କାଶ୍ଚିଦ୍ଗୋପାନ୍କେଚିଦୂଚୁଃ କୁତ ଏତଦଭୂଦିଦମ୍
କିଛି ଗୋପମାନେ ପଚାରିଲେ, 'ଏହି ଜିନିଷ କେଉଁଠୁ ଆସିଲା? କିପରି ହେଲା?'
ବୁବୁଧେ ମନସା ନନ୍ଦୋ ଗର୍ଗଵାକ୍ଯମନୁସ୍ମରନ୍
ନନ୍ଦ ମନରେ ବୁଝିଲେ, ଗର୍ଗଙ୍କ କଥା ମନେ ପକାଇଲେ।
ବ୍ରହ୍ମାଦିତୃଣପର୍ଯନ୍ତଂ ଯସ୍ଯ ଭ୍ରୂଭଙ୍ଗଲୀଲଯା
ଯାହାଙ୍କ ଭୌହ ଚଳନର ଖେଳରେ ବ୍ରହ୍ମାଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଘାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତେ ନିୟନ୍ତ୍ରିତ।
ଵିଵରେଷ୍ଵେଵ ଯଲ୍ଲୋମ୍ନାଂ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡାନ୍ଯଖିଲାନି ଚ
ଯାହାଙ୍କ ଦେହର ରୋମର ଛିଦ୍ରରେ ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ବିଦ୍ୟମାନ।
ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ତେଶଧର୍ମାଶ୍ଚ ଧ୍ଯାଯନ୍ତେ ଯତ୍ପଦାମ୍ବୁଜମ୍
ବ୍ରହ୍ମା, ଅନନ୍ତ ଓ ଧର୍ମମାନେ ଯାହାଙ୍କ ପଦପଦ୍ମକୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି।
ଭ୍ରାମଂଭ୍ରାମଂ ତନ୍ନଗରଂ ଦର୍ଶଂଦର୍ଶଂ ଗୃହଂଗୃହମ୍
ସେମାନେ ଏଉଁ ନଗର ଘୁରିଘୁରି ଘରେ ଘରେ ଦେଖୁଥିଲେ।
କୃତ୍ଵା ଶୁଭକ୍ଷଣଂ ନନ୍ଦୋ ଵୃଷଭାନଶ୍ଚ କୌତୁକୀ
ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଦେଖି ନନ୍ଦ ଓ ବୃଷଭାନୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ସର୍ଵେ ଵୃନ୍ଦାଵନସ୍ଥାଶ୍ଚ ପ୍ରସନ୍ନଵଦନେକ୍ଷଣାଃ 4.17.
ବୃନ୍ଦାବନରେ ବସୁଥିବା ସମସ୍ତେ ଖୁସି ମୁହଁ ଓ ଆନନ୍ଦ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଥିଲେ।
ସର୍ଵେ ମୁମୁଦିରେ ଗୋପାଃ ସ୍ଵେସ୍ଵେ ସ୍ଥାନେ ମନୋହରେ
ସମସ୍ତ ଗୋପମାନେ ନିଜ ନିଜ ଆନନ୍ଦ ଜନକ ସ୍ଥାନରେ ଖୁସି ହେଲେ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣୋ ବଲଦେଵଶ୍ଚ ଶିଶୁଭିଃ ସହ କୌତୁକାତ୍
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମ, ଶିଶୁମାନେ ସହିତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଘୁରୁଥିଲେ।
ଇତ୍ଯେଵଂ କଥିତଂ ସର୍ଵଂ ନିର୍ମାଣଂ ନଗରସ୍ଯ ଚ
ଏଭଳି ନଗର ନିର୍ମାଣ ସହିତ ସମସ୍ତ କଥା କୁହାଯାଇଛି।
ଅହୋ କିମଦ୍ଭୁତଂ ସୂତ ରହସ୍ଯଂ ସୁମନୋହରମ୍
ହାଁ, କେତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଏହି ଗୁପ୍ତ କଥା, ମନକୁ ମୋହିତ କରେ।
ସୂତ ଉଵାଚ ପପ୍ରଚ୍ଛ କୃଷ୍ଣଚରିତମପରଂ ସୁମନୋହରମ୍
ସୂତ କହିଲେ: ସେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅନ୍ୟ ଏକ ମନୋହର କଥା ପଚାରିଲେ।
ନାରଦ ଉଵାଚ ଜ୍ଞାନସିଂଧୋ ନିଗଦ ମାଂ ଶିଷ୍ଯଂ ଚ ଶରଣାଗତମ୍
ନାରଦ କହିଲେ: ଜ୍ଞାନର ସମୁଦ୍ର, ମୋତେ ଓ ମୋ ଶିଷ୍ୟ, ଯିଏ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛି, ସେଠିକୁ କହ।
ନାରଦସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମୁଦା ନାରାଯଣଃ ସ୍ଵଯମ୍
ନାରଦଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ନାରାୟଣ ଆପଣେ ଖୁସି ହେଲେ।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଜଗାମ ଶ୍ରୀମଧୁଵନଂ ଯମୁନାତୀରନୀରଜମ୍
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ — ସେ ଶ୍ରୀମଦ୍ ମଧୁବନକୁ, ଯମୁନା ତଟରେ ଥିବା ବାଲୁକା ଭୂମିକୁ ଗଲେ।
ଵିଚେରୁର୍ଗୋସହସ୍ରୈଶ୍ଚ ଚିକ୍ରୀଡୁର୍ବାଲକାସ୍ତଦା
ସେ ହଜାର ହଜାର ଗାଈ ସହିତ ଘୁରୁଥିଲେ ଏବଂ ସେଇ ସମୟରେ ଛୁଆମାନେ ସହିତ ଖେଳୁଥିଲେ।
ତମୂଚୁର୍ଗୋପଶିଶଵଃ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଂ ପରଯା ମୁଦା
ଗୋପାଳ ଛୁଆମାନେ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଶିଶୂନାଂ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତାନୁଵାଚ ଦଯାନିଧିଃ
ଛୁଆମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଦୟାମୟ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ ଅନ୍ନଂ ଯାଚତ ତାଞ୍ଛୀଘ୍ରଂ ବ୍ରାହ୍ମଣାଂଶ୍ଚ କ୍ରତୂନ୍ମୁଖାନ୍
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ — ତୁମେ ଦ୍ରୁତ ଯାଇ, ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯଜ୍ଞ କରୁଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କଠାରୁ ଖାଦ୍ୟ ଚାହିଁବ।
ଵିପ୍ରା ଆଂଗିରସାଃ ସର୍ଵେ ସ୍ଵାଶ୍ରମେ ଶ୍ରୀଵନାନ୍ତିକେ 4.18.
ସମସ୍ତ ଆଙ୍ଗିରସ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ନିଜ ଆଶ୍ରମରେ, ପବିତ୍ର ବନର ନିକଟରେ ଥିଲେ।
ନିଃସ୍ପୃହା ଵୈଷ୍ଣଵାଃ ସର୍ଵେ ମାଂ ଯଜନ୍ତି ମୁମୁକ୍ଷଵଃ। ମାଯଯା ମାଂ ନ ଜାନନ୍ତି ମାଯାମାନୁଷରୂପିଣମ୍
ସମସ୍ତ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ନିର୍ଲୋଭ ହୋଇ, ମୋତେ ମୁକ୍ତି ଆଶାରେ ପୂଜା କରୁଥିଲେ; ମୋର ମାୟା ଦ୍ୱାରା, ମୁଁ ମାନବ ରୂପରେ ଥିବାକୁ ସେମାନେ ଜାଣିନଥିଲେ।
ନ ଚେଦ୍ଦଦତି ଯୁଷ୍ମଭ୍ଯମନ୍ନଂ ଵିପ୍ରାଃ କ୍ରତୂନ୍ମୁଖାଃ
ଯଦି ଯଜ୍ଞରେ ଲିନ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତୁମକୁ ଖାଦ୍ୟ ନଦେଇ,
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଯଯୁର୍ବାଲକପୁଂଗଵାଃ
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଛୁଆମାନେ ତୁରନ୍ତ ଚାଲିଗଲେ।
ଇତ୍ଯୂଚୁର୍ବାଲକାଃ ଶୀଘ୍ରମନ୍ନଂ ଦତ୍ତ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ଏଭଳି ଛୁଆମାନେ କହିଲେ — ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ଦୟାକରି ଶୀଘ୍ର ଆମକୁ ଖାଦ୍ୟ ଦିଅନ୍ତୁ।
ତେ ଯଯୂ ରନ୍ଧନାଗାରଂ ବ୍ରାହ୍ମଣ୍ଯୋ ଯତ୍ର ପାଚିକାଃ
ସେମାନେ ରନ୍ଧନାଘରକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଖାଦ୍ୟ ପକାଉଥିଲେ।
ନତ୍ଵୋଚୁର୍ବାଲକାଃ ସର୍ଵେ ଵିପ୍ରଭାର୍ଯାଃ ପତିଵ୍ରତାଃ
ସମସ୍ତ ଛୁଆମାନେ ନମସ୍କାର କରି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ଦମ୍ପତ୍ନୀମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ପତିନିଷ୍ଠା ଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ।
ବାଲାନାଂ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାଂଶ୍ଚ ମନୋହରାନ୍
ଛୁଆମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ଏବଂ ସେମାନେ ଯେତେ ଆକର୍ଷକ ଥିଲେ, ଦେଖି,
ଵିପ୍ରପତ୍ନ୍ଯ ଊଚୁଃ ଦାସ୍ଯାମୋଽନ୍ନଂ ବହୁଵିଧଂ ଵ୍ଯଞ୍ଜନୈଃ ସହିତଂ ଵରମ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ତ୍ରୀମାନେ କହିଲେ — ଆମେ ତୁମକୁ ବହୁ ପ୍ରକାର ଭଲ ଭଲ ଖାଦ୍ୟ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ପଦାର୍ଥ ଦେବୁ।
ବାଲା ଊଚୁଃ ଦତ୍ତାନ୍ନଂ ମାତରୋଽସ୍ମଭ୍ଯଂ କ୍ଷିପ୍ରଂ ଯାମସ୍ତଦନ୍ତିକମ୍ ।। 4.18.
ଛୁଆମାନେ କହିଲେ — ମାଆମାନେ, ଦୟାକରି ଶୀଘ୍ର ଆମକୁ ଖାଦ୍ୟ ଦିଅନ୍ତୁ; ଆମେ ତାଙ୍କଠାରେ ତୁରନ୍ତ ଯିବୁ।