ଅନ୍ତେ ଲଭେତ୍ତଯୋର୍ଦାସ୍ଯଂ ଶଶ୍ଵତ୍ସହଚରୋ ଭଵେତ୍
ସେ ଶେଷରେ ତାଙ୍କ ଦୁଇଜଣଙ୍କର ଦାସ୍ୟ ଲାଭ କରିବେ ଏବଂ ସଦା ସହଚର ହେବେ।
ଵ୍ରତଦାନୋପଵାସୈଶ୍ଚ ସର୍ଵୈର୍ନିଯମପୂର୍ଵକୈଃ
ସମସ୍ତ ବ୍ରତ, ଦାନ, ଉପବାସ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପୂର୍ବକାଳୀନ ନିୟମ ଦ୍ୱାରା,
ସର୍ଵେଷାଂ ଯଜ୍ଞତୀର୍ଥାନାଂ କରଣୈର୍ଵିଧିବୋଧିତୈଃ
ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ ଓ ତୀର୍ଥ ଯାତ୍ରା, ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ କରାଯାଇଥିବା କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା,
ଶରଣାଗତରକ୍ଷାଯାମଜ୍ଞାନାଂ ଜ୍ଞାନଦାନତଃ
ଶରଣାଗତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଏବଂ ଅଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନ ଦେଇବା ଦ୍ୱାରା,
ତଦେଵ ସ୍ତୋତ୍ରପାଠସ୍ଯ କଲାଂ ନାର୍ହତି ଷୋଡଶୀମ୍
ଏହି ଷ୍ଟୋତ୍ର ପାଠର ଷୋଡଶ ଅଂଶରେ ମଧ୍ୟ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡିକ ସମାନ ନୁହେଁ।
ନାରଦ ଉଵାଚ କଵଚଂ ଚାପି ଦେଵ୍ଯାଶ୍ଚ ସଂସାରଵିଜଯଂ ପ୍ରଭୋ
ନାରଦ କହିଲେ: ଦେବୀଙ୍କର କବଚ ଏବଂ ସଂସାର ଜୟ କରିଥିବା ଏହି ଶକ୍ତି ବିଷୟରେ, ମହାପ୍ରଭୁ।
କୃତଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ସୁଯତ୍ନେନ ପ୍ରାପ୍ତଂ ତଦପି ଦୁର୍ଲଭମ୍
ବହୁ ପ୍ରୟାସରେ ରଚିତ ଯେଉଁ ସ୍ତୋତ୍ର ମିଳିଛି, ସେହିଠାରେ ମଧ୍ୟ ଏହା ପ୍ରାପ୍ତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ।
ଅଧୁନା ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମି ଯଦ୍ରହସ୍ଯଂ ଚ ତଦ୍ଵଦ 4.17.
ଏବେ ମୁଁ ସେଇ ଗୁପ୍ତ କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ; ଦୟାକରି ମୋତେ ସେଥିରେ କହ।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଅରୁଣୋଦଯଵେଲାଯାଂ ଜନାଃ ସର୍ଵେ ଜଜାଗରୁଃ
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ସମୟରେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଜାଗିଉଠିଲେ।
ଉତ୍ଥାଯ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନଗରଂ ସର୍ଵେଭ୍ଯୋଽପି ଵିଲକ୍ଷଣମ୍
ଉଠି ସମସ୍ତେ ନଗରକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ସବୁଠାରୁ ଅଲଗା ଲାଗୁଥିଲା।
କାଶ୍ଚିଦ୍ଗୋପାନ୍କେଚିଦୂଚୁଃ କୁତ ଏତଦଭୂଦିଦମ୍
କିଛି ଗୋପମାନେ ପଚାରିଲେ, 'ଏହି ଜିନିଷ କେଉଁଠୁ ଆସିଲା? କିପରି ହେଲା?'
ବୁବୁଧେ ମନସା ନନ୍ଦୋ ଗର୍ଗଵାକ୍ଯମନୁସ୍ମରନ୍
ନନ୍ଦ ମନରେ ବୁଝିଲେ, ଗର୍ଗଙ୍କ କଥା ମନେ ପକାଇଲେ।
ବ୍ରହ୍ମାଦିତୃଣପର୍ଯନ୍ତଂ ଯସ୍ଯ ଭ୍ରୂଭଙ୍ଗଲୀଲଯା
ଯାହାଙ୍କ ଭୌହ ଚଳନର ଖେଳରେ ବ୍ରହ୍ମାଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଘାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତେ ନିୟନ୍ତ୍ରିତ।
ଵିଵରେଷ୍ଵେଵ ଯଲ୍ଲୋମ୍ନାଂ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡାନ୍ଯଖିଲାନି ଚ
ଯାହାଙ୍କ ଦେହର ରୋମର ଛିଦ୍ରରେ ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ବିଦ୍ୟମାନ।
ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ତେଶଧର୍ମାଶ୍ଚ ଧ୍ଯାଯନ୍ତେ ଯତ୍ପଦାମ୍ବୁଜମ୍
ବ୍ରହ୍ମା, ଅନନ୍ତ ଓ ଧର୍ମମାନେ ଯାହାଙ୍କ ପଦପଦ୍ମକୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି।
ଭ୍ରାମଂଭ୍ରାମଂ ତନ୍ନଗରଂ ଦର୍ଶଂଦର୍ଶଂ ଗୃହଂଗୃହମ୍
ସେମାନେ ଏଉଁ ନଗର ଘୁରିଘୁରି ଘରେ ଘରେ ଦେଖୁଥିଲେ।
କୃତ୍ଵା ଶୁଭକ୍ଷଣଂ ନନ୍ଦୋ ଵୃଷଭାନଶ୍ଚ କୌତୁକୀ
ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଦେଖି ନନ୍ଦ ଓ ବୃଷଭାନୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ସର୍ଵେ ଵୃନ୍ଦାଵନସ୍ଥାଶ୍ଚ ପ୍ରସନ୍ନଵଦନେକ୍ଷଣାଃ 4.17.
ବୃନ୍ଦାବନରେ ବସୁଥିବା ସମସ୍ତେ ଖୁସି ମୁହଁ ଓ ଆନନ୍ଦ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଥିଲେ।
ସର୍ଵେ ମୁମୁଦିରେ ଗୋପାଃ ସ୍ଵେସ୍ଵେ ସ୍ଥାନେ ମନୋହରେ
ସମସ୍ତ ଗୋପମାନେ ନିଜ ନିଜ ଆନନ୍ଦ ଜନକ ସ୍ଥାନରେ ଖୁସି ହେଲେ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣୋ ବଲଦେଵଶ୍ଚ ଶିଶୁଭିଃ ସହ କୌତୁକାତ୍
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମ, ଶିଶୁମାନେ ସହିତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଘୁରୁଥିଲେ।
ଇତ୍ଯେଵଂ କଥିତଂ ସର୍ଵଂ ନିର୍ମାଣଂ ନଗରସ୍ଯ ଚ
ଏଭଳି ନଗର ନିର୍ମାଣ ସହିତ ସମସ୍ତ କଥା କୁହାଯାଇଛି।
ଅହୋ କିମଦ୍ଭୁତଂ ସୂତ ରହସ୍ଯଂ ସୁମନୋହରମ୍
ହାଁ, କେତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଏହି ଗୁପ୍ତ କଥା, ମନକୁ ମୋହିତ କରେ।
ସୂତ ଉଵାଚ ପପ୍ରଚ୍ଛ କୃଷ୍ଣଚରିତମପରଂ ସୁମନୋହରମ୍
ସୂତ କହିଲେ: ସେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅନ୍ୟ ଏକ ମନୋହର କଥା ପଚାରିଲେ।
ନାରଦ ଉଵାଚ ଜ୍ଞାନସିଂଧୋ ନିଗଦ ମାଂ ଶିଷ୍ଯଂ ଚ ଶରଣାଗତମ୍
ନାରଦ କହିଲେ: ଜ୍ଞାନର ସମୁଦ୍ର, ମୋତେ ଓ ମୋ ଶିଷ୍ୟ, ଯିଏ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛି, ସେଠିକୁ କହ।
ନାରଦସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମୁଦା ନାରାଯଣଃ ସ୍ଵଯମ୍
ନାରଦଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ନାରାୟଣ ଆପଣେ ଖୁସି ହେଲେ।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଜଗାମ ଶ୍ରୀମଧୁଵନଂ ଯମୁନାତୀରନୀରଜମ୍
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ — ସେ ଶ୍ରୀମଦ୍ ମଧୁବନକୁ, ଯମୁନା ତଟରେ ଥିବା ବାଲୁକା ଭୂମିକୁ ଗଲେ।
ଵିଚେରୁର୍ଗୋସହସ୍ରୈଶ୍ଚ ଚିକ୍ରୀଡୁର୍ବାଲକାସ୍ତଦା
ସେ ହଜାର ହଜାର ଗାଈ ସହିତ ଘୁରୁଥିଲେ ଏବଂ ସେଇ ସମୟରେ ଛୁଆମାନେ ସହିତ ଖେଳୁଥିଲେ।
ତମୂଚୁର୍ଗୋପଶିଶଵଃ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଂ ପରଯା ମୁଦା
ଗୋପାଳ ଛୁଆମାନେ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଶିଶୂନାଂ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତାନୁଵାଚ ଦଯାନିଧିଃ
ଛୁଆମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଦୟାମୟ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ ଅନ୍ନଂ ଯାଚତ ତାଞ୍ଛୀଘ୍ରଂ ବ୍ରାହ୍ମଣାଂଶ୍ଚ କ୍ରତୂନ୍ମୁଖାନ୍
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ — ତୁମେ ଦ୍ରୁତ ଯାଇ, ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯଜ୍ଞ କରୁଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କଠାରୁ ଖାଦ୍ୟ ଚାହିଁବ।