ଗଜରତ୍ନମଶ୍ଵରତ୍ନଂ ରତ୍ନାନି ମଣିଭୂଷଣମ୍
ସେ ହାତୀ ଓ ଘୋଡ଼ା ମୁଲ୍ୟବାନ ଦେଇ, ମଣି ଓ ମଣିମାଳା ଉପହାର ଦେଲେ।
ରେମେ ସୁନିର୍ଜନେ ରମ୍ଯେ ବୁବୁଧେ ନ ଦିଵାନିଶମ୍ 4.17.
ସେ ଏକ ସୁନିର୍ଜନ ଓ ଆକର୍ଷଣୀୟ ସ୍ଥାନରେ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ, ଦିନ ରାତିର ଭେଦ ଭୁଲିଯାଇଥିଲେ।
ଵ୍ଯାକୁଲୋ ଵୃଷଭାନୁଶ୍ଚ କ୍ଷଣେନ ଚ ତଯା ଵିନା
ତାଙ୍କଠାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେବା ସହିତ, ବୃଷଭାନୁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିକଳ ହେଲେ।
ଜାତିସ୍ମରୋ ହରେରଂଶୋ ଵୃଷଭାନୋ ମୁଦାଽନ୍ଵିତଃ
ବୃଷଭାନୁ, ଯିଏ ହରିଙ୍କ ଅଂଶ ଏବଂ ପୂର୍ବଜନ୍ମ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି, ସେ ଆନନ୍ଦରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ସଦା ସକାମା ସା ପ୍ରୌଢା ସ ଚ କାମସମୋ ଯୁଵା ଦୈଵାତ୍ସୁଦାମ ଶାପେନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣସ୍ଯାଜ୍ଞଯା ପୁରା
ସେ ସଦା ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ପ୍ରଉଢ଼ା ଥିଲେ, ସେଉଁଠି ସେ ଯୁବକ କାମଦେବ ସମାନ, ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ସୁଦାମାଙ୍କ ଶାପ ଓ ପୁରୁଣାକାଳରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ।
ଅଯୋନିସଂଭଵା ସା ଚ କୃଷ୍ଣପ୍ରାଣାଧିକା ସତୀ
ସେ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଇନଥିଲେ, ଏବଂ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରାଣଠାରୁ ବେଶି ଭଲପାଉଥିଲେ।
ସ୍ଥାନାନ୍ତରଂ ଵିଶ୍ଵକର୍ମା ଜଗାମ ସ୍ଵଗଣୈଃ ସହ
ବିଶ୍ୱକର୍ମା ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀମାନେ ସହିତ ଅନ୍ୟ ଏକ ସ୍ଥାନକୁ ଗଲେ।
କ୍ରୋଶମାତ୍ରଂ ସ୍ଥଲଂ ଚାରୁ ମନସାଽଽଲୋଚ୍ଯ ତତ୍ତ୍ଵଵିତ୍
ସେ ମନରେ ଭାବିଲେ, ଏକ କ୍ରୋଶ ଯାଏଁ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଏକ ଆକର୍ଷଣୀୟ ସ୍ଥାନ, ଯାହାର ସତ୍ୟ ଅର୍ଥ ବୁଝିପାରିଲେ।
କୃତ୍ଵାଽନୁମାନଂ ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ଚ ସର୍ଵତୋଽପି ଵିଲକ୍ଷଣମ୍
ସେ ତାଙ୍କ ବୁଦ୍ଧିରେ ଅନୁମାନ କଲେ, ଏହି ସ୍ଥାନ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ବିଶେଷ ଓ ଅନନ୍ୟ।
ଦୁର୍ଲଙ୍ଘ୍ଯାଭିର୍ଵୈରିଭିଶ୍ଚ ଖନିତାଭିଶ୍ଚ ପ୍ରସ୍ତରୈଃ
ଏହା ଶତ୍ରୁମାନେ ପାଇଁ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଥିଲା, ଖୋଦିଥିବା ପାଥର ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିଲା।
ଚାରୁ ଚମ୍ପକଵୃକ୍ଷୈଶ୍ଚ ପୁଷ୍ପିତୈଃ ସୁମନୋହରୈଃ 4.17.
ସେଠାରେ ସୁନ୍ଦର ଓ ଫୁଲିଥିବା ଚମ୍ପକ ଗଛ ରହିଥିଲା, ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲା।
ଆମ୍ରୈର୍ଗୁଡାଲୈଃ ପନସୈଃ ଖର୍ଜୂରୈର୍ନାରିକେଲକୈଃ
ମାନ୍ଗୋ, ଗୁଡ଼ାଳି, ପନସ, ଖଜୁରି ଓ ନଡ଼ିଆ ଗଛ ରହିଥିଲା।
ତୁଙ୍ଗୈରାମ୍ରାତକୈର୍ଜମ୍ବୁସମୂହୈଶ୍ଚ ଫଲାନ୍ଵିତୈଃ
ଉଚ୍ଚ ଆମ୍ରାତକ ଗଛ ଓ ଫଳରେ ଭରିଥିବା ଜାମୁ ଗଛର ଗୋଛା ଥିଲା।
ସର୍ଵତଃ ଶୋଭିତାଭିଶ୍ଚ ଫଲୈସ୍ତୈଃ ପୁଷ୍ପିତୈରହୋ
ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ସେଠା ଫଳ ଓ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା—କେତେ ଅଦ୍ଭୁତ!
ପରିଖାନାଂ ରହଃ ସ୍ଥାନେ ଚକାର ମାର୍ଗମୁତ୍ତମମ୍
ପରିଖା ମଧ୍ୟରେ ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ସେ ଏକ ଉତ୍ତମ ପଥ ତିଆରି କଲେ।
ସଂକେତେନ ମଣିସ୍ତମ୍ଭୈଶ୍ଛାଦିତୈଃ ସ୍ଵଲ୍ପପାଥସା
ରହସ୍ୟ ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା, ମଣିର ଥମ୍ଭ ଓ ସଂକୁଚିତ ପଥ ଦ୍ୱାରା ଏହା ଲୁଚାଯାଇଥିଲା।
ପରିଖୋପରିଭାଗେ ଚ ପ୍ରାକାରଂ ସୁମନୋହରମ୍
ଖାଇଁର ଉପର ଅଞ୍ଚଳରେ ସେ ଏକ ଅତି ଆନନ୍ଦଦାୟକ ପ୍ରାଚୀର ତିଆରି କଲେ।
ପ୍ରସ୍ତରସ୍ଯ ପ୍ରମାଣଂ ଚ ପଞ୍ଚଵିଂଶତିହସ୍ତକମ୍
ପଥରର ଚଉକଟର ଆକାର ପ୍ରମାଣ ପঁଚିଶ ହସ୍ତ ଥିଲା।
ବାହ୍ଯେ ଦ୍ଵାଭ୍ଯାଂ ଚ ସଂଯୁକ୍ତମନ୍ତରେ ସପ୍ତଭିସ୍ତଥା
ବାହାରେ ଦୁଇଟି ଏବଂ ଭିତରେ ସାତଟି ସହିତ ଏହା ଯୋଡ଼ାଯାଇଥିଲା।
ସ୍ଵର୍ଣସାରଵିନିର୍ମାଣକଲଶୋଜ୍ଜ୍ଵଲଶେଖରମ୍ 4.17.
ତାହାର ଶୀର୍ଷ ଶୁଦ୍ଧ ସୁନାର କଳଶରେ ଚମକୁଥିଲା।
ରାଜମାର୍ଗାଶ୍ଚ ଵିଵିଧାନ୍ସ ଚ ଚାରୂଂଶ୍ଚକାର ହ
ସେ ବିଭିନ୍ନ ରାଜପଥ ମଧ୍ୟ ତିଆରି କଲେ, ସବୁଟିଏ ଦେଖିବାକୁ ଅତି ସୁନ୍ଦର।
ପାରାଵାରେ ଚ ପରିତୋ ନିବନ୍ଧାଂଶ୍ଚ ମନୋହରାନ୍
ପାର୍ଶ୍ୱର ସମସ୍ତ ତଟରେ ସେ ଆକର୍ଷକ ବନ୍ଧ ତିଆରି କଲେ।
ସର୍ଵତୋ ଦକ୍ଷିଣେ ଵାମେ ଜ୍ଵଲଦ୍ଭିଶ୍ଚ ଵିରାଜିତାନ୍
ସମସ୍ତ ପାଖରେ, ଡାହାଣ ଓ ବାମ ପଟେ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ପ୍ରଭାରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା।
ସୁନ୍ଦରଂ ମଣ୍ଡଲାକାରଂ ମଣିପ୍ରାକାରସଂଯୁତମ୍
ସେଠାରେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଗୋଳାକାର ଅଞ୍ଚଳ ଥିଲା, ମଣିମୟ ପ୍ରାଚୀରରେ ଘେରା।
ମଣିସାରଵିକାରୈଶ୍ଚ ମଣ୍ଡପୈର୍ନଵକୋଟିଭିଃ
ମଣିର ସାରରେ ତିଆରି ନବ କୋଟି ମଣ୍ଡପ ଥିଲା।
ନାନାଜାତିପ୍ରସୂନାନାଂ ଵାଯୁନା ସୁରଭୀକୃତୈଃ
ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଫୁଲର ସୁଗନ୍ଧ, ପବନରେ ମିଶି ଚାରିପାଖରେ ହେଉଥିଲା।
ପୁଷ୍ପୋଦ୍ଯାନୈଃ ପୁଷ୍ପିତୈଶ୍ଚ ସରୋଭିଶ୍ଚ ସୁଶୋଭିତମ୍
ଫୁଲ ଫୁଟିଥିବା ଉଦ୍ୟାନ ଓ ସୁନ୍ଦର ସରୋବର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵୃନ୍ଦାଵନଂ ରମ୍ଯଂ ପରିତୁଷ୍ଟୋ ବଭୂଵ ହ
ସେ ରମ୍ୟ ବୃନ୍ଦାବନକୁ ଦେଖି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତୃପ୍ତି ଅନୁଭବ କଲେ।
କୃତ୍ଵା ପରିମିତଂ ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ମନସାଲୋଚ୍ଯ ଯତ୍ନତଃ
ସେ ମନ ଓ ବୁଦ୍ଧିରେ ଭଲଭାବେ ଭାବି ଏହାକୁ ମାପିଥିଲେ।
ରାଧାମାଧଵଯୋରେଵ କ୍ରୀଡାର୍ଥଂ ଚ ଵିନିର୍ମମେ 4.17.
ଏହାକୁ ସେ କେବଳ ରାଧା ଓ ମାଧବଙ୍କର କ୍ରୀଡ଼ା ପାଇଁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।