ଗୋପାଲବାଲକାଃ ସର୍ଵେ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ର ନଵକୋଟଯଃ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଗୋପାଳ ଛୁଆଁମାନେ ମୋଟେ ନବ କୋଟି ଥିଲେ।
ଵୃଦ୍ଧାଶ୍ଚ କୋଟିଶସ୍ତତ୍ର ବୃହଚ୍ଛ୍ରୋଣ୍ଯଶ୍ଚଲତ୍କୁଚାଃ
ସେଠାରେ ଅନେକ ବୃଦ୍ଧା ମହିଳାମାନେ ଥିଲେ, ଯାହାଙ୍କର ଚଉଡ଼ା କଟି ଓ ହଲୁହଲୁ କୁକୁଦ ଥିଲା।
ତାଃ ସୁଶୀଲାଦଯୋ ଭଵ୍ଯା ନାନାଲଂକାରଭୂଷିତାଃ
ସେ ସୁଶୀଳ ଓ ଉତ୍ତମ ମହିଳାମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଆଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ।
କାଶ୍ଚିଦାରୁହ୍ଯ ଶିବିକାଂ ରଥମାରୁହ୍ଯ କାଶ୍ଚନ
କିଏ ଦୋଳିରେ ବସିଥିଲେ, କିଏ ରଥ ଚଢ଼ିଥିଲେ।
ତାଭିର୍ଯୁକ୍ତା ଯଯୌ ଦେଵୀ ରତ୍ନାଲଂକାର ଭୂଷିତା
ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଦେବୀ ରତ୍ନ ଆଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ ଯାଉଥିଲେ।
ଯଯୌ ସ୍ଯନ୍ଦନମାରୁହ୍ଯ ଶାତକୌମ୍ଭପରିଚ୍ଛଦମ୍ 4.16.
ସେ ଶୁଣା ତାଣା ଥିବା ରଥ ଚଢ଼ି ଯାଉଥିଲେ।
ଵୀରଭାନୁଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରଭାନୁର୍ଗଜସ୍ଥାଃ ପ୍ରଯଯୁର୍ମୁଦା
ବୀରଭାନୁ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରଭାନୁ ହସିଖୁସି ହାତୀ ଚଢ଼ି ଯାଉଥିଲେ।
ସ୍ଵର୍ଣ ସ୍ଯନ୍ଦନମାସ୍ଥାଯ ଜଗ୍ମତୁଃ ପରଯା ମୁଦା
ସେମାନେ ସୁନାର ରଥ ଚଢ଼ି, ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ଯାଉଥିଲେ।
ଅଶ୍ଵସ୍ଥାଶ୍ଚ ଗଜସ୍ଥାଶ୍ଚ ରଥସ୍ଥାଶ୍ଚୈଵ କେଚନ
କିଏ ଘୋଡ଼ା ଉପରେ, କିଏ ହାତୀ ଉପରେ, କିଏ ରଥ ଉପରେ ବସିଥିଲେ।
ଵୃଷସ୍ଥା ଗର୍ଦଭସ୍ଥାଶ୍ଚ ସଂଗୀତତାନତତ୍ପରାଃ
କିଏ ବଳଦ ଉପରେ, କିଏ ଗଧା ଉପରେ ବସି, ସମସ୍ତେ ସଙ୍ଗୀତରେ ମନ ଲଗାଇଥିଲେ।
ମୁଦାନ୍ଵିତାଃ ସସ୍ମିତାଶ୍ଚ ସ୍ଵର୍ଣାଲଂକାରଭୂଷିତାଃ
ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦରେ ହସୁଥିଲେ, ସୁନା ଆଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ।
କାଶ୍ଚିତ୍କନ୍ଦୁକହସ୍ତାଶ୍ଚ କାଶ୍ଚିତ୍ପୁତ୍ତଲିକାକରାଃ
କିଏ ହାତରେ କନ୍ଦୁକ ଧରିଥିଲେ, କିଏ ପୁତୁଳି ଧରିଥିଲେ।
ଵେଷଦ୍ରଵ୍ଯକରାଃ କାଶ୍ଚିତ୍କାଶ୍ଚିନ୍ମାଲାକରା ଵରାଃ
କିଏ ପୋଶାକ ଦ୍ରବ୍ୟ ଧରିଥିଲେ, କିଏ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମାଳା ଧରିଥିଲେ।
ଵହ୍ନିଶୁଦ୍ଧାଂଶୁକାନାଂ ଚ ଵାହିକାଶ୍ଚୈଵ କାଶ୍ଚନ
କିଛି ମହିଳା ଅଗ୍ନିରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଥିବା ବସ୍ତ୍ର ବୋହି ନେଉଥିଲେ।
କାଶ୍ଚିତ୍ସଂଗୀତନିରତାଃ କାଶ୍ଚିଚ୍ଚିତ୍ରକଥାରତାଃ
କିଛି ଜଣେ ଗୀତ ଗାଇବାରେ ମନ ଲଗାଇଥିଲେ, ଆଉ କିଛି ଜଣେ କଥା କହିବା ଓ ଚିତ୍ର ଆଙ୍କିବାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିଲେ।
କୋଟିଶଃ କୋଟିଶଶ୍ଚାଶ୍ଵାଃ କୋଟିଶଃ କୋଟିଶୋ ରଥାଃ 4.16.
କୋଟି କୋଟି ଘୋଡ଼ା ଓ କୋଟି କୋଟି ରଥ ଥିଲା।
କୋଟିଶଃ କୋଟିଶଶ୍ଚୈଵ ଵୃଷେନ୍ଦ୍ରା ଦ୍ରଵ୍ଯଵାହକାଃ
କୋଟି କୋଟି ମହାବଳି ବଳଦ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ, ସେମାନେ ସାମଗ୍ରୀ ବୋହିଥିଲେ।
ହସ୍ତିପାଂକୁଶଯୁକ୍ତାନି ଯଯୁର୍ଵୃନ୍ଦାଵନଂ ଵନମ୍
ହାତୀ ଚାଳକଙ୍କ ପାଇଁ ଅଙ୍କୁଶ ଲାଗିଥିବା ହାତୀମାନେ ବୃନ୍ଦାବନ ଅଟବିକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଵୃକ୍ଷମୂଲେ ଯଥାସ୍ଥାନଂ ତସ୍ଥୁଃ ସର୍ଵେ ଯଥୋଚିତମ୍
ଗଛ ତଳେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣେ ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ।
ଅଦ୍ଯ ସଂତିଷ୍ଠତେତ୍ଯେଵଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଭାଷିତମ୍ ଇତି ତେଷାଂ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣୋ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍
‘ଆଜି ଏଠାରେ ରୁହ’ — ଏହି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେମାନେ ଶ୍ରବଣ କଲେ। ତାପରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଏହିପରି କହିଲେ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ:
ଦେଵପ୍ରୀତିଂ ଵିନା ଶକ୍ତା ନହି ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଚ କେଚନ
ଦେବତାଙ୍କର କୃପା ଛଡ଼ା କେହି ମଧ୍ୟ ଦେଖିପାରିବେ ନାହିଁ।
ପ୍ରାତର୍ଯୂଯଂ ଗୃହାନ୍ରମ୍ଯାନ୍ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯଥାଦ୍ଯ ଧ୍ରୁଵଂ ମୁଦା
କାଲି ସକାଳେ ତମେ ନିଶ୍ଚୟ ଆନନ୍ଦରେ ତୁମର ସୁନ୍ଦର ଘରକୁ ପୁଣି ଦେଖିପାରିବ।
ଦେଵୀଂ ଚ ଵଟମୂଲସ୍ଥାଂ ପୂଜାଂ କୁରୁତ ଚଣ୍ଡିକାମ୍ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଭୋଗାନ୍ଦିନେ ରାତ୍ରୌ ତତ୍ରୈଵ ସୁଷୁପୁର୍ମୁଦା
ବଟ ଗଛ ତଳେ ବସିଥିବା ଚଣ୍ଡିକା ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କର; ଦିନେ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରି, ରାତିରେ ସେଠାରେ ଆନନ୍ଦରେ ଶୋଇଲେ।
ସୁପ୍ତେଷୁ ଵ୍ରଜନନ୍ଦେଷୁ ନକ୍ତଂ ଵୃନ୍ଦାଵନେ ଵନେ
ବ୍ରଜବାସୀମାନେ ବୃନ୍ଦାବନ ଅଟବିରେ ରାତିରେ ଶୁଇଥିବାବେଳେ,
ନିଦ୍ରିତାସୁ ଚ ଗୋପୀଷୁ ରମ୍ଯତଲ୍ପସ୍ଥିତାସୁ ଚ
ଗୋପୀମାନେ ମଧ୍ୟ ସୁନ୍ଦର ଶଯ୍ୟାରେ ଶୁଇଥିଲେ,
କାସୁଚିଚ୍ଛିଶୁଯୁକ୍ତାସୁ ସଖୀଯୁକ୍ତାସୁ କାସୁଚିତ୍
କିଛି ଜଣେ ନିଜ ଶିଶୁମାନେ ସହିତ, କିଛି ଜଣେ ସଖୀମାନେ ସହିତ ଥିଲେ,
ପୂର୍ଣେନ୍ଦୁକୌମୁଦୀଯୁକ୍ତେ ସ୍ଵର୍ଗାଦପି ମନୋହରେ
ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ଓ ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତିରେ ଭରିଥିବା, ସ୍ୱର୍ଗଠାରୁ ମଧୁର ଏକ ରାତିରେ,
ସର୍ଵପ୍ରାଣିନି ନିଶ୍ଚେଷ୍ଟେ ମୁହୂର୍ତେ ପଞ୍ଚମେ ଗତେ
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ନିର୍ଜନ୍ତୁ ହୋଇଥିବା, ରାତିର ପଞ୍ଚମ ପ୍ରହର ବିତିଯିବାବେଳେ,
ବିଭ୍ରଦ୍ଦିଵ୍ଯାଂଶୁକଂ ସୂକ୍ଷ୍ମଂ ରତ୍ନମାଲ୍ଯଂ ମନୋହରମ୍
ଦିବ୍ୟ ନରମ ପୋଶାକ ଓ ମନୋହର ରତ୍ନମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା,