଂଗଵାଃ
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଛୁଆମାନେ ତୁରନ୍ତ ଚାଲିଗଲେ।
ଇତ୍ଯୂଚୁର୍ବାଲକାଃ ଶୀଘ୍ରମନ୍ନଂ ଦତ୍ତ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ଏଭଳି ଛୁଆମାନେ କହିଲେ — ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ଦୟାକରି ଶୀଘ୍ର ଆମକୁ ଖାଦ୍ୟ ଦିଅନ୍ତୁ।
ତେ ଯଯୂ ରନ୍ଧନାଗାରଂ ବ୍ରାହ୍ମଣ୍ଯୋ ଯତ୍ର ପାଚିକାଃ
ସେମାନେ ରନ୍ଧନାଘରକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଖାଦ୍ୟ ପକାଉଥିଲେ।
ନତ୍ଵୋଚୁର୍ବାଲକାଃ ସର୍ଵେ ଵିପ୍ରଭାର୍ଯାଃ ପତିଵ୍ରତାଃ
ସମସ୍ତ ଛୁଆମାନେ ନମସ୍କାର କରି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ଦମ୍ପତ୍ନୀମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ପତିନିଷ୍ଠା ଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ।
ବାଲାନାଂ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାଂଶ୍ଚ ମନୋହରାନ୍
ଛୁଆମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ଏବଂ ସେମାନେ ଯେତେ ଆକର୍ଷକ ଥିଲେ, ଦେଖି,
ଵିପ୍ରପତ୍ନ୍ଯ ଊଚୁଃ ଦାସ୍ଯାମୋଽନ୍ନଂ ବହୁଵିଧଂ ଵ୍ଯଞ୍ଜନୈଃ ସହିତଂ ଵରମ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ତ୍ରୀମାନେ କହିଲେ — ଆମେ ତୁମକୁ ବହୁ ପ୍ରକାର ଭଲ ଭଲ ଖାଦ୍ୟ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ପଦାର୍ଥ ଦେବୁ।
ବାଲା ଊଚୁଃ ଦତ୍ତାନ୍ନଂ ମାତରୋଽସ୍ମଭ୍ଯଂ କ୍ଷିପ୍ରଂ ଯାମସ୍ତଦନ୍ତିକମ୍ ।। 4.18.
ଛୁଆମାନେ କହିଲେ — ମାଆମାନେ, ଦୟାକରି ଶୀଘ୍ର ଆମକୁ ଖାଦ୍ୟ ଦିଅନ୍ତୁ; ଆମେ ତାଙ୍କଠାରେ ତୁରନ୍ତ ଯିବୁ।
ଇତୋ ଵିଦୂରେ ଭାଣ୍ଡୀରେ ଵନାଭ୍ଯନ୍ତରମେଵ ଚ
ଏଠାରୁ ଅଧିକ ଦୂରେ, ଭାଣ୍ଡୀର ନାମକ ସ୍ଥାନରେ, ବନ ମଧ୍ୟରେ,
ଵିଶ୍ରାନ୍ତୌ କ୍ଷୁଧିତୌ ତୌ ଚ ଯାଚେତେଽନ୍ନଂ ଚ ମାତରଃ
ସେମାନେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଛନ୍ତି ଏବଂ ଖାଲି ପେଟ; ମାଆମାନେ, ସେମାନେ ଖାଦ୍ୟ ଚାହୁଁଛନ୍ତି।
ଗୋପାନାଂ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ହୃଷ୍ଟାନନ୍ଦାଶ୍ରୁଲୋଚନାଃ
ଗୋପମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ସେମାନଙ୍କ ଆଖିରେ ଆନନ୍ଦର ଲୁହ ଆସିଗଲା।
ନାନାଵ୍ଯଞ୍ଜନସଂଯୁକ୍ତଂ ଶାଲ୍ଯନ୍ନଂ ସୁମନୋହରମ୍
ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ମସଲା ଦେଇ ବହୁତ ରୁଚିକର ଚାଉଳ ତିଆରି କଲେ।
ରୌପ୍ଯେ କାଂସ୍ଯେ ରାଜତେ ଚ ପାତ୍ରେ କୃତ୍ଵା ମୁଦାଽନ୍ଵିତାଃ
ସେମାନେ ଖୁସିରେ ତାମ୍ବା, ରୂପା ଓ ସୁନାର ପାତ୍ରରେ ଏହାକୁ ରଖିଲେ।
ନାନାମନୋରଥଂ କୃତ୍ଵା ମନସା ଗମନୋତ୍ସୁକାଃ
ମନରେ ଅନେକ ଇଚ୍ଛା ଧରି, ସେମାନେ ଉତ୍ସାହରେ ଚାଲିହେଲେ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଂ ଦଦୃଶୁର୍ଗତ୍ଵା ରାମଂ ଚ ସହ ବାଲକମ୍
ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେମାନେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ରାମ ଓ ଅନ୍ୟ ଛୁଆମାନଙ୍କ ସହିତ ଦେଖିଲେ।
ଶ୍ଯାମଂ କିଶୋରଵଯସଂ ପୀତକୌଶେଯଵାସସମ୍
ତିଁଠିଏ କଳାବର୍ଣ୍ଣ, ଯୁବକ ଅବସ୍ଥାରେ, ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ଶରତ୍ପାର୍ଵଣଚନ୍ଦ୍ରାସ୍ଯଂ ରତ୍ନାଲଂକାରଭୂଷିତମ୍
ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଶରତ୍କାଳର ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ରତ୍ନର ଗହଣାରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ।
ରତ୍ନକେଯୂରଵଲଯରତ୍ନନୂପୁରଭୂଷିତମ୍ 4.18.
ତିନିଁ ରତ୍ନର କଙ୍କଣ, ବାହୁଡ଼ି, ଓ ପାଉଜି ପିନ୍ଧିଥିଲେ।