ପୁତ୍ରାନିଵ ପ୍ରଜାଃ ସର୍ଵାଃ ପାଲଯାମାସ ଧାର୍ମିକଃ
ସେ ଧାର୍ମିକ ବ୍ୟକ୍ତି ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ନିଜ ସନ୍ତାନ ପରି ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ।
କୃତ୍ଵା ନାନାଵିଧଂ ପୁଣ୍ଯଂ ଫଲକାଙ୍କ୍ଷୀ ନ ଚ ସ୍ଵଯମ୍
ବିଭିନ୍ନ ପୁଣ୍ୟ କାମ କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ କେବେ ନିଜ ପାଇଁ ତାହାର ଫଳ ଆଶା କରୁନଥିଲେ।
କେଦାରତୁଲ୍ଯୋ ରାଜେନ୍ଦ୍ରୋ ନ ଭୂତୋ ଭଵିତା ପୁନଃ
ସେ ରାଜା କେଦାର ମାନେ ଏମିତି ଅଦ୍ଭୁତ ଥିଲେ, ପୂର୍ବେ କେହି ଏମିତି ହୋଇନାହାନ୍ତି, ଆଉ ଆଗକୁ ମଧ୍ୟ ଏମିତି ହେବେ ନାହିଁ।
ଜୈଗୀଷଵ୍ଯୋପଦେଶେନ ଜଗାମ ତପସେ ଵନମ୍
ଜୈଗୀଷବ୍ୟଙ୍କର ଉପଦେଶରେ ସେ ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଶଶ୍ଵତ୍ସୁଦର୍ଶନଂ ଚକ୍ରମସ୍ତି ଯତ୍ସନ୍ନିଧୌ ମୁନେ
ହେ ମୁନି, ସେଠାରେ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ସଦା ବିଦ୍ୟମାନ ଅଛି।
କେଦାରଂ ନାମ ତୀର୍ଥଂ ଚ ତନ୍ନାମ୍ନା ଚ ବଭୂଵ ହ
ସେଠାରେ କେଦାର ନାମର ଏକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା।
କମଲାଂଶା ତସ୍ଯ କନ୍ଯା ନାମ୍ନା ଵୃନ୍ଦା ତପସ୍ଵିନୀ
ତାଙ୍କର କନ୍ୟା ବୃନ୍ଦା ନାମରେ, ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ଅଂଶ ଏବଂ ତପସ୍ୱିନୀ ଥିଲେ।
ଦତ୍ତୋ ଦୁର୍ଵାସସା ତସ୍ଯୈ ହରେର୍ମନ୍ତ୍ରଃ ସୁଦୁର୍ଲଭଃ
ଦୁର୍ବାସା ତାଙ୍କୁ ହରିଙ୍କ ଦୁର୍ଲଭ ମନ୍ତ୍ର ଦେଇଥିଲେ।
ଷଷ୍ଟିଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ତପସ୍ତେପେ ସୁନିର୍ଜନେ 4.17.
ସେ ଏକାକୀ ଷଷ୍ଟି ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ତପସ୍ୟା କଲେ।
ପ୍ରସନ୍ନଵଦନଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ଵରଂ ଵୃଣ୍ଵିତ୍ଯୁଵାଚ ସଃ
ହସୁଥିବା ମୁହଁରେ, ଶ୍ରୀମାନ୍ ବୋଲିଲେ, 'ତୁମେ ଏକ ଵର ଚାହିଁ।'
ମୂର୍ଚ୍ଛାଂ ସଂପ୍ରାପ ସା ସଦ୍ଯଃ କାମବାଣପ୍ରପୀଡିତା
କାମବାଣର ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ସେ ସହସା ଅଚେତନ ହେଲେ।
ଓମିତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଚ ରହସି ଚିରଂ ରେମେ ତଯା ସହ
ଗୁପ୍ତରେ 'ଓଁ' ବୋଲି, ସେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ତାଙ୍କ ସହ ରମଣ କଲେ।
ରାଧା ସମା ସା ସୌଭାଗ୍ଯାଦ୍ଗୋପୀଶ୍ରେଷ୍ଠା ବଭୂଵ ହ
ସେ ତାଙ୍କର ଭାଗ୍ୟରେ, ରାଧାଙ୍କ ସମାନ ଗୋପୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠା ହେଲେ।
ଵୃନ୍ଦଯାଽତ୍ର କୃତା କ୍ରୀଡା ତେନ ଵା ମୁନିପୁଂଗଵ
ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେଠାରେ ବୃନ୍ଦା ତାଙ୍କ ସହ ଖେଳ କଲେ।
ଯେନ ଵୃନ୍ଦାଵନଂ ନାମ ନିବୋଧ କଥଯାମି ତେ
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ବୃନ୍ଦାବନ ବୋଲାଯାଏ, ଶୁଣ, ମୁଁ ତୁମକୁ କହିବି।
ତୁଲସୀଵେଦଵତ୍ଯୌ ଚ ଵିରକ୍ତେ ଭଵକର୍ମଣି
ତୁଳସୀ ଓ ବେଦବତୀ, ଦୁହେଁ ସଂସାରୀ କାର୍ଯ୍ୟରୁ ଅଲଗା ଥିଲେ।
ଦୈଵାଦ୍ଦୁର୍ଵାସସଃ ଶାପାତ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ଶଙ୍ଖାସୁରଂ ପ୍ରତି
ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ଏବଂ ଦୁର୍ବାସାଙ୍କ ଶାପରେ, ସେ ଶଂଖାସୁରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲେ।
ସା ଚୈଵ ହରିଶାପେନ ଵୃକ୍ଷରୂପା ସୁରେଶ୍ଵରୀ 4.17.
ହରିଙ୍କ ଶାପରେ, ସେ ମଧ୍ୟ ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଣୀ ହୋଇ ଗଛର ରୂପ ଧାରଣ କଲେ।
ତଥା ତସ୍ଥୌ ଚ ସତତଂ ଶିଲାଵକ୍ଷସି ସୁଂଦରୀ ତଥାଽପି ଚ ପ୍ରସଂଗେନ କିଂଚିଦୁକ୍ତଂ ମୁନେ ପୁନଃ
ସେ ସୁନ୍ଦରୀ ଶିଳାର ଉପରେ ସଦା ଏମିତି ରହିଲେ; ତଥାପି, ହେ ମୁନି, ଏହା ସହିତ ଆଉ କିଛି କଥା କୁହାଯାଏ।
ତସ୍ଯାଶ୍ଚ ତପସଃ ସ୍ଥାନଂ ତଦିଦଂ ଚ ତପୋଧନ
ଏହି ସ୍ଥାନ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାର ସ୍ଥାନ, ହେ ତପସ୍ୟାର ଧନ।
ଅଥ ଵା ତେ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ପରଂ ହେତ୍ଵନ୍ତରଂ ଶୃଣୁ
ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଉ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କାରଣ କହିବି, ଶୁଣ।
ରାଧାଷୋଡଶନାମ୍ନାଂ ଚ ଵୃନ୍ଦାନାମ ଶ୍ରୁତୌ ଶ୍ରୁତମ୍
ଶାସ୍ତ୍ରରେ ରାଧାଙ୍କର ଷୋଳ ନାମ ଓ ବୃନ୍ଦାଙ୍କର ନାମ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳେ।
ଗୋଲୋକେ ପ୍ରୀତଯେ ତସ୍ଯାଃ କୃଷ୍ଣେନ ନିର୍ମିତଂ ପୁରା
ଗୋଲୋକରେ ତାଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ କୃଷ୍ଣ ଏହାମାନେକୁ ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ।
ନାରଦ ଉଵାଚ ତାନି ମେ ଵଦ ଶିଷ୍ଯାଯ ଶ୍ରୋତୁଂ କୌତୂହଲଂ ମମ
ନାରଦ କହିଲେ: ମୁଁ ତୁମର ଶିଷ୍ୟ, ଏହା ବିଷୟରେ ଶୁଣିବାକୁ ଆଗ୍ରହୀ, ମୋତେ କହ।
ଶ୍ରୁତଂ ନାମ୍ନାଂ ସହସ୍ରଂ ଚ ସାମଵେଦେ ନିରୂପିତମ୍
ସାମବେଦରେ ଏହି ନାମମାନେ ହଜାର ଟି ରୂପେ ଶୁଣାଯାଇଛି ଓ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ।
ଅଭ୍ଯଂତରାଣି ତେଷାଂ ଵା ତଦନ୍ଯାନ୍ଯେଵ ମେ ଵିଭୋ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହିମାନେ ତାଙ୍କର ଅନ୍ତର୍ନାମ କି, କିମ୍ବା ଆଉ ଅନ୍ୟ ନାମ ଅଛି କି?
ନାମାନି ତେଷାଂ ଵ୍ଯୁତ୍ପତ୍ତିଂ ସର୍ଵେଷାଂ ଦୁର୍ଲଭାନି ଚ
ଏହି ନାମମାନଙ୍କର ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ ସମସ୍ତ ନାମ ଜଣାପାଇବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ କୃଷ୍ଣପ୍ରାଣାଧିକା କୃଷ୍ଣପ୍ରିଯା କୃଷ୍ଣସ୍ଵରୂପିଣୀ ।। 4.17.
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରାଣଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ, କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପ୍ରେମିକା ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ନିଜ ରୂପ।
କୃଷ୍ଣଵାମାଂଗସଂଭୂତା ପରମାନନ୍ଦରୂପିଣୀ
ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦର ମୂର୍ତ୍ତି।
ଚନ୍ଦ୍ରାଵତୀ ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତା ଶତଚନ୍ଦ୍ରନିଭାନନା
ସେ ଚନ୍ଦ୍ରାବତୀ, ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତା, ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଶତ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।