ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ:
ଦେଵପ୍ରୀତିଂ ଵିନା ଶକ୍ତା ନହି ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଚ କେଚନ
ଦେବତାଙ୍କର କୃପା ଛଡ଼ା କେହି ମଧ୍ୟ ଦେଖିପାରିବେ ନାହିଁ।
ପ୍ରାତର୍ଯୂଯଂ ଗୃହାନ୍ରମ୍ଯାନ୍ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯଥାଦ୍ଯ ଧ୍ରୁଵଂ ମୁଦା
କାଲି ସକାଳେ ତମେ ନିଶ୍ଚୟ ଆନନ୍ଦରେ ତୁମର ସୁନ୍ଦର ଘରକୁ ପୁଣି ଦେଖିପାରିବ।
ଦେଵୀଂ ଚ ଵଟମୂଲସ୍ଥାଂ ପୂଜାଂ କୁରୁତ ଚଣ୍ଡିକାମ୍ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଭୋଗାନ୍ଦିନେ ରାତ୍ରୌ ତତ୍ରୈଵ ସୁଷୁପୁର୍ମୁଦା
ବଟ ଗଛ ତଳେ ବସିଥିବା ଚଣ୍ଡିକା ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କର; ଦିନେ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରି, ରାତିରେ ସେଠାରେ ଆନନ୍ଦରେ ଶୋଇଲେ।
ସୁପ୍ତେଷୁ ଵ୍ରଜନନ୍ଦେଷୁ ନକ୍ତଂ ଵୃନ୍ଦାଵନେ ଵନେ
ବ୍ରଜବାସୀମାନେ ବୃନ୍ଦାବନ ଅଟବିରେ ରାତିରେ ଶୁଇଥିବାବେଳେ,
ନିଦ୍ରିତାସୁ ଚ ଗୋପୀଷୁ ରମ୍ଯତଲ୍ପସ୍ଥିତାସୁ ଚ
ଗୋପୀମାନେ ମଧ୍ୟ ସୁନ୍ଦର ଶଯ୍ୟାରେ ଶୁଇଥିଲେ,
କାସୁଚିଚ୍ଛିଶୁଯୁକ୍ତାସୁ ସଖୀଯୁକ୍ତାସୁ କାସୁଚିତ୍
କିଛି ଜଣେ ନିଜ ଶିଶୁମାନେ ସହିତ, କିଛି ଜଣେ ସଖୀମାନେ ସହିତ ଥିଲେ,
ପୂର୍ଣେନ୍ଦୁକୌମୁଦୀଯୁକ୍ତେ ସ୍ଵର୍ଗାଦପି ମନୋହରେ
ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ଓ ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତିରେ ଭରିଥିବା, ସ୍ୱର୍ଗଠାରୁ ମଧୁର ଏକ ରାତିରେ,
ସର୍ଵପ୍ରାଣିନି ନିଶ୍ଚେଷ୍ଟେ ମୁହୂର୍ତେ ପଞ୍ଚମେ ଗତେ
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ନିର୍ଜନ୍ତୁ ହୋଇଥିବା, ରାତିର ପଞ୍ଚମ ପ୍ରହର ବିତିଯିବାବେଳେ,
ବିଭ୍ରଦ୍ଦିଵ୍ଯାଂଶୁକଂ ସୂକ୍ଷ୍ମଂ ରତ୍ନମାଲ୍ଯଂ ମନୋହରମ୍
ଦିବ୍ୟ ନରମ ପୋଶାକ ଓ ମନୋହର ରତ୍ନମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା,
ଜ୍ଞାନେନ ଵଯସା ଵୃଦ୍ଧୋ ଦର୍ଶନୀଯଃ କିଶୋରଵତ୍
ଜ୍ଞାନ ଓ ବୟସରେ ବୃଦ୍ଧ, କିନ୍ତୁ ଦେଖିବାକୁ ତରୁଣଙ୍କ ପରି ମନୋହର,
ଵିଶିଷ୍ଟଶିଲ୍ପନିପୁଣୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଶିଲ୍ପିତ୍ରିକୋଟିଭିଃ
ଅତିଶୟ ଦକ୍ଷ କାରିଗରମାନେ ଓ କୋଟି କୋଟି ଶିଳ୍ପୀଙ୍କ ସହିତ,
ଆଜଗ୍ମୁର୍ଯକ୍ଷନିକରାଃ କୁବେରଵନକିଂକରାଃ
କୁବେରଙ୍କ ଅରଣ୍ୟର ଯକ୍ଷମାନେ ଏବଂ ସେଠାର ଉପସ୍ଥିତ ସେବକମାନେ ଆସିଲେ।
ପଦ୍ମରାଗକରା କେଚିଦିନ୍ଦ୍ରନୀଲକରା ଵରାଃ 4.17.
କେହି ହାତରେ ପଦ୍ମରାଗ ମଣି ଧରିଥିଲେ, ଆଉ କେହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଇନ୍ଦ୍ରନୀଳ ମଣି ନେଇଥିଲେ।
ସୂର୍ଯକାନ୍ତକରାଶ୍ଚାନ୍ଯେ ପ୍ରଭାକରକରା ଵରାଃ
ଅନ୍ୟମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟକାନ୍ତ ମଣି ନେଇଥିଲେ, କିଛି ଲୋକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମଣି ଧରିଥିଲେ।
କେଚିଚ୍ଚ ଗନ୍ଧସାରାଣାଂ ମଣୀନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ଚ ଵାହକାଃ
କିଛି ଲୋକ ସୁଗନ୍ଧ ଦ୍ରବ୍ୟ ଏବଂ ମହାମୂଲ୍ୟବାନ ମଣି ଉଠାଇ ନେଇଯାଉଥିଲେ।
ସ୍ଵର୍ଣପାତ୍ରଘଟାଦୀନାଂ ଵାହକାଶ୍ଚୈଵ କେଚନ
ଏବଂ କିଛି ଲୋକ ସୁନାର ବାଟି, ଘଟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବସ୍ତୁ ଉଠାଇ ନେଇଯାଉଥିଲେ।
ନଗରଂ କର୍ତୁମାରେଭେ ଧ୍ଯାତ୍ଵା କୃଷ୍ଣଂ ଶୁଭେକ୍ଷଣମ୍
ଶୁଭ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମନେ କରି, ସେ ନଗର ତିଆରି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ପୁଣ୍ଯକ୍ଷେତ୍ରଂ ତୀର୍ଥସାରମତିପ୍ରିଯତମଂ ହରେଃ
ଏହା ଏକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ, ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥର ସାର, ଓ ହରିଙ୍କ ପ୍ରିୟତମ ସ୍ଥାନ।
ଗୋଲୋକସ୍ଯ ଚ ସୋପାନଂ ସର୍ଵେଷାଂ ଵାଞ୍ଛିତପ୍ରଦମ୍
ଏହା ଗୋଲୋକକୁ ଯିବା ପଥ ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେ।
କପାଟସ୍ତମ୍ଭସୋପାନସହିତୈଃ ପ୍ରସ୍ତରୈର୍ଵରୈଃ
ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପାଥର ଦ୍ୱାରା, ଯେଉଁଥିରେ ଦ୍ୱାର, ଖୁଟି ଓ ସୋପାନ ଥିଲା।
ଶୈଲଜାଶ୍ମଵିନିର୍ମାଣଵେଦିପ୍ରାଂଗଣସଂଯୁତମ୍
ପାହାଡ଼ ଶିଳାରେ ତିଆରି ମଞ୍ଚ ଓ ମଣ୍ଡପ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା।
ଯଥୋଚିତବୃହତ୍କ୍ଷୁଦ୍ରଦ୍ଵାରଦ୍ଵଯସମନ୍ଵିତମ୍
ଯଥାଯଥ ଭାବେ ବଡ଼ ଓ ଛୋଟ ଦୁଇ ପ୍ରକାର ଦ୍ୱାର ରହିଥିଲା।
ସୋପାନୈର୍ଗନ୍ଧସାରାଣାଂ ସ୍ତମ୍ଭୈଃ ଶଂକୁଵିନିର୍ମିତୈଃ 4.17.
ସୁଗନ୍ଧ ଦ୍ରବ୍ୟର ସୋପାନ ଏବଂ ଶିଖର ଆକୃତିର ଖୁଟି ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା।
ଵଜ୍ରସାରଵିନିର୍ମାଣପ୍ରାକାରୈଃ ପରିଶୋଭିତମ୍ ଵୃଷଭାନ୍ଵାଲଯଂ ରମ୍ଯଂ କର୍ତୁମାରବ୍ଧଵାନ୍ପୁନଃ
ବଜ୍ର ସାରର ପ୍ରାଚୀର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ସେ ପୁଣିଥରେ ଭଲ ପାଇବା ଯୋଗ୍ୟ ବୃଷଭାନୁଙ୍କ ଆବାସ ତିଆରି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ପ୍ରାକାରପରିଖାଯୁକ୍ତଂ ଚତୁର୍ଦ୍ଵାରାନ୍ଵିତଂ ପରମ୍
ପ୍ରାଚୀର ଓ ଖାଳି ଦ୍ୱାରା ସଜିତ, ଚାରିଟି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦ୍ୱାର ଥିଲା।
ରତ୍ନସାରଵିକାରୈଶ୍ଚ ତୂଲିକାନିକରୈର୍ଵରୈଃ
ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣିର ପାତି ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ତୂଳିର ଶାରି ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା।
ଲୋହସାରକପାଟୈଶ୍ଚ ଶୋଭିତଂ ଚିତ୍ରକୃତ୍ରିମୈଃ
କଳା କୃତି ଲୋହା ଦ୍ୱାର ଓ ଶିଳ୍ପ କୃତ ଆକୃତି ଦ୍ୱାରା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଥିଲା।
ତଦାଶ୍ରମୈକଦେଶେ ଚ ନିର୍ଜନେଽତିମନୋହରେ
ସେଇ ଆଶ୍ରମର ଏକ ଅଂଶରେ, ଏକାନ୍ତ ଏବଂ ଅତି ଆକର୍ଷଣୀୟ ସ୍ଥାନରେ।
ସଂଭୋଗାର୍ଥଂ କଲାଵତ୍ଯାଃ ସ୍ଵାମିନା ସହ କୌତୁକାତ୍
ଭୋଗର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ, କଳାବତୀ ସହ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ମିଶି, କୌତୁହଳରେ।