ଚାରୁ ଚମ୍ପକଵୃକ୍ଷୈଶ୍ଚ ପୁଷ୍ପିତୈଃ ସୁମନୋହରୈଃ 4.17.
ସେଠାରେ ସୁନ୍ଦର ଓ ଫୁଲିଥିବା ଚମ୍ପକ ଗଛ ରହିଥିଲା, ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲା।
ଆମ୍ରୈର୍ଗୁଡାଲୈଃ ପନସୈଃ ଖର୍ଜୂରୈର୍ନାରିକେଲକୈଃ
ମାନ୍ଗୋ, ଗୁଡ଼ାଳି, ପନସ, ଖଜୁରି ଓ ନଡ଼ିଆ ଗଛ ରହିଥିଲା।
ତୁଙ୍ଗୈରାମ୍ରାତକୈର୍ଜମ୍ବୁସମୂହୈଶ୍ଚ ଫଲାନ୍ଵିତୈଃ
ଉଚ୍ଚ ଆମ୍ରାତକ ଗଛ ଓ ଫଳରେ ଭରିଥିବା ଜାମୁ ଗଛର ଗୋଛା ଥିଲା।
ସର୍ଵତଃ ଶୋଭିତାଭିଶ୍ଚ ଫଲୈସ୍ତୈଃ ପୁଷ୍ପିତୈରହୋ
ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ସେଠା ଫଳ ଓ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା—କେତେ ଅଦ୍ଭୁତ!
ପରିଖାନାଂ ରହଃ ସ୍ଥାନେ ଚକାର ମାର୍ଗମୁତ୍ତମମ୍
ପରିଖା ମଧ୍ୟରେ ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ସେ ଏକ ଉତ୍ତମ ପଥ ତିଆରି କଲେ।
ସଂକେତେନ ମଣିସ୍ତମ୍ଭୈଶ୍ଛାଦିତୈଃ ସ୍ଵଲ୍ପପାଥସା
ରହସ୍ୟ ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା, ମଣିର ଥମ୍ଭ ଓ ସଂକୁଚିତ ପଥ ଦ୍ୱାରା ଏହା ଲୁଚାଯାଇଥିଲା।
ପରିଖୋପରିଭାଗେ ଚ ପ୍ରାକାରଂ ସୁମନୋହରମ୍
ଖାଇଁର ଉପର ଅଞ୍ଚଳରେ ସେ ଏକ ଅତି ଆନନ୍ଦଦାୟକ ପ୍ରାଚୀର ତିଆରି କଲେ।
ପ୍ରସ୍ତରସ୍ଯ ପ୍ରମାଣଂ ଚ ପଞ୍ଚଵିଂଶତିହସ୍ତକମ୍
ପଥରର ଚଉକଟର ଆକାର ପ୍ରମାଣ ପঁଚିଶ ହସ୍ତ ଥିଲା।
ବାହ୍ଯେ ଦ୍ଵାଭ୍ଯାଂ ଚ ସଂଯୁକ୍ତମନ୍ତରେ ସପ୍ତଭିସ୍ତଥା
ବାହାରେ ଦୁଇଟି ଏବଂ ଭିତରେ ସାତଟି ସହିତ ଏହା ଯୋଡ଼ାଯାଇଥିଲା।
ସ୍ଵର୍ଣସାରଵିନିର୍ମାଣକଲଶୋଜ୍ଜ୍ଵଲଶେଖରମ୍ 4.17.
ତାହାର ଶୀର୍ଷ ଶୁଦ୍ଧ ସୁନାର କଳଶରେ ଚମକୁଥିଲା।
ରାଜମାର୍ଗାଶ୍ଚ ଵିଵିଧାନ୍ସ ଚ ଚାରୂଂଶ୍ଚକାର ହ
ସେ ବିଭିନ୍ନ ରାଜପଥ ମଧ୍ୟ ତିଆରି କଲେ, ସବୁଟିଏ ଦେଖିବାକୁ ଅତି ସୁନ୍ଦର।
ପାରାଵାରେ ଚ ପରିତୋ ନିବନ୍ଧାଂଶ୍ଚ ମନୋହରାନ୍
ପାର୍ଶ୍ୱର ସମସ୍ତ ତଟରେ ସେ ଆକର୍ଷକ ବନ୍ଧ ତିଆରି କଲେ।
ସର୍ଵତୋ ଦକ୍ଷିଣେ ଵାମେ ଜ୍ଵଲଦ୍ଭିଶ୍ଚ ଵିରାଜିତାନ୍
ସମସ୍ତ ପାଖରେ, ଡାହାଣ ଓ ବାମ ପଟେ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ପ୍ରଭାରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା।
ସୁନ୍ଦରଂ ମଣ୍ଡଲାକାରଂ ମଣିପ୍ରାକାରସଂଯୁତମ୍
ସେଠାରେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଗୋଳାକାର ଅଞ୍ଚଳ ଥିଲା, ମଣିମୟ ପ୍ରାଚୀରରେ ଘେରା।
ମଣିସାରଵିକାରୈଶ୍ଚ ମଣ୍ଡପୈର୍ନଵକୋଟିଭିଃ
ମଣିର ସାରରେ ତିଆରି ନବ କୋଟି ମଣ୍ଡପ ଥିଲା।
ନାନାଜାତିପ୍ରସୂନାନାଂ ଵାଯୁନା ସୁରଭୀକୃତୈଃ
ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଫୁଲର ସୁଗନ୍ଧ, ପବନରେ ମିଶି ଚାରିପାଖରେ ହେଉଥିଲା।
ପୁଷ୍ପୋଦ୍ଯାନୈଃ ପୁଷ୍ପିତୈଶ୍ଚ ସରୋଭିଶ୍ଚ ସୁଶୋଭିତମ୍
ଫୁଲ ଫୁଟିଥିବା ଉଦ୍ୟାନ ଓ ସୁନ୍ଦର ସରୋବର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵୃନ୍ଦାଵନଂ ରମ୍ଯଂ ପରିତୁଷ୍ଟୋ ବଭୂଵ ହ
ସେ ରମ୍ୟ ବୃନ୍ଦାବନକୁ ଦେଖି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତୃପ୍ତି ଅନୁଭବ କଲେ।
କୃତ୍ଵା ପରିମିତଂ ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ମନସାଲୋଚ୍ଯ ଯତ୍ନତଃ
ସେ ମନ ଓ ବୁଦ୍ଧିରେ ଭଲଭାବେ ଭାବି ଏହାକୁ ମାପିଥିଲେ।
ରାଧାମାଧଵଯୋରେଵ କ୍ରୀଡାର୍ଥଂ ଚ ଵିନିର୍ମମେ 4.17.
ଏହାକୁ ସେ କେବଳ ରାଧା ଓ ମାଧବଙ୍କର କ୍ରୀଡ଼ା ପାଇଁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ଵଟମୂଲସମୀପେ ଚ ସରସଃ ପଶ୍ଚିମେ ତଟେ
ବଟବୃକ୍ଷର ମୂଳ ନିକଟରେ, ସରୋବରର ପଶ୍ଚିମ ତଟରେ।
ପୁନସ୍ତଯୋଶ୍ଚ କ୍ରୀଡାର୍ଥଂ ଚକାର ରତ୍ନମଣ୍ଡପମ୍
ପୁଣି ତାଙ୍କର କ୍ରୀଡ଼ା ପାଇଁ ଏକ ମଣିମୟ ମଣ୍ଡପ ତିଆରି କଲେ।
ସଦ୍ରତ୍ନସାରରଚିତୈ ରାଜିତଂ ତୂଲିକାଶତୈଃ
ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଣିରେ ତିଆରି ଶତଶଃ ଶଯ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା।
କପାଟୈର୍ନଵଭିର୍ଯୁକ୍ତଂ ନଵଦ୍ଵାରୈର୍ମନୋହରୈଃ
ନଉଟି ଦ୍ୱାର ଓ ନଉଟି ଆକର୍ଷକ ପ୍ରବେଶଦ୍ୱାର ରହିଥିଲା।
ପରିତଃ ପରିତୋ ଭିତ୍ତ୍ଯାମୂର୍ଧ୍ଵଂ ଚ ପରିଶୋଭିତମ୍
ଚାରିପାଖରେ, ଦିଵାଳ ଉପରେ ଏବଂ ଉପର ଦିଗରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଶୋଭା ମିଳିଥିଲା।
ସଦ୍ରତ୍ନସାରରଚିତକଲଶୋଜ୍ଜ୍ଵଲଶେଖରମ୍
ତାହାର ଚୂଡ଼ା ଉତ୍ତମ ମଣିର ମୂଳ୍ୟବାନ ଅଂଶରେ ତିଆରି ହୋଇ ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲା।
ସର୍ଵତଃ ପୁରତୋ ଦୀପ୍ତମମୂଲ୍ଯରତ୍ନ ଦର୍ପଣୈଃ
ସମ୍ମୁଖରେ ସବୁଠାରେ ଅମୂଲ୍ୟ ମଣିର ଦର୍ପଣ ଦ୍ୱାରା ତାହା ଚମକୁଥିଲା।
ଶତହସ୍ତପ୍ରମାଣଂ ଚ ପ୍ରସ୍ତାରଂ ଵର୍ତୁଲାକୃତିମ୍
ତାହାର ପ୍ରସ୍ତାର ଶତହସ୍ତ ଲମ୍ବ ଥିଲା ଏବଂ ଏହା ଗୋଳାକାର ଆକୃତିରେ ଥିଲା।
ଵହ୍ନିଶୁଦ୍ଧାଂଶୁକୈର୍ଵସ୍ତ୍ରୈର୍ମାଲାଜାଲଵିଚିତ୍ରିତୈଃ
ଅଗ୍ନିରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଥିବା ବସ୍ତ୍ର ଏବଂ ବିଚିତ୍ର ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଏହା ସୁଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା।
ଚନ୍ଦନାଗୁରୁକସ୍ତୂରୀକୁଙ୍କୁମୈଃ ସୁରଭୀକୃତମ୍ 4.17.
ଚନ୍ଦନ, ଅଗୁରୁ, କସ୍ତୂରୀ ଓ କୁଙ୍କୁମ ଦ୍ୱାରା ଏହା ସୁଗନ୍ଧିତ ହୋଇଥିଲା।