ରାଜମାର୍ଗାଶ୍ଚ ଵିଵିଧାନ୍ସ ଚ ଚାରୂଂଶ୍ଚକାର ହ
ସେ ବିଭିନ୍ନ ରାଜପଥ ମଧ୍ୟ ତିଆରି କଲେ, ସବୁଟିଏ ଦେଖିବାକୁ ଅତି ସୁନ୍ଦର।
ପାରାଵାରେ ଚ ପରିତୋ ନିବନ୍ଧାଂଶ୍ଚ ମନୋହରାନ୍
ପାର୍ଶ୍ୱର ସମସ୍ତ ତଟରେ ସେ ଆକର୍ଷକ ବନ୍ଧ ତିଆରି କଲେ।
ସର୍ଵତୋ ଦକ୍ଷିଣେ ଵାମେ ଜ୍ଵଲଦ୍ଭିଶ୍ଚ ଵିରାଜିତାନ୍
ସମସ୍ତ ପାଖରେ, ଡାହାଣ ଓ ବାମ ପଟେ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ପ୍ରଭାରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା।
ସୁନ୍ଦରଂ ମଣ୍ଡଲାକାରଂ ମଣିପ୍ରାକାରସଂଯୁତମ୍
ସେଠାରେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଗୋଳାକାର ଅଞ୍ଚଳ ଥିଲା, ମଣିମୟ ପ୍ରାଚୀରରେ ଘେରା।
ମଣିସାରଵିକାରୈଶ୍ଚ ମଣ୍ଡପୈର୍ନଵକୋଟିଭିଃ
ମଣିର ସାରରେ ତିଆରି ନବ କୋଟି ମଣ୍ଡପ ଥିଲା।
ନାନାଜାତିପ୍ରସୂନାନାଂ ଵାଯୁନା ସୁରଭୀକୃତୈଃ
ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଫୁଲର ସୁଗନ୍ଧ, ପବନରେ ମିଶି ଚାରିପାଖରେ ହେଉଥିଲା।
ପୁଷ୍ପୋଦ୍ଯାନୈଃ ପୁଷ୍ପିତୈଶ୍ଚ ସରୋଭିଶ୍ଚ ସୁଶୋଭିତମ୍
ଫୁଲ ଫୁଟିଥିବା ଉଦ୍ୟାନ ଓ ସୁନ୍ଦର ସରୋବର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵୃନ୍ଦାଵନଂ ରମ୍ଯଂ ପରିତୁଷ୍ଟୋ ବଭୂଵ ହ
ସେ ରମ୍ୟ ବୃନ୍ଦାବନକୁ ଦେଖି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତୃପ୍ତି ଅନୁଭବ କଲେ।
କୃତ୍ଵା ପରିମିତଂ ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ମନସାଲୋଚ୍ଯ ଯତ୍ନତଃ
ସେ ମନ ଓ ବୁଦ୍ଧିରେ ଭଲଭାବେ ଭାବି ଏହାକୁ ମାପିଥିଲେ।
ରାଧାମାଧଵଯୋରେଵ କ୍ରୀଡାର୍ଥଂ ଚ ଵିନିର୍ମମେ 4.17.
ଏହାକୁ ସେ କେବଳ ରାଧା ଓ ମାଧବଙ୍କର କ୍ରୀଡ଼ା ପାଇଁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ଵଟମୂଲସମୀପେ ଚ ସରସଃ ପଶ୍ଚିମେ ତଟେ
ବଟବୃକ୍ଷର ମୂଳ ନିକଟରେ, ସରୋବରର ପଶ୍ଚିମ ତଟରେ।
ପୁନସ୍ତଯୋଶ୍ଚ କ୍ରୀଡାର୍ଥଂ ଚକାର ରତ୍ନମଣ୍ଡପମ୍
ପୁଣି ତାଙ୍କର କ୍ରୀଡ଼ା ପାଇଁ ଏକ ମଣିମୟ ମଣ୍ଡପ ତିଆରି କଲେ।
ସଦ୍ରତ୍ନସାରରଚିତୈ ରାଜିତଂ ତୂଲିକାଶତୈଃ
ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଣିରେ ତିଆରି ଶତଶଃ ଶଯ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା।
କପାଟୈର୍ନଵଭିର୍ଯୁକ୍ତଂ ନଵଦ୍ଵାରୈର୍ମନୋହରୈଃ
ନଉଟି ଦ୍ୱାର ଓ ନଉଟି ଆକର୍ଷକ ପ୍ରବେଶଦ୍ୱାର ରହିଥିଲା।
ପରିତଃ ପରିତୋ ଭିତ୍ତ୍ଯାମୂର୍ଧ୍ଵଂ ଚ ପରିଶୋଭିତମ୍
ଚାରିପାଖରେ, ଦିଵାଳ ଉପରେ ଏବଂ ଉପର ଦିଗରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଶୋଭା ମିଳିଥିଲା।
ସଦ୍ରତ୍ନସାରରଚିତକଲଶୋଜ୍ଜ୍ଵଲଶେଖରମ୍
ତାହାର ଚୂଡ଼ା ଉତ୍ତମ ମଣିର ମୂଳ୍ୟବାନ ଅଂଶରେ ତିଆରି ହୋଇ ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲା।
ସର୍ଵତଃ ପୁରତୋ ଦୀପ୍ତମମୂଲ୍ଯରତ୍ନ ଦର୍ପଣୈଃ
ସମ୍ମୁଖରେ ସବୁଠାରେ ଅମୂଲ୍ୟ ମଣିର ଦର୍ପଣ ଦ୍ୱାରା ତାହା ଚମକୁଥିଲା।
ଶତହସ୍ତପ୍ରମାଣଂ ଚ ପ୍ରସ୍ତାରଂ ଵର୍ତୁଲାକୃତିମ୍
ତାହାର ପ୍ରସ୍ତାର ଶତହସ୍ତ ଲମ୍ବ ଥିଲା ଏବଂ ଏହା ଗୋଳାକାର ଆକୃତିରେ ଥିଲା।
ଵହ୍ନିଶୁଦ୍ଧାଂଶୁକୈର୍ଵସ୍ତ୍ରୈର୍ମାଲାଜାଲଵିଚିତ୍ରିତୈଃ
ଅଗ୍ନିରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଥିବା ବସ୍ତ୍ର ଏବଂ ବିଚିତ୍ର ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଏହା ସୁଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା।
ଚନ୍ଦନାଗୁରୁକସ୍ତୂରୀକୁଙ୍କୁମୈଃ ସୁରଭୀକୃତମ୍ 4.17.
ଚନ୍ଦନ, ଅଗୁରୁ, କସ୍ତୂରୀ ଓ କୁଙ୍କୁମ ଦ୍ୱାରା ଏହା ସୁଗନ୍ଧିତ ହୋଇଥିଲା।
ମାଲତୀଚମ୍ପକାନାଂ ଚ ପୁଷ୍ପରାଜିଭିରନ୍ଵିତମ୍
ମାଳତୀ ଓ ଚମ୍ପକ ଫୁଲର ରାଜା ଫୁଲମାନେ ଦ୍ୱାରା ଏହା ଅଳଙ୍କୃତ ହୋଇଥିଲା।
ଵଜ୍ରସାରେଣ ଖଚିତୈର୍ମୁକ୍ତାଜାଲଵିଲମ୍ବିଭିଃ
ଶୁଦ୍ଧ ହୀରା ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ଏବଂ ମୁକ୍ତାର ମାଳା ଲଟକିଥିଲା।
ରତ୍ନସିଂହାସନୈର୍ଯୁକ୍ତଂ ରତ୍ନଚିତ୍ରେଣ ଚିତ୍ରିତୈଃ
ମଣି ଲଗାଇଥିବା ସିଂହାସନ ଏବଂ ମଣିର ଚିତ୍ରରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା।
ଶୀତଵାସିତତୋଯେନ ସଂଯୁକ୍ତଂ ଭୋଗଵସ୍ତୁଭିଃ
ଢଣ୍ଡା ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ପାଣି ଏବଂ ଭୋଗବସ୍ତୁ ଦ୍ୱାରା ଏହା ସଜିଥିଲା।
ଯାନି ଯେଷାଂ ମନ୍ଦିରାଣି ତନ୍ନାମାନି ଲିଲେଖ ସଃ
ସେ ସେମାନଙ୍କର ମନ୍ଦିରର ନାମ ଲେଖିଥିଲେ।
ନିଦ୍ରେଶଂ ନିଦ୍ରିତଂ ନତ୍ଵା ପ୍ରଯଯୌ ସ୍ଵାଲଯଂ ମୁନେ
ନିଦ୍ରାର ଦେବତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଯିଏ ତିଏ ସେତେବେଳେ ଶୁଏଇଥିଲେ, ସେ ନିଜ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ, ମୁନି।
ନେହାଶ୍ଚର୍ଯଂ ଚ ନଗରଂ ବଭୂଵେଶେଚ୍ଛଯା ଭୁଵି ସୁଖଦଂ ପାତକହରଂ କିଂ ଭୂଯଃ ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛସି
ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ଏଠି ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ନଗର ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା, ଯାହା ସୁଖ ଦେଉଥିଲା ଏବଂ ପାପ ଦୂର କରୁଥିଲା; ତୁମେ ଆଉ କଣ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛ?
କଥଂ ଵୃନ୍ଦାଵନଂ ନାମ କାନନସ୍ଯାସ୍ଯ ଭାରତେ
ଭାରତ ଦେଶର ଏହି କାନନ କିପରି ବୃନ୍ଦାବନ ନାମ ହେଲା?
ସୂତ ଉଵାଚ ପ୍ରହସ୍ଯୋଵାଚ ନିଖିଲଂ ତତ୍ତ୍ଵମେଵ ପୁରାତନମ୍
ସୂତ କହିଲେ: ହସି ହସି ସେ ପ୍ରାଚୀନ ସତ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କହିଲେ।
ଆସୀତ୍ସତ୍ଯଯୁଗେ ବ୍ରହ୍ମନ୍ସତ୍ଯଧର୍ମରତଃ ସଦା
ସତ୍ୟଯୁଗରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସଦା ସତ୍ୟ ଓ ଧର୍ମରେ ଲିନ ଥିବା ଜଣେ ଥିଲେ।