ଵଟମୂଲସମୀପେ ଚ ସରସଃ ପଶ୍ଚିମେ ତଟେ
ବଟବୃକ୍ଷର ମୂଳ ନିକଟରେ, ସରୋବରର ପଶ୍ଚିମ ତଟରେ।
ପୁନସ୍ତଯୋଶ୍ଚ କ୍ରୀଡାର୍ଥଂ ଚକାର ରତ୍ନମଣ୍ଡପମ୍
ପୁଣି ତାଙ୍କର କ୍ରୀଡ଼ା ପାଇଁ ଏକ ମଣିମୟ ମଣ୍ଡପ ତିଆରି କଲେ।
ସଦ୍ରତ୍ନସାରରଚିତୈ ରାଜିତଂ ତୂଲିକାଶତୈଃ
ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଣିରେ ତିଆରି ଶତଶଃ ଶଯ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା।
କପାଟୈର୍ନଵଭିର୍ଯୁକ୍ତଂ ନଵଦ୍ଵାରୈର୍ମନୋହରୈଃ
ନଉଟି ଦ୍ୱାର ଓ ନଉଟି ଆକର୍ଷକ ପ୍ରବେଶଦ୍ୱାର ରହିଥିଲା।
ପରିତଃ ପରିତୋ ଭିତ୍ତ୍ଯାମୂର୍ଧ୍ଵଂ ଚ ପରିଶୋଭିତମ୍
ଚାରିପାଖରେ, ଦିଵାଳ ଉପରେ ଏବଂ ଉପର ଦିଗରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଶୋଭା ମିଳିଥିଲା।
ସଦ୍ରତ୍ନସାରରଚିତକଲଶୋଜ୍ଜ୍ଵଲଶେଖରମ୍
ତାହାର ଚୂଡ଼ା ଉତ୍ତମ ମଣିର ମୂଳ୍ୟବାନ ଅଂଶରେ ତିଆରି ହୋଇ ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲା।
ସର୍ଵତଃ ପୁରତୋ ଦୀପ୍ତମମୂଲ୍ଯରତ୍ନ ଦର୍ପଣୈଃ
ସମ୍ମୁଖରେ ସବୁଠାରେ ଅମୂଲ୍ୟ ମଣିର ଦର୍ପଣ ଦ୍ୱାରା ତାହା ଚମକୁଥିଲା।
ଶତହସ୍ତପ୍ରମାଣଂ ଚ ପ୍ରସ୍ତାରଂ ଵର୍ତୁଲାକୃତିମ୍
ତାହାର ପ୍ରସ୍ତାର ଶତହସ୍ତ ଲମ୍ବ ଥିଲା ଏବଂ ଏହା ଗୋଳାକାର ଆକୃତିରେ ଥିଲା।
ଵହ୍ନିଶୁଦ୍ଧାଂଶୁକୈର୍ଵସ୍ତ୍ରୈର୍ମାଲାଜାଲଵିଚିତ୍ରିତୈଃ
ଅଗ୍ନିରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଥିବା ବସ୍ତ୍ର ଏବଂ ବିଚିତ୍ର ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଏହା ସୁଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା।
ଚନ୍ଦନାଗୁରୁକସ୍ତୂରୀକୁଙ୍କୁମୈଃ ସୁରଭୀକୃତମ୍ 4.17.
ଚନ୍ଦନ, ଅଗୁରୁ, କସ୍ତୂରୀ ଓ କୁଙ୍କୁମ ଦ୍ୱାରା ଏହା ସୁଗନ୍ଧିତ ହୋଇଥିଲା।
ମାଲତୀଚମ୍ପକାନାଂ ଚ ପୁଷ୍ପରାଜିଭିରନ୍ଵିତମ୍
ମାଳତୀ ଓ ଚମ୍ପକ ଫୁଲର ରାଜା ଫୁଲମାନେ ଦ୍ୱାରା ଏହା ଅଳଙ୍କୃତ ହୋଇଥିଲା।
ଵଜ୍ରସାରେଣ ଖଚିତୈର୍ମୁକ୍ତାଜାଲଵିଲମ୍ବିଭିଃ
ଶୁଦ୍ଧ ହୀରା ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ଏବଂ ମୁକ୍ତାର ମାଳା ଲଟକିଥିଲା।
ରତ୍ନସିଂହାସନୈର୍ଯୁକ୍ତଂ ରତ୍ନଚିତ୍ରେଣ ଚିତ୍ରିତୈଃ
ମଣି ଲଗାଇଥିବା ସିଂହାସନ ଏବଂ ମଣିର ଚିତ୍ରରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା।
ଶୀତଵାସିତତୋଯେନ ସଂଯୁକ୍ତଂ ଭୋଗଵସ୍ତୁଭିଃ
ଢଣ୍ଡା ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ପାଣି ଏବଂ ଭୋଗବସ୍ତୁ ଦ୍ୱାରା ଏହା ସଜିଥିଲା।
ଯାନି ଯେଷାଂ ମନ୍ଦିରାଣି ତନ୍ନାମାନି ଲିଲେଖ ସଃ
ସେ ସେମାନଙ୍କର ମନ୍ଦିରର ନାମ ଲେଖିଥିଲେ।
ନିଦ୍ରେଶଂ ନିଦ୍ରିତଂ ନତ୍ଵା ପ୍ରଯଯୌ ସ୍ଵାଲଯଂ ମୁନେ
ନିଦ୍ରାର ଦେବତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଯିଏ ତିଏ ସେତେବେଳେ ଶୁଏଇଥିଲେ, ସେ ନିଜ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ, ମୁନି।
ନେହାଶ୍ଚର୍ଯଂ ଚ ନଗରଂ ବଭୂଵେଶେଚ୍ଛଯା ଭୁଵି ସୁଖଦଂ ପାତକହରଂ କିଂ ଭୂଯଃ ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛସି
ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ଏଠି ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ନଗର ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା, ଯାହା ସୁଖ ଦେଉଥିଲା ଏବଂ ପାପ ଦୂର କରୁଥିଲା; ତୁମେ ଆଉ କଣ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛ?
କଥଂ ଵୃନ୍ଦାଵନଂ ନାମ କାନନସ୍ଯାସ୍ଯ ଭାରତେ
ଭାରତ ଦେଶର ଏହି କାନନ କିପରି ବୃନ୍ଦାବନ ନାମ ହେଲା?
ସୂତ ଉଵାଚ ପ୍ରହସ୍ଯୋଵାଚ ନିଖିଲଂ ତତ୍ତ୍ଵମେଵ ପୁରାତନମ୍
ସୂତ କହିଲେ: ହସି ହସି ସେ ପ୍ରାଚୀନ ସତ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କହିଲେ।
ଆସୀତ୍ସତ୍ଯଯୁଗେ ବ୍ରହ୍ମନ୍ସତ୍ଯଧର୍ମରତଃ ସଦା
ସତ୍ୟଯୁଗରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସଦା ସତ୍ୟ ଓ ଧର୍ମରେ ଲିନ ଥିବା ଜଣେ ଥିଲେ।
ପୁତ୍ରାନିଵ ପ୍ରଜାଃ ସର୍ଵାଃ ପାଲଯାମାସ ଧାର୍ମିକଃ
ସେ ଧାର୍ମିକ ବ୍ୟକ୍ତି ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ନିଜ ସନ୍ତାନ ପରି ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ।
କୃତ୍ଵା ନାନାଵିଧଂ ପୁଣ୍ଯଂ ଫଲକାଙ୍କ୍ଷୀ ନ ଚ ସ୍ଵଯମ୍
ବିଭିନ୍ନ ପୁଣ୍ୟ କାମ କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ କେବେ ନିଜ ପାଇଁ ତାହାର ଫଳ ଆଶା କରୁନଥିଲେ।
କେଦାରତୁଲ୍ଯୋ ରାଜେନ୍ଦ୍ରୋ ନ ଭୂତୋ ଭଵିତା ପୁନଃ
ସେ ରାଜା କେଦାର ମାନେ ଏମିତି ଅଦ୍ଭୁତ ଥିଲେ, ପୂର୍ବେ କେହି ଏମିତି ହୋଇନାହାନ୍ତି, ଆଉ ଆଗକୁ ମଧ୍ୟ ଏମିତି ହେବେ ନାହିଁ।
ଜୈଗୀଷଵ୍ଯୋପଦେଶେନ ଜଗାମ ତପସେ ଵନମ୍
ଜୈଗୀଷବ୍ୟଙ୍କର ଉପଦେଶରେ ସେ ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଶଶ୍ଵତ୍ସୁଦର୍ଶନଂ ଚକ୍ରମସ୍ତି ଯତ୍ସନ୍ନିଧୌ ମୁନେ
ହେ ମୁନି, ସେଠାରେ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ସଦା ବିଦ୍ୟମାନ ଅଛି।
କେଦାରଂ ନାମ ତୀର୍ଥଂ ଚ ତନ୍ନାମ୍ନା ଚ ବଭୂଵ ହ
ସେଠାରେ କେଦାର ନାମର ଏକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା।
କମଲାଂଶା ତସ୍ଯ କନ୍ଯା ନାମ୍ନା ଵୃନ୍ଦା ତପସ୍ଵିନୀ
ତାଙ୍କର କନ୍ୟା ବୃନ୍ଦା ନାମରେ, ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ଅଂଶ ଏବଂ ତପସ୍ୱିନୀ ଥିଲେ।
ଦତ୍ତୋ ଦୁର୍ଵାସସା ତସ୍ଯୈ ହରେର୍ମନ୍ତ୍ରଃ ସୁଦୁର୍ଲଭଃ
ଦୁର୍ବାସା ତାଙ୍କୁ ହରିଙ୍କ ଦୁର୍ଲଭ ମନ୍ତ୍ର ଦେଇଥିଲେ।
ଷଷ୍ଟିଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ତପସ୍ତେପେ ସୁନିର୍ଜନେ 4.17.
ସେ ଏକାକୀ ଷଷ୍ଟି ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ତପସ୍ୟା କଲେ।
ପ୍ରସନ୍ନଵଦନଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ଵରଂ ଵୃଣ୍ଵିତ୍ଯୁଵାଚ ସଃ
ହସୁଥିବା ମୁହଁରେ, ଶ୍ରୀମାନ୍ ବୋଲିଲେ, 'ତୁମେ ଏକ ଵର ଚାହିଁ।'