ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯମୋହିନୀ ଶାନ୍ତା କମଲାଂଶା କଲାଵତୀ
ସେ ତିନି ଲୋକକୁ ମୋହିତ କରୁଥିବା, ଶାନ୍ତ, ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ଅଂଶ ଏବଂ କଳାରେ ପାରଙ୍ଗତ।
ଵିଦଗ୍ଧାଯା ଵିଦଗ୍ଧେନ ସଂବନ୍ଧୋ ଗୁଣଵାନ୍ନୃପ ଉଵାଚ ତଂ ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ଵିନଯାଵନତୋ ମୁନେ 4.17.
ଚତୁର କନ୍ୟାଙ୍କ ସହିତ ଚତୁର ଓ ଗୁଣବାନ ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କ ସମ୍ପର୍କ ଉଚିତ, ରାଜା ଭକ୍ତିସହିତ ମୁନିଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଭନନ୍ଦନ ଉଵାଚ
ଭନନ୍ଦନ କହିଲେ:
ପ୍ରଜାପତିର୍ଯୋଗକର୍ତା ଜନ୍ମଦାତାଽହମେଵ ଚ
ମୁଁ ପ୍ରଜାପତି, ବିବାହର ବ୍ୟବସ୍ଥାପକ ଏବଂ ଜନ୍ମ ଦେବା ମଧ୍ୟ ମୁଁ।
କର୍ମାନୁରୂପଫଲଦଃ ସର୍ଵେଷାଂ କାରଣଂ ଵିଧିଃ
ମୁଁ ବିଧି, ସମସ୍ତଙ୍କ କର୍ମଅନୁସାରେ ଫଳ ଦେଉଥିବା ଏବଂ ସମସ୍ତ ଘଟଣାର କାରଣ।
ଅନ୍ଯଥା ନିଷ୍ଫଲଂ ସର୍ଵମନୀଶସ୍ଯୋଦ୍ଯମୋ ଯଥା
ନହେଲେ, ଶକ୍ତିହୀନଙ୍କ ପରି ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସ ବ୍ୟର୍ଥ ହୁଏ।
ପୁରା ଭୂତୈଵ କୋ ଵାଽହଂ କେନାନ୍ଯେନ ନିଵାର୍ଯତେ
ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ ମୁଁ କିଏ ଥିଲି? ଅନ୍ୟଜନଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶକୁ କିଏ ରୋକିପାରିବ?
ମିଷ୍ଟାନ୍ନଂ ଭୋଜଯାମାସ ସାଦରେଣ ଚ ନାରଦ
ସେ ଆଦରସହିତ ନାରଦଙ୍କୁ ସୁସ୍ୱାଦୁ ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରଦାନ କଲେ।
ଗତ୍ଵା ସ କଥଯାମାସ ସୁରଭାନସ୍ଯ ସଂସଦି
ସେ ଯାଇ ସୁରଭାନଙ୍କର ସଭାରେ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ସଂବନ୍ଧଂ ଯୋଜଯାମାସ ଗର୍ଗଦ୍ଵାରା ଚ ସତ୍ଵରମ୍
ଗର୍ଗଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ସେ ତୁରନ୍ତ ସମ୍ପର୍କ ଗଠନ କରିଦେଲେ।
ଗଜରତ୍ନମଶ୍ଵରତ୍ନଂ ରତ୍ନାନି ମଣିଭୂଷଣମ୍
ସେ ହାତୀ ଓ ଘୋଡ଼ା ମୁଲ୍ୟବାନ ଦେଇ, ମଣି ଓ ମଣିମାଳା ଉପହାର ଦେଲେ।
ରେମେ ସୁନିର୍ଜନେ ରମ୍ଯେ ବୁବୁଧେ ନ ଦିଵାନିଶମ୍ 4.17.
ସେ ଏକ ସୁନିର୍ଜନ ଓ ଆକର୍ଷଣୀୟ ସ୍ଥାନରେ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ, ଦିନ ରାତିର ଭେଦ ଭୁଲିଯାଇଥିଲେ।
ଵ୍ଯାକୁଲୋ ଵୃଷଭାନୁଶ୍ଚ କ୍ଷଣେନ ଚ ତଯା ଵିନା
ତାଙ୍କଠାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେବା ସହିତ, ବୃଷଭାନୁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିକଳ ହେଲେ।
ଜାତିସ୍ମରୋ ହରେରଂଶୋ ଵୃଷଭାନୋ ମୁଦାଽନ୍ଵିତଃ
ବୃଷଭାନୁ, ଯିଏ ହରିଙ୍କ ଅଂଶ ଏବଂ ପୂର୍ବଜନ୍ମ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି, ସେ ଆନନ୍ଦରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ସଦା ସକାମା ସା ପ୍ରୌଢା ସ ଚ କାମସମୋ ଯୁଵା ଦୈଵାତ୍ସୁଦାମ ଶାପେନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣସ୍ଯାଜ୍ଞଯା ପୁରା
ସେ ସଦା ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ପ୍ରଉଢ଼ା ଥିଲେ, ସେଉଁଠି ସେ ଯୁବକ କାମଦେବ ସମାନ, ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ସୁଦାମାଙ୍କ ଶାପ ଓ ପୁରୁଣାକାଳରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ।
ଅଯୋନିସଂଭଵା ସା ଚ କୃଷ୍ଣପ୍ରାଣାଧିକା ସତୀ
ସେ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଇନଥିଲେ, ଏବଂ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରାଣଠାରୁ ବେଶି ଭଲପାଉଥିଲେ।
ସ୍ଥାନାନ୍ତରଂ ଵିଶ୍ଵକର୍ମା ଜଗାମ ସ୍ଵଗଣୈଃ ସହ
ବିଶ୍ୱକର୍ମା ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀମାନେ ସହିତ ଅନ୍ୟ ଏକ ସ୍ଥାନକୁ ଗଲେ।
କ୍ରୋଶମାତ୍ରଂ ସ୍ଥଲଂ ଚାରୁ ମନସାଽଽଲୋଚ୍ଯ ତତ୍ତ୍ଵଵିତ୍
ସେ ମନରେ ଭାବିଲେ, ଏକ କ୍ରୋଶ ଯାଏଁ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଏକ ଆକର୍ଷଣୀୟ ସ୍ଥାନ, ଯାହାର ସତ୍ୟ ଅର୍ଥ ବୁଝିପାରିଲେ।
କୃତ୍ଵାଽନୁମାନଂ ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ଚ ସର୍ଵତୋଽପି ଵିଲକ୍ଷଣମ୍
ସେ ତାଙ୍କ ବୁଦ୍ଧିରେ ଅନୁମାନ କଲେ, ଏହି ସ୍ଥାନ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ବିଶେଷ ଓ ଅନନ୍ୟ।
ଦୁର୍ଲଙ୍ଘ୍ଯାଭିର୍ଵୈରିଭିଶ୍ଚ ଖନିତାଭିଶ୍ଚ ପ୍ରସ୍ତରୈଃ
ଏହା ଶତ୍ରୁମାନେ ପାଇଁ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଥିଲା, ଖୋଦିଥିବା ପାଥର ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିଲା।
ଚାରୁ ଚମ୍ପକଵୃକ୍ଷୈଶ୍ଚ ପୁଷ୍ପିତୈଃ ସୁମନୋହରୈଃ 4.17.
ସେଠାରେ ସୁନ୍ଦର ଓ ଫୁଲିଥିବା ଚମ୍ପକ ଗଛ ରହିଥିଲା, ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲା।
ଆମ୍ରୈର୍ଗୁଡାଲୈଃ ପନସୈଃ ଖର୍ଜୂରୈର୍ନାରିକେଲକୈଃ
ମାନ୍ଗୋ, ଗୁଡ଼ାଳି, ପନସ, ଖଜୁରି ଓ ନଡ଼ିଆ ଗଛ ରହିଥିଲା।
ତୁଙ୍ଗୈରାମ୍ରାତକୈର୍ଜମ୍ବୁସମୂହୈଶ୍ଚ ଫଲାନ୍ଵିତୈଃ
ଉଚ୍ଚ ଆମ୍ରାତକ ଗଛ ଓ ଫଳରେ ଭରିଥିବା ଜାମୁ ଗଛର ଗୋଛା ଥିଲା।
ସର୍ଵତଃ ଶୋଭିତାଭିଶ୍ଚ ଫଲୈସ୍ତୈଃ ପୁଷ୍ପିତୈରହୋ
ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ସେଠା ଫଳ ଓ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା—କେତେ ଅଦ୍ଭୁତ!
ପରିଖାନାଂ ରହଃ ସ୍ଥାନେ ଚକାର ମାର୍ଗମୁତ୍ତମମ୍
ପରିଖା ମଧ୍ୟରେ ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ସେ ଏକ ଉତ୍ତମ ପଥ ତିଆରି କଲେ।
ସଂକେତେନ ମଣିସ୍ତମ୍ଭୈଶ୍ଛାଦିତୈଃ ସ୍ଵଲ୍ପପାଥସା
ରହସ୍ୟ ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା, ମଣିର ଥମ୍ଭ ଓ ସଂକୁଚିତ ପଥ ଦ୍ୱାରା ଏହା ଲୁଚାଯାଇଥିଲା।
ପରିଖୋପରିଭାଗେ ଚ ପ୍ରାକାରଂ ସୁମନୋହରମ୍
ଖାଇଁର ଉପର ଅଞ୍ଚଳରେ ସେ ଏକ ଅତି ଆନନ୍ଦଦାୟକ ପ୍ରାଚୀର ତିଆରି କଲେ।
ପ୍ରସ୍ତରସ୍ଯ ପ୍ରମାଣଂ ଚ ପଞ୍ଚଵିଂଶତିହସ୍ତକମ୍
ପଥରର ଚଉକଟର ଆକାର ପ୍ରମାଣ ପঁଚିଶ ହସ୍ତ ଥିଲା।
ବାହ୍ଯେ ଦ୍ଵାଭ୍ଯାଂ ଚ ସଂଯୁକ୍ତମନ୍ତରେ ସପ୍ତଭିସ୍ତଥା
ବାହାରେ ଦୁଇଟି ଏବଂ ଭିତରେ ସାତଟି ସହିତ ଏହା ଯୋଡ଼ାଯାଇଥିଲା।
ସ୍ଵର୍ଣସାରଵିନିର୍ମାଣକଲଶୋଜ୍ଜ୍ଵଲଶେଖରମ୍ 4.17.
ତାହାର ଶୀର୍ଷ ଶୁଦ୍ଧ ସୁନାର କଳଶରେ ଚମକୁଥିଲା।